15. ವೀಕ್ಷಕ ಪರಿಣಾಮ

ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪಿಸಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ವೀಕ್ಷಕನ ಪರಿಣಾಮ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ನಿಯಮವನ್ನು ಹೀಗೆ ಸೂತ್ರೀಕರಿಸಬಹುದು:

ವೀಕ್ಷಕನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯು (ಅವನ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ದೃಢವಿಶ್ವಾಸಗಳು, ಆಸೆಗಳು, ಭಾವನೆಗಳು, ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ಇವುಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಭಾಷಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣ) ಅವನು ವೀಕ್ಷಿಸುವ ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ.

ವಿವಿಧ ವೀಕ್ಷಕರಿಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ವಾಸ್ತವತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ವೀಕ್ಷಕನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣ, ಅಂದರೆ ಅವನ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಮಾದರಿ, ವಾಸ್ತವಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚಿನದಾಗಿದ್ದು ಅದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ, ಹಾಗೂ ಅದರ ಮೂಲಕ ಆ ವೀಕ್ಷಕನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀವನವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ. ವೀಕ್ಷಕನೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ, ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಧಾರಕ. ವೀಕ್ಷಕನ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣ ಬದಲಾದರೆ, ಅವನ ವಾಸ್ತವತೆಯೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವ ವಾಸ್ತವ ಹೆಚ್ಚು ನೈಜವಾದದ್ದು ಅಥವಾ ಯಾವ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣ ಹೆಚ್ಚು ಸರಿಯಾದದ್ದು ಎಂದು ವಾದಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೀಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿದೆ.

ವಿವಿಧ ವೀಕ್ಷಕರಿಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ವಾಸ್ತವತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನು ಸಮಾನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇವೆ? ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿರುವ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ ಎಂದು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ನಾವೇಕೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ, ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ – ಉತ್ಪಾದನೆ, ಆರ್ಥಿಕತೆ, ಕಾನೂನು, ರಾಜ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು – ಏಕೆ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತೇವೆ? ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಒಂದು ಮೂಲಭೂತವಾದ

ಭಾಷಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣವಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕುರ್ಚಿ ಎಂದರೆ ಕುರ್ಚಿ, ಮೇಜು ಎಂದರೆ ಮೇಜು, ಕಪಾಟು ಎಂದರೆ ಕಪಾಟು (ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಜಟಿಲವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ). ಭಾಷೆಯು ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಬರಲು ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಸಂವಹನ ನಡೆಸಲು ನಮಗೆ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ — ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿಯ ವಿನಿಮಯದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸಾಮೂಹಿಕ ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೇ — ಭಾಷೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ನಾವು ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಭಾವ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಗಳ ಕ್ವಾಂಟಮ್ ಸೂಪ್‌ನಿಂದ ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವ ನಮ್ಮ ವಾಸ್ತವತೆಯ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ರೂಪಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣ, ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ನಮ್ಮ ಮಾದರಿ ನಮಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಮಗೆ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ತಿಳಿದುಬಂದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಅದರ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಪರಸ್ಪರರ ವಿರುದ್ಧ ಹಾಗೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದರೆ, ನಾವು ದುಃಖಿಸುತ್ತಾ, ಕಾಯಿಲೆ ಬೀಳುತ್ತಾ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದರೆ? ನಮ್ಮ ಸಾಮೂಹಿಕ ವಾಸ್ತವತೆಯು ದುಃಖದ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು, ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಹೊಸ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ? ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಸಮಾಜವಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಇದನ್ನು ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಈಗ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ‘ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ವಾಸ್ತವತೆಯ’ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಕಲಿಯುತ್ತಾ, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆರ್ಥಿಕತೆ, ರಾಜಕೀಯ, ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳು, ಯುದ್ಧದ ವೈರಿಗಳು, ಮಾರಕಾಸ್ತ್ರಗಳು, ತಪ್ಪು ಆಹಾರ, ದರೋಡೆಕೋರರು, ಉನ್ಮತ್ತರು, ರೋಗ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ತಪ್ಪುಗಳು, ಕೆಟ್ಟ ಆಡಳಿತ, ಅಪಘಾತ ಮತ್ತು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯಗಳು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತವೆ ಎಂಬ ನಮಗೆ ಪರಕೀಯವಾದ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾದ ಈ ಸುತ್ತಲಿನ ವಾಸ್ತವದ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ? ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಏನು ಮಾಡುವುದು? ನಮ್ಮ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು, ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?

