15. დამკვირვებლის ეფექტი

ზემოთქმულის შეჯამებით, შესაძლებელია ჩამოყალიბდეს ეგრეთ წოდებული დამკვირვებლის ეფექტი:

დამკვირვებლის ცნობიერების მდგომარეობა (მისი რწმენა-წარმოდგენები, შეხედულებები, სურვილები, გრძნობები, აზრები და მათი შემნარჩუნებელი სამყაროს ენობრივი სურათი) განსაზღვრავს მის მიერ დამკვირვებად რეალობას.

სხვადასხვა დამკვირვებელს განსხვავებული რეალობა აქვს. დამკვირვებლის ცნობიერებაში განმტკიცებული სამყაროს სურათი, ანუ მისი აღქმის შაბლონი, პირველადია რეალობასთან მიმართებაში და განსაზღვრავს მას, შესაბამისად კი – მისი, დამკვირვებლის, მთელ ცხოვრებას. დამკვირვებელი – ეს თითოეული ჩვენგანია, თითოეული ადამიანი, ცნობიერების ყოველი მატარებელი. თუ დამკვირვებელს ეცვლება სამყაროს სურათი, ეცვლება მისი რეალობაც. აზრი არ აქვს კამათს იმაზე, თუ რომელი რეალობაა უფრო რეალური, ან სამყაროს რომელი სურათია უფრო სწორი. აზრი აქვს მხოლოდ იმის გარკვევას, ბედნიერი ხარ თუ არა შენ სამყაროს შენეულ სურათში და მის მიერ შობილ რეალობაში.

სხვადასხვა დამკვირვებელს განსხვავებული რეალობა აქვს. მაგრამ რატომ აღვიქვამთ მაინც რეალობას მთლიანობაში მსგავსად, რატომ შეგვიძლია ვისაუბროთ ყველასთვის საერთო რაღაცებზე, როგორც ობიექტურად არსებულზე, ყველასთვის ერთნაირად აღქმადზე, და მეტიც – ამის საფუძველზე ავაგოთ საზოგადოებრივი ურთიერთობების მთელი სისტემა: წარმოება, ეკონომიკა, სამართალი, სახელმწიფოებრივი და სოციალური ინსტიტუტები? იმიტომ, რომ ჩვენ გვაქვს საბაზისო

სამყაროს ენობრივი სურათი, სადაც სკამი – სკამია, მაგიდა – მაგიდა, კარადა – კარადა (თუმცა სახელმწიფოსთან და ეკონომიკასთან დაკავშირებით უკვე უფრო რთულადაა საქმე). ენა გვაძლევს საშუალებას გავუგოთ ერთმანეთს, შევთანხმდეთ რამეზე და ეფექტურად ვიმოქმედოთ ურთიერთკავშირში – არა მხოლოდ ინფორმაციის გადაცემის დონეზე, არამედ თავად კოლექტიური რეალობის შექმნის დონეზე – ენის წყალობით ჩვენ გამოვყოფთ, ანუ ვაფორმირებთ, სამყაროს ყველა შესაძლო მდგომარეობის კვანტური წვნიანიდან ჩვენი სინამდვილის ჩვენთვის გასაგებ სურათს.

მაგრამ რა ვქნათ, თუ უეცრად აღმოვაჩენთ, რომ სამყაროს ჩვენეული სურათი, რეალობის აღქმის ჩვენი შაბლონი, არ გვხდის ბედნიერს? თუ მის გამო იძულებულნი ვართ ვიბრძოლოთ ერთმანეთთან და ბუნებასთან საკუთარი გადარჩენისთვის, თუ ვიტანჯებით, ვავადდებით და ვკვდებით? თუ ჩვენი კოლექტიური რეალობა იქცა ტანჯვის ფაბრიკად, რომელსაც ჩვენი შვილების სულ ახალ და ახალ თაობებს ვაწვდით? და მეტიც, ჩვენ, როგორც საზოგადოება, უკვე შევეგუეთ ამას, როგორც ნორმას, და ახლა – სკოლებსა და უმაღლეს სასწავლებლებში – უბრალოდ ვსწავლობთ „ობიექტური რეალობის“ კანონებს, არსებითად განვამტკიცებთ რა ჩვენთვის უცხო და ყოველმხრივ საშიში გარემომცველი სინამდვილის ამ ხატს, სადაც თუ არა ბუნება, მაშინ ეკონომიკა, პოლიტიკა, კონკურენტები, სამხედრო მტერი, მასობრივი იარაღი, არასწორი კვება, მძარცველი, მანიაკი, დაავადება, ექიმის შეცდომა, ცუდი ხელისუფლება, უბედური შემთხვევა და დაბერება – მაინც მოგვკლავს? როგორ მოვიქცეთ ამ ყველაფერთან? როგორ შევცვალოთ სამყაროს ჩვენეული სურათი, აღქმის ჩვენი შაბლონი?

