15. Den Observateur Effekt

Wann een dat uewegesot zesummefaasst, kann een de sougenannten Observateurs-Effekt formuléieren:

De Bewosststandsstatut vum Observateur (säi Glawen, seng Iwwerzeegungen, Wënsch, Gefiller, Gedanken an d'Sproochweltbild, dat se ënnerstëtzt) bestëmmt déi vun him observéiert Realitéit.

Verschidden Observateuren hu verschidde Realitéiten. D'Weltbild, dat am Bewosstsinn vum Observateur verankert ass, dat heescht säi Perceptiounsmuster, ass primär par Rapport zu der Realitéit a bestëmmt se, an domat och säi ganzt Liewen als Observateur. Den Observateur – dat ass jidderee vun eis, all Mënsch, all Dréier vu Bewosstsinn. Wann d'Weltbild vum Observateur sech ännert, ännert sech och seng Realitéit. Et huet kee Sënn doriwwer ze streiden, wéi eng Realitéit méi real ass, oder wéi e Weltbild méi richteg ass. Et huet nëmme Sënn erauszefannen, ob Du an Dengem Weltbild an der Realitéit, déi doraus entsteet, glécklech bass oder net.

Verschidden Observateuren hu verschidde Realitéiten. Mee firwat huelen mir d'Realitéit am Groussen a Ganzen dach op eng änlech Aart a Weis wouer, firwat kënne mir iwwer Saachen, déi fir all Mënsch gemeinsam sinn, schwätzen, wéi wa se objektiv existéieren, fir jiddereen d'selwecht wouergeholl ginn, an doriwwer eraus dorop e ganze System vu gesellschaftleche Bezéiungen opbauen: Produktioun, Wirtschaft, Recht, staatlech a sozial Institutiounen? Well mir eng Basis-

sproochlech Weltbild hunn, wou e Stull e Stull ass, en Dësch en Dësch, e Schaf e Schaf (obwuel et mam Staat an der Wirtschaft scho méi schwéier ass). D'Sprooch erlaabt eis, een deen aneren ze verstoen, Saachen ofzemaachen an effektiv ze interagéieren – net emol nëmmen um Niveau vum Informatiounstransfert, mee um Niveau vun der Schëpfung vun der kollektiver Realitéit selwer – dank der Sprooch isoléieren, dat heescht formen mir aus der Quantesopp vun alle méigleche Welttatsaachen e verständlecht Bild vun eiser Wierklechkeet.

Mee wat maachen, wa mir op eemol feststellen, datt eist Weltbild, eist Muster fir d'Wouerreelitéit, eis net glécklech mécht? Wa mir doduerch gezwonge sinn, mateneen a mat der Natur ëm eist eegent Iwwerliewen ze kämpfen, wa mir leiden, krank ginn a stierwen? Wann eis kollektiv Realitéit zu enger Fabrick vum Leed ginn ass, un déi mir ëmmer nei Generatioune vun eise Kanner liwweren? An doriwwer eraus hu mir als Gesellschaft dat schonn als Norm akzeptéiert, an elo – an de Schoulen an Universitéiten – léiere mir einfach d'Gesetzer vun der «objektiver Realitéit», woubäi mir am Fong dëst Bild vun enger eis friemer an an alle Sënner geféierlecher Ëmweltwierklechkeet zementéieren, wou wa net d'Natur, da Wirtschaft, Politik, Konkurrenten, Krichsfeinden, Massewaffen, falsch Ernierung, e Raiber, e Verréckten, eng Krankheet, en Doktersfeeler, eng schlecht Regierung, en Accident an d'Ale ginn – eis souwisou ëmbréngen? Wéi soll een domat ëmgoen? Wéi kann een säi Weltbild, säi Perceptiounsmuster änneren?

Fir d'éischt – et wëllen. Well d'Wënsch sech um Quantenniveau selwer erfëllen. Wëlle seng Glawenssätz an Iwwerzeegungen iwwer déi «objektiv, onofhängeg vun eis existéierend Realitéit» änneren. D'Wourecht unerkennen, datt mir Geiselen (lies «Sklaven») vun dësem Glawen sinn, a fänken un, déi Gefiller an Emotiounen beim Numm ze nennen, déi aus dësem Glawen entstane sinn an eis gewéinlech beherrscht hunn: Ängschten, Kränkungen, Schold, Roserei, Schimmt iwwer déi eegen Onwichtegkeet zouginn; déi Wënsch unerkennen, déi opgrond vun de Mustere vun eisem Glawen eis, grad wéi d'Emotiounen, beherrscht hunn an a Sucht iwwergaange sinn – Fréisserei, Wolloscht, Onzucht, Kinomanie, Passioun fir Spektakelen, Ofhängegkeet vu Suen a baussenzegem Komfort, Gier, d'Striewen no Gewënn a Genoss ëm all Präis, Ofhängegkeet vu Kaffi, vu Séissegkeeten, vu verschiddenen Zorte Stimulanzien an Energiedrénken, de Wonsch no Iwwerleeënheet iwwer anerer, d'Striewen no Muecht, dat éiwegt Sichen no Schëllegen an engem baussenzege Feind…

