15. Efek Pengamat

Kanthi ngringkes apa kang wus kaandharake ing ndhuwur, bisa karumusake apa kang diarani Efek Pangamat:

Kahanan kesadaraning pangamat (Kapercayan, panemu, pepénginan, rasa, pikiran, sarta gambaraning jagad mawa basa kang nyengkuyung kabèh mau) nemtokake kasunyatan kang diulat déning dhèwèké.

Saben pangamat nduwèni kasunyatan kang béda-béda. Gambaraning jagad kang tumancep ing kesadaraning pangamat, yaiku pola tanggaping pangrasané, iku luwih dhisik tinimbang kasunyatan lan nemtokake kasunyatan mau, kang ateges uga nemtokake sakabèhing uripé pangamat mau. Pangamat iku saben siji saka kita, saben manungsa, saben kang ngemot kesadaran. Manawa gambaraning jagad ing pangamat owah, kasunyatané uga mèlu owah. Ora ana gunané padha udur ngenani kasunyatan endi kang luwih nyata, utawa gambaraning jagad endi kang luwih bener. Mung ana gunané nliti apa Sliramu rumangsa bagya mulya ing njeroné gambaraning jagadmu sarta kasunyatan kang tuwuh saka iku, apa ora.

Saben pangamat nduwèni kasunyatan kang béda-béda. Nanging généya kita kabèh lumrahé nampa kasunyatan kanthi cara kang mèh padha, généya kita bisa ngrembug babagan samubarang kang umum tumrap kabèh wong minangka prekara kang ana kanthi obyektif, kang ditampa padha déning kabèh wong, lan malah mbangun sistem sesambungan masarakat adhedhasar bab iku: pametuning barang, ékonomi, hukum, pranataning nagara lan sosial? Amarga kita nduwèni dhasar

gambaraning jagad mawa basa, ing ngendi kursi iku kursi, méja iku méja, lemari iku lemari (sanadyan bab nagara lan ékonomi wus luwih rumpil). Basa ndadèkaké kita bisa padha mangertèni, sarujuk ing sawijining prekara, lan sesambungan kanthi trep—ora mung ing tataran medharake katrangan, nanging ing tataran dumadiné kasunyatan bebarengan iku dhéwé—amarga saka basa, kita misahaké, yaiku mbangun, saka sup kuantum kabèh kahanan jagad kang bisa kelakon dadi gambaraning kasunyatan kita kang bisa dingertèni.

Nanging kepriyé manawa kita dumadakan ngrumangsani yèn gambaraning jagad kita, pola tanggaping pangrasa kita tumrap kasunyatan, ora ndadèkaké kita bagya? Manawa amarga saka iku kita kepeksa padha crah lan lumawan alam kanggo njaga uripé dhéwé, manawa kita nandhang sangsara, lara, lan mati? Manawa kasunyatan bebarengan kita wus dadi pabrik kasangsaran, papan kita ngirimaké generasi anak-anak kita kang tansah anyar? Lan luwih saka iku, kita minangka masarakat wus nyarujuki bab iki minangka paugeran lumrah, lan saiki—ing pawiyatan lan paguron dhuwur—mung nyinaoni angger-anggering «kasunyatan obyektif», kang sejatine ngukuhake gambaraning jagad saubengé kang asing tumrap kita lan mbebayani ing sakabèhing babagan, ing ngendi yèn dudu alam, mula ékonomi, pulitik, saingan, mungsuh perang, gaman massal, panganan kang ora bener, bégal, wong édan, lelara, kaluputaning dhokter, panguwasa kang ala, kacilakan, lan tuwa—tetep bakal matèni kita? Kepriyé ngadhepi kabèh iki? Kepriyé ngowahi gambaraning jagad kita, pola tanggaping pangrasa kita?

Kaping pisan—nduwèni karep. Awit pepénginan ing tataran kuantum bakal ngleksanani dhiriné dhéwé. Nduwèni karep ngowahi Kapercayan lan panemuné babagan «kasunyatan obyektif kang ana tanpa gumantung marang kita». Ngakoni kayektèn yèn kita iki kahanan sandera (wacanen «batur tukon») saka Kapercayan iki, wiwit nyebut jenengé rasa-pangrasa lan émosi kang tuwuh saka Kapercayan mau lan lumrahé nguwasani kita: ngakoni rasa wedi, lara ati, luput, gampang nesu, isin marang asaling dhiri kang tanpa guna; ngakoni pepénginan kang tuwuh saka paugeraning Kapercayan kita, kang padha kaya émosi wus nguwasani kita, nganti dadi pakulinan kecanduan—kamurkan mangan, hawa nepsu, laku jina, kasengsem marang tontonan filem, nepsu marang tontonan ramé, kecanduan dhuwit lan kepénaking urip lair, karem marang kasugihan lan kasenengan kanthi cara apa waé, kecanduan kopi, panganan legi, manéka warna panjurung lan ombénan energi, pepénginan ngluwihi liyan, ngoyak panguwasa, tansah nggolèki sing luput lan mungsuh saka njaba…

Lan nalika Sliramu ngakoni yèn kahanan kang ana saiki ora lumrah. Nalika ing njeromu saya kuwat karep kanggo ngowahi bab iku. Nalika Sliramu wus njajal kabèh—saka psikoterapi, afirmasi, visualisasi, semèdi, cara NLP lan gladhi pambangkit semangat saka guru-guru kondhang nganti tekan transurfing, ayahuasca, jamur, lan nata niat kanthi bener, lan… Sliramu nemokake yèn kabèh mau ora tumama, utawa mung kanggo wektu kang winates lan pungkasané malik dadi pambalikan kang padha gedhéné kanthi arah suwaliké, karusakan, lan kesel batin kang tanpa sisa, mula Sliramu bakal nyarujuki yèn luwih becik Gusti iku ana, lan luwih becik Panjenengané iku dudu kang nggolèki panyembah kita, nanging

mitulungi kita dhéwé dadi pangripta kasunyatan kita, yaiku ngwasani gambaraning jagad kita dhéwé, ngwasani kabisan kanggo ngowahi pola tanggaping pangrasa kita.

Mula saka iku kita mbutuhake Gusti. Dudu supaya ngayomi kita saka bebaya lan maringi kanikmatan, nanging supaya mulang kita ngwasani kesadaran kita dhéwé, kesadaran kita kang Sejati Ilahi, ngripta kasunyatan kita kanthi sadar. Awit kita pancèn wus tansah ngripta iku—saben detik, saben kedhèping mripat—embuh kita sadari apa ora. Nanging Gusti bisa mulang kita kepriyé nindakake iku kanthi sadar. Gusti bisa mitulungi kita ngowahi pola tanggaping pangrasa kita, lumaku metu saka kahanan dadi korban tumuju ing kahanan Pangripta kang sadar tumrap jagadé dhéwé.

Sliramu bakal takon, généya Panjenengané ora nindakake iku kawit biyèn? Généya Panjenengané masrahake kita marang pengalaman kasangsaran, rasa wedi, lan crah kanggo tetep urip, manawa kabèh iku mung Kapercayan, Kapercayan marang kasunyatan obyektif, lan bab iki bisa diowahi? Kabèh iku prasaja banget, amarga Gusti kang kaya mangkono iku pancèn durung ana, dakélingaké yèn Gusti iku Kapercayan bebarengan, lan kita minangka umat manungsa wus ngandhut lan nglairaké Gusti kang kaya mangkono iku mligi saka pametuning kasangsaran, rasa wedi, sarta crah kita kanggo ngupaya urip.

Gusti iku pucuking évolusi kesadaran kita, Iki Potènsi Paling Inggil Kagungan Kita Bebarengan. Lan salaras lumakuning dalan évolusi kita, Gusti kita minangka Kapercayan bebarengan uga mèlu évolusi—wiwitané mung minangka Kakuwatan Kang Maha Luhur, banjur Kakuwatan iki mbagi Dhiri dadi loro, lan tuwuh Kabecikan sarta Kaelèkan, panggodha, dosa,

Angger-angger sarta Paukuman tumrap kang nerak, banjur ing salah siji kutub kabangun Gambar Kang Maha Nyengsemaké, Sipat-sipat Ilahi Kang Maha Luhur lan Kanikmatan Kang Paling Inggil, lan pungkasané, tuwuh Katresnan Ilahi sarta Budi Kang Maha Luhur, kang samono anggoné Maha Ngrampidi, nganti Gusti ngurbanaKé Dhiri pribadi, kanggo nebus kita saka perbudakan (perbudakan kang prelu tumrap patuwuhan kita), perbudakan kesadaran dualitas lan perbudakan kasunyatan kasat mata.

Kita owah—Kapercayan kita uga owah, Gusti kita uga owah. Lan saiki Panjenengané ora mung nebus kita sarana Kurbaning Dhiri saka perbudakan Kapercayan lawas, nanging Panjenengané mulang kita dhéwé dadi para gusti, dadi Katresnan, tresna tanpa sarat lan ngripta Katresnan iku Dhéwé.

Sang Kristus iku papan sarujuking manah, lan dadi cara kita, kang kaandhut déning Kapercayan bebarengan sarta pambudidayané para suci, kanggo ngowahi gambaraning jagad sacara pribadi lan bebarengan, sarta pola tanggaping pangrasa kita. Cara kanggo ngwasani Dhiri pribadi. Cara kita dadi pangripta alam semesta kang sadar. Sakabèhing jagad raya. Kesadaran iku Dhéwé, kang nukulaké sakabèhing jagad raya saka Sajroning Dhiri.

Iki tegesé dadi Gusti—ngripta Dhiri pribadi saka Sajroning Dhiri, ngripta Kesadaran saka Sajroning Kesadaran. Kita iki Gusti Kang Manunggal Bebarengan. Lan ing wektu iki banget kita dadi Panjenengané.

Lan Sang Kristus, nyawisaké pakaryan iki minangka Gusti Kang Manunggal Bebarengan saka para suci kang masrahaké dhiri marang panjalmané Panjenengané, ndadèkaké

kita kabèh dadi para gusti, nebus saka perbudakan kapercayan-kapercayan lawas lan pengalaman dualitas, supaya kita bisa dadi péranganing Salira Gusti Kang Tunggal, mitulungi kita nemokaké manèh karukunan kang wutuh, nyawijèkaké kutubing kesadaran dualitas ing sajroning kita—Gusti lan manungsa, Lanang lan Wadon, ndhuwur lan ngisor, jaman biyèn lan jaman tembé—ing prekara anyar kang kaping telu, yaiku ing sajroning Katresnan. Katresnan, Kang ora naté kawiwitan lan ora bakal naté sirna. Katresnan Kang Mutlak, Tanpa Sarat, Langgeng Salawasé. Ing sajroning Kang...