ಮೊದಲಿಗೆ — ಬಯಸುವುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಕ್ವಾಂಟಮ್ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಆಸೆಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಈಡೇರುತ್ತವೆ. ‘ನಮ್ಮಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ವಾಸ್ತವತೆ’ಯ ಬಗೆಗಿನ ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ದೃಢವಿಶ್ವಾಸಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಬಯಸುವುದು. ನಾವು ಈ ನಂಬಿಕೆಯ ಒತ್ತೆಯಾಳುಗಳು (ಅಂದರೆ ‘ದಾಸರು’) ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಈ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು, ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸಿ ಕರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವುದು: ಭಯಗಳು, ಅಸಮಾಧಾನಗಳು, ಅಪರಾಧ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಕೋಪ, ನಮ್ಮ ನಿಸ್ಸಾರತೆಯ ನಾಚಿಕೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು; ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ ಭಾವನೆಗಳಂತೆಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳಿ ವ್ಯಸನಗಳ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು — ಅತಿಯಾದ ತಿನ್ನುಬಾಕತನ, ಕಾಮ, ವ್ಯಭಿಚಾರ, ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ಗೀಳು, ಮನರಂಜನೆಯ ವ್ಯಾಮೋಹ, ಹಣ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ಸುಖಭೋಗಗಳ ಮೇಲಿನ ಅವಲಂಬನೆ, ದುರಾಶೆ, ಯಾವುದೇ ಬೆಲೆ ತೆತ್ತಾದರೂ ಲಾಭ ಮತ್ತು ಸುಖ ಪಡೆಯುವ ಹಂಬಲ, ಕಾಫಿ, ಸಿಹಿ, ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಉತ್ತೇಜಕಗಳು ಮತ್ತು ಎನರ್ಜಿ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್‌ಗಳ ವ್ಯಸನ, ಇತರರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರುವ ಬಯಕೆ, ಅಧಿಕಾರದಾಹ, ತಪ್ಪುಗಾರರನ್ನು ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸದಾ ಹುಡುಕುವುದು...

ಮತ್ತು ನೀನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯನ್ನು ಅಸಹಜವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ. ಇದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಬಯಕೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಬಲಗೊಂಡಾಗ. ಮಾನಸಿಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ದೃಢೀಕರಣಗಳು, ವಿಶುವಲೈಸೇಶನ್, ಧ್ಯಾನಗಳು, ಎನ್‌ಎಲ್‌ಪಿ ವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗುರುಗಳ ಪ್ರೇರಣಾದಾಯಕ ತರಬೇತಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಟ್ರಾನ್ಸರ್ಫಿಂಗ್, ಅಯಾಹುಆಸ್ಕಾ, ಮಶ್ರೂಮ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪಗಳ ಸರಿಯಾದ ಧಾರಣೆಯವರೆಗೆ ನೀನು ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ... ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಸೀಮಿತ ಅವಧಿಯ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅಷ್ಟೇ ಶಕ್ತಿಯುತವಾದ ಹಿನ್ನಡೆಗಳು, ವೈಫಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬಳಲಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಕಂಡುಕೊಂಡಾಗ, ದೇವರು ಇರುವುದು ಲೇಸು ಮತ್ತು ಆತನು ನಮ್ಮ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ಬಯಸುವವನಾಗಿರದೆ,

ನಾವೇ ನಮ್ಮ ವಾಸ್ತವತೆಯ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರಾಗಲು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವನಾಗಿದ್ದರೆ ಲೇಸು, ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವನಾಗಿದ್ದರೆ ಲೇಸು ಎಂದು ನೀನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವೆ.

ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಮಗೆ ದೇವರು ಬೇಕು. ನಮ್ಮನ್ನು ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲು ಮತ್ತು ವರಗಳನ್ನು ಕರುಣಿಸಲು ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು, ನಿಜಕ್ಕೂ ದೈವಿಕವಾದ ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ನಮ್ಮ ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಡಲು. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಅದನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದರೂ ಅರಿಯದಿದ್ದರೂ — ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ, ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷವೂ — ಅದನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ದೇವರು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಬಲ್ಲನು. ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು, ಸಂತ್ರಸ್ತತೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ನಮ್ಮ ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾಲಿಡಲು ದೇವರು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಲ್ಲನು.

ಆತನು ಇದನ್ನು ಮೊದಲೇ ಏಕೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೀನು ಕೇಳಬಹುದು? ಇದೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ವಾಸ್ತವತೆಯ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಆತನು ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ದುಃಖಗಳು, ಭಯಗಳು ಮತ್ತು ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಟದ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಏಕೆ ತಳ್ಳಿದನು? ಇದೆಲ್ಲವೂ ಬಹಳ ಸರಳ, ಏಕೆಂದರೆ ಅಂತಹ ದೇವರು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದೇವರು ಎಂಬುದು ಒಂದು ಸಾಮೂಹಿಕ ನಂಬಿಕೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ನೆನಪಿಸುತ್ತೇನೆ, ಮತ್ತು ಮಾನವಕುಲವಾಗಿ ನಾವು ಅಂತಹ ದೇವರನ್ನು ಗರ್ಭಧರಿಸಿ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ್ದು ನಮ್ಮ ದುಃಖಗಳು, ಭಯಗಳು ಮತ್ತು ಉಳಿವಿಗಾಗಿನ ಹೋರಾಟದ ಫಲವಾಗಿಯೇ.