დასაწყისისთვის – მოვისურვოთ. სურვილები ხომ კვანტურ დონეზე თავისთავად სრულდება. მოვისურვოთ შევცვალოთ ჩვენი რწმენა-წარმოდგენები და შეხედულებები „ობიექტური, ჩვენგან დამოუკიდებლად არსებული რეალობის“ შესახებ. ვაღიაროთ სიმართლე, რომ ჩვენ ამ რწმენის მძევლები (წაიკითხე „მონები“) ვართ; დავიწყოთ იმ გრძნობებისა და ემოციების სახელდება, რომლებიც ამ რწმენიდან გამომდინარეობდა და ჩვეულებრივ გვფლობდა: ვაღიაროთ შიშები, წყენა, დანაშაულის გრძნობა, მრისხანება, საკუთარი უსუსურობის სირცხვილი; ვაღიაროთ ის სურვილები, რომლებიც ჩვენი რწმენის დანადგარებიდან გამომდინარე, ისევე როგორც ემოციები, გვფლობდა და უკვე დამოკიდებულებების რანგში გადადიოდა – ნაყროვანება, ავხორცობა, მრუშობა, კინომანია, სანახაობებისადმი ვნება, ფულსა და გარეგნულ კომფორტზე დამოკიდებულება, სიხარბე, ნებისმიერ ფასად გამორჩენისა და სიამოვნებისკენ სწრაფვა, დამოკიდებულება ყავაზე, ტკბილზე, სხვადასხვა სახის სტიმულატორებსა და ენერგეტიკულ სასმელებზე, სხვებზე აღმატებულობის სურვილი, ძალაუფლებისკენ სწრაფვა, დამნაშავისა და გარე მტრის მარადიული ძიება...

და როდესაც შენ აღიარებ საგანთა არსებულ ვითარებას არანორმალურად. როდესაც შენში გაძლიერდება ამის შეცვლის სურვილი. როდესაც ყველაფერს გამოსცდი – ფსიქოთერაპიიდან, აფირმაციებიდან, ვიზუალიზაციებიდან, მედიტაციებიდან, ნლპ-ის მეთოდებიდან და ცნობილი გურუების სამოტივაციო ტრენინგებიდან დაწყებული, ტრანსერფინგით, აიაჰუასკათი, სოკოებითა და განზრახვების სწორი ფორმულირებით დამთავრებული, და... აღმოაჩენ, რომ ეს ყველაფერი არ მუშაობს, ან მოქმედების შეზღუდული ვადა აქვს და საბოლოოდ მათივე თანაბარი ძალის და საპირისპირო ნიშნის მქონე უკუქცევებად, ჩავარდნებად და ემოციურ გადაწვად იქცევა, მაშინ შენ დაეთანხმები იმას, რომ უმჯობესი იქნებოდა ღმერთი არსებობდეს, და უმჯობესი იქნებოდა ის ყოფილიყო ის, ვინც ეძებს არა ჩვენს თაყვანისცემას, არამედ

გვეხმარება ჩვენ თვითონ გავხდეთ ჩვენი რეალობის შემოქმედნი, ანუ დავეუფლოთ სამყაროს საკუთარ სურათს, დავეუფლოთ აღქმის ჩვენი შაბლონის შეცვლის უნარს.

აი, ამისთვის გვჭირდება ღმერთი. არა იმისთვის, რომ საფრთხეებისგან დაგვიცვას და სიკეთეებით დაგვაჯილდოოს, არამედ იმისთვის, რომ გვასწავლოს ჩვენი ცნობიერების, ჩვენი ჭეშმარიტად ღვთაებრივი ცნობიერების ფლობა, რათა შეგნებულად შევქმნათ ჩვენი რეალობა. ჩვენ ხომ ისედაც ვქმნით მას – ყოველწამიერად, ყოველ წამს – ვაცნობიერებთ ამას თუ არა. მაგრამ ღმერთს შეუძლია გვასწავლოს, როგორ გავაკეთოთ ეს გაცნობიერებულად. ღმერთს შეუძლია დაგვეხმაროს აღქმის ჩვენი შაბლონის შეცვლაში, მსხვერპლის მდგომარეობიდან ჩვენი სამყაროს გაცნობიერებული შემოქმედის მდგომარეობაში გადასვლაში.

შენ იკითხავ, რატომ არ გააკეთა მან ეს ადრე? რატომ გაგვწირა მან საერთოდ ტანჯვის, შიშებისა და გადარჩენისთვის ბრძოლის ამ გამოცდილებისთვის, თუკი ეს ყველაფერი მხოლოდ რწმენა იყო, ობიექტური რეალობის რწმენა, და ამის შეცვლა შესაძლებელია? ყველაფერი ძალიან მარტივია, იმიტომ რომ ის, ასეთი ღმერთი, უბრალოდ არ არსებობდა; შეგახსენებ, რომ ღმერთი – ეს კოლექტიური რწმენაა, და ჩვენ, როგორც კაცობრიობამ, სწორედ ჩვენი ტანჯვის, შიშებისა და გადარჩენისთვის ბრძოლის შედეგად გამოვზარდეთ და ვშვით ასეთი ღმერთი.

ღმერთი – ეს ჩვენი ცნობიერების ევოლუციის მწვერვალია, ეს ჩვენი საერთო უმაღლესი პოტენციალია. და ჩვენი ევოლუციური გზის გავლის კვალდაკვალ, ჩვენი ღმერთიც, როგორც კოლექტიური რწმენა, ასევე ევოლუციონირებდა – თავიდან ეს იყო უბრალოდ უზენაესი ძალა, შემდეგ ეს ძალა ორად ყოფს საკუთარ თავს, და ჩნდება სიკეთე და ბოროტება, ცდუნება, ცოდვა,

კანონი და სასჯელი შეუსრულებლობისთვის, შემდეგ ერთ-ერთ პოლუსზე ყალიბდება ყოვლისმიმზიდველობის, უმაღლესი ღვთაებრივი თვისებებისა და უმაღლესი ნეტარების ხატი, და ბოლოს, ჩნდება ღვთაებრივი სიყვარული და უზენაესი გონება, იმდენად ყოვლისმომცველი, რომ ღმერთი თავის თავს სწირავს მსხვერპლად, რათა გამოგვისყიდოს მონობიდან (ჩვენს ჩამოყალიბებაში აუცილებელი მონობიდან), დუალური ცნობიერების მონობიდან და მატერიალური სინამდვილის მონობიდან.

ვიცვლებოდით ჩვენ – იცვლებოდა ჩვენი რწმენაც, იცვლებოდა ჩვენი ღმერთიც. და ახლა ის არა უბრალოდ გამოგვისყიდის საკუთარი მსხვერპლით უწინდელი რწმენის მონობიდან, არამედ გვასწავლის ჩვენ თვითონ ვიყოთ ღმერთები, ვიყოთ სიყვარული, გვიყვარდეს უპირობოდ და ვქმნათ თავად სიყვარული.

ქრისტე – ეს არის თანხმობის წერტილი და ჩვენი, კოლექტიური რწმენითა და წმინდანთა ძალისხმევით ნაშობი გზა სამყაროს ინდივიდუალური და კოლექტიური სურათის, აღქმის საკუთარი შაბლონის შესაცვლელად. საკუთარი თავის დაუფლების გზა. ჩვენი გზა, რათა გავხდეთ სამყაროს გაცნობიერებული შემოქმედნი. მთელი სამყაროსი. თავად ცნობიერებისა, რომელიც საკუთარი თავიდან შობს მთელ სამყაროს.

ეს ნიშნავს იყო ღმერთი – შექმნა საკუთარი თავი საკუთარი თავიდან, შექმნა ცნობიერება ცნობიერებიდან. ჩვენ ვართ კიდეც კოლექტიური ღმერთი. და სწორედ ახლა ჩვენ ვხდებით ის.

და ქრისტე, ამზადებს რა ამ საქმეს, როგორც მისი შექმნისთვის თავდადებულ წმინდანთა კოლექტიური ღმერთი, აქცევს

ჩვენ ყველას ღმერთებად, გამოგვისყიდის რა უწინდელი რწმენებისა და დუალური გამოცდილების მონობიდან, რათა შევძლოთ გავხდეთ ერთიანი ღმერთის სხეულის ნაწილაკები, გვეხმარება კვლავ მოვიპოვოთ მთლიანობა, აერთიანებს რა ჩვენში დუალური ცნობიერების პოლუსებს – ღმერთსა და ადამიანს, მამაკაცურსა და ქალურს, ზემოსა და ქვემოს, წარსულსა და მომავალს – ახალ მესამეში, სიყვარულში. სიყვარულში, რომელიც არასოდეს დაწყებულა და არასოდეს შეწყვეტს არსებობას. აბსოლუტურ, უპირობო, მარადიულ სიყვარულში. რომელშიც...