A wann Du den existente Zoustand vun de Saachen als anormal unerkenns. Wann an Dir de Wonsch staark gëtt, dat ze änneren. Wann Du alles ausprobéiert hues – vu Psychotherapie, Affirmatiounen, Visualiséierungen, Meditatiounen, NLP-Methoden a Motivatiounstraininge vu bekannte Guruë bis Transurfing, Ayahuasca, Champignonen a richteger Ausriichtung vun Intentiounen, an… feststells, datt dat alles net funktionéiert, oder eng limitéiert Wierkungsdauer huet an um Enn a gläichstaarke Réckschléi mat ëmgedréintem Virzeechen, Zesummebréch an emotionalem Ausbrennen endet, dann wäerts Du averstane sinn, datt et besser wier, wann Gott wier, an et wier besser, Hien wier deen, deen net no eiser Ubiedung sicht, mee

eis hëlleft, selwer Schëpfer vun eiser Realitéit ze ginn, dat heescht eist eegent Weltbild ze meeschteren, d'Fäegkeet ze meeschteren, eist Perceptiounsmuster ze änneren.

Dofir brauche mir Gott. Net fir eis viru Geforen ze schützen an eis mat Gidder ze beschenken, mee fir eis ze léieren, eist Bewosstsinn ze meeschteren, eist wierklech gëttlecht Bewosstsinn, eis Realitéit bewosst ze schafen. Mir schafen se dach souwisou – all Sekonn, all Ablack – ob mir eis deem bewosst sinn oder net. Mee Gott kann eis léieren, wéi een dat bewosst mécht. Gott kann eis hëllefen, eist Perceptiounsmuster ze änneren, aus dem Zoustand vum Affer an den Zoustand vum bewosste Schëpfer vun eiser Welt erauszetrieden.

Du wäerts froen, firwat Hien dat net scho virdru gemaach huet? Firwat huet Hien eis iwwerhaapt zu dëser Erfarung vu Leed, Ängschten a Kampf ëm d'Iwwerliewe verdaamt, wann dat alles nëmme Glawen war, Glawen un eng objektiv Realitéit, an dat verännert ka ginn? Et ass ganz einfach: well et Hien, sou ee Gott, einfach net gouf; ech erënneren drun, datt Gott e kollektive Glawen ass, a mir als Mënschheet hunn esou ee Gott genee als Resultat vun eise Leiden an Ängschten a vum Kampf ëm d'Iwwerliewen ausgedroen an op d'Welt bruecht.

Gott ass d'Spëtzt vun der Evolutioun vun eisem Bewosstsinn, Dëst Ass Eise Gesamten Héchste Potenzial. A wéi mir eisen evolutive Wee gaange sinn, huet eise Gott als kollektive Glawen sech och weiderentwéckelt – am Ufank war et einfach eng Héchst Kraaft, duerno deelt dës Kraaft Sich a Relatioun zu zwee, an et entstinn Gutt a Béis, Versuchung, Sënn,

Gesetz a Strof fir d'Net-Erfëllen, duerno formt sech op engem vun de Polen d'Bild vun der All-Unhäglechkeet, vun den Héchste Gëttleche Qualitéiten a vum Héchste Genoss, a schliisslech entstinn Gëttlech Léift an Héchste Verstand, sou Ëmfassend, datt Gott Sich Selwer affert, fir eis aus der Sklaverei (enger an eisem Werdegang noutwenneger Sklaverei) fräizekafen, der Sklaverei vum duale Bewosstsinn an der Sklaverei vun der materieller Wierklechkeet.

Mir hu geännert – an eise Glawen huet sech geännert, eise Gott huet sech geännert. An elo keeft Hien eis net méi nëmmen duerch Säin Eegent Affer aus der Sklaverei vum fréiere Glawen eraus, mee Hien léiert eis selwer Gëtter ze sinn, Léift ze sinn, bedingungslos ze léiwen an D'Léift Selwer ze schafen.

Christus ass de Punkt vum Averständnis, an eise Wee, ausgedroen duerch de kollektive Glawen an d'Ustrengunge vun den Hellegen, fir eist individuellt a kollektivt Weltbild, eist Perceptiounsmuster ze änneren. E Wee fir sech selwer ze meeschteren. Eise Wee fir bewosst Schëpfer vum Universum ze ginn. Vun der ganzer Schëpfung. Vum Bewosstsinn Selwer, dat aus sech selwer déi ganz Schëpfung ervirbréngt.

Dat heescht Gott ze sinn – Sich Selwer aus Sich ze schafen, Bewosstsinn aus Bewosstsinn ze schafen. Mir sinn de Kollektive Gott. A genee elo gi mir Hien.

A Christus, deen dës Aarbecht virbereet als Kollektive Gott vun den Hellegen, déi sech Säiner Schëpfung higinn hunn, mécht

eis all zu Gëtter, andeems Hien eis aus der Sklaverei vu fréiere Glawensformen an dualer Erfarung fräikeeft, fir datt mir Deelercher vum Kierper vum Eenege Gott kënne ginn, an eis hëlleft, eis Ganzheet erëmzefannen, andeems Hien d'Pole vum duale Bewosstsinn an eis vereent – Gott a Mënsch, dat Männlecht an dat Weiblecht, Uewen an Ënnen, Vergaangenheet an Zukunft – an engem neien Drëtten, an der Léift. Der Léift, Déi ni ugefaangen huet an ni ophale wäert ze sinn. Der Léift Absolut, Bedingungslos, Éiweg. An Der...