ದೇವರು ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ವಿಕಾಸದ ಶಿಖರ, ಇದು ನಮ್ಮ ಸಮಗ್ರ ಪರಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ. ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವಿಕಾಸದ ಪಥವು ಸಾಗಿದಂತೆ, ಸಾಮೂಹಿಕ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೇವರೂ ವಿಕಸನಗೊಂಡನು — ಮೊದಲು ಅದು ಕೇವಲ ಸರ್ವೋನ್ನತ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು, ನಂತರ ಆ ಶಕ್ತಿಯು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಇಬ್ಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿತು, ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯದು ಹಾಗೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು, ಪ್ರಲೋಭನೆ, ಪಾಪ,

ನಿಯಮ ಮತ್ತು ಪಾಲಿಸದಿರುವುದಕ್ಕೆ ದಂಡನೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ನಂತರ ಒಂದು ಧ್ರುವದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಾಕರ್ಷಕತೆ, ಪರಮ ದೈವಿಕ ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಪರಮಾನಂದದ ರೂಪವು ರೂಪುಗೊಂಡಿತು, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ದೈವಿಕ ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಅವು ಎಷ್ಟೊಂದು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿದ್ದವೆಂದರೆ, ದೇವರು ದ್ವಂದ್ವ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ದಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ಭೌತಿಕ ವಾಸ್ತವತೆಯ ದಾಸ್ಯದಿಂದ (ನಮ್ಮ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದ ದಾಸ್ಯದಿಂದ) ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಲು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ನಾವು ಬದಲಾದೆವು — ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಬದಲಾಯಿತು, ನಮ್ಮ ದೇವರೂ ಬದಲಾದನು. ಮತ್ತು ಈಗ ಆತನು ತನ್ನದೇ ತ್ಯಾಗದ ಮೂಲಕ ಹಳೆಯ ನಂಬಿಕೆಯ ದಾಸ್ಯದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ನಾವೇ ದೇವರುಗಳಾಗಲು, ಪ್ರೀತಿಯಾಗಲು, ಷರತ್ತುರಹಿತವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಕ್ರಿಸ್ತನೆಂದರೆ ಸಮ್ಮತಿಯ ಬಿಂದು, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮೂಹಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು, ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಮೂಹಿಕ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂತರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಮ್ಮ ಮಾರ್ಗ. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಾರ್ಗ. ವಿಶ್ವದ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರಾಗಲು ನಮ್ಮ ಮಾರ್ಗ. ಇಡೀ ಸೃಷ್ಟಿಯ. ತನ್ನಿಂದಲೇ ಇಡೀ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರಾಗುವ ಮಾರ್ಗ.

ದೇವರಾಗಿರುವುದು ಎಂದರೆ ಇದೇ — ತನ್ನಿಂದಲೇ ತನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು. ನಾವೇ ಸಾಮೂಹಿಕ ದೇವರು. ಮತ್ತು ಇದೀಗ ನಾವೇ ಆತನಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಮತ್ತು ಕ್ರಿಸ್ತನು, ತನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಸಂತರ ಸಾಮೂಹಿಕ ದೇವರಾಗಿ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಾ,

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಏಕೈಕ ದೇವರ ದೇಹದ ಕಣಗಳಾಗುವಂತೆ ಹಳೆಯ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಮತ್ತು ದ್ವಂದ್ವ ಅನುಭವದ ದಾಸ್ಯದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ದೇವರುಗಳಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದ್ವಂದ್ವ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಧ್ರುವಗಳನ್ನು — ದೇವರು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ, ಪುಲ್ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಲಿಂಗ, ಮೇಲು ಮತ್ತು ಕೀಳು, ಗತಕಾಲ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯತ್ತನ್ನು — ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬ ಹೊಸ ಮೂರನೆಯದರಲ್ಲಿ ಒಂದುಗೂಡಿಸುತ್ತಾ, ನಾವು ಪುನಃ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಎಂದಿಗೂ ಆರಂಭವಾಗದ ಮತ್ತು ಎಂದಿಗೂ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳದ ಆ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ಪರಿಪೂರ್ಣ, ಷರತ್ತುರಹಿತ, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಎಂದರೆ...