15. Áheyrnaráhrifin

Sé ofangreint dregið saman, má setja fram hin svokölluðu Áhrif Áhorfandans:

Vitundarástand áhorfandans (trú hans, sannfæring, langanir, tilfinningar, hugsanir og sú málheimsmynd sem styður þau) ákvarðar þann veruleika sem hann skynjar.

Mismunandi áhorfendur hafa mismunandi veruleika. Heimsmyndin sem fest er í vitund áhorfandans, það er skynjunarmynstur hans, er frumstæðari en veruleikinn og ákvarðar hann, og þar með allt líf hans, áhorfandans. Áhorfandinn er hvert og eitt okkar, sérhver manneskja, sérhver beri vitundar. Ef heimsmynd áhorfanda breytist, breytist einnig veruleiki hans. Það hefur engan tilgang að deila um hvaða veruleiki sé raunverulegri, eða hvaða heimsmynd sé réttari. Tilgangurinn felst einungis í því að skilja hvort Þú sért hamingjusamur í Þinni heimsmynd og þeim veruleika sem hún getur af sér, eða ekki.

Mismunandi áhorfendur hafa mismunandi veruleika. En hvers vegna skynjum við samt í heildina veruleikann á svipaðan hátt, hvers vegna getum við talað um ákveðna hluti, sem eru öllum sameiginlegir, sem hlutlægt tilverandi, skynjaða eins af öllum, og jafnvel byggt á grundvelli þess heilt kerfi samfélagslegra tengsla: framleiðslu, efnahagslíf, lög, ríkis- og samfélagsstofnanir? Vegna þess að við búum yfir grundvallar-

málheimsmynd, þar sem stóll er stóll, borð er borð, skápur er skápur (þótt með ríkið og hagkerfið sé það nú þegar flóknara). Tungumálið gerir okkur kleift að skilja hvert annað, ná samkomulagi og eiga skilvirk samskipti – ekki einungis á sviði upplýsingamiðlunar, heldur á sjálfu sviði sköpunar sameiginlegs veruleika – þökk sé tungumálinu greinum við, það er mótum, úr skammtafræðilegri súpu allra mögulegra ástanda heimsins skiljanlega mynd af okkar eigin veruleika.

En hvað skal gera ef við uppgötvum skyndilega að heimsmynd okkar, skynjunarmynstur okkar á veruleikanum, gerir okkur ekki hamingjusöm? Ef við neyðumst vegna hennar til að berjast hvert við annað og við náttúruna fyrir eigin afkomu, ef við þjáumst, veikjumst og deyjum? Ef sameiginlegur veruleiki okkar er orðinn að þjáningarverksmiðju, sem við færum sífellt nýjar og nýjar kynslóðir barna okkar inn í? Og enn fremur, að við sem samfélag höfum þegar samþykkt þetta sem norm, og nú – í skólum og háskólum – nemum við einfaldlega lögmál „hlutlægs veruleika“, og festum þannig í sessi þessa mynd af framandi og á allan hátt hættulegum umheimi, þar sem ef ekki náttúran, þá muni hagkerfið, stjórnmálin, keppinautar, hernaðaróvinur, gereyðingarvopn, rangt mataræði, ræningi, morðingi, sjúkdómur, læknamistök, vond stjórnvöld, slys og öldrun – engu að síður deyða okkur? Hvernig eigum við að bregðast við öllu þessu? Hvernig breytum við heimsmynd okkar, skynjunarmynstri okkar?

Til að byrja með – að óska þess. Því langanir á skammtasviði uppfylla sig sjálfar. Að óska þess að breyta trú sinni og sannfæringu varðandi „hinn hlutlæga veruleika sem er til óháð okkur“. Að viðurkenna sannleikann um að við séum gíslar (lesist „þrælar“) þessarar Trúar, að byrja að nefna með nafni þær kenndir, þær tilfinningar sem spruttu af þessari trú og réðu jafnan yfir okkur: að viðurkenna ótta, sárindi, sektarkennd, reiði, skömm yfir eigin fánýti; að viðurkenna þær langanir sem, út frá viðhorfum Trúar okkar, réðu yfir okkur á sama hátt og tilfinningarnar og urðu að áráttum – matgræðgi, losti, lauslæti, kvikmyndafíkn, ástríða fyrir skemmtunum, fíkn í peninga og ytri þægindi, ágirnd, leit að gróða og nautnum hvað sem það kostar, fíkn í kaffi, í sykur, í alls kyns örvandi efni og orkudrykki, löngun til yfirburða yfir öðrum, valdafýsn, eilífa leit að sökudólgum og ytri óvini…

Og þegar Þú viðurkennir núverandi ástand sem óeðlilegt. Þegar löngunin til að breyta þessu eflist innra með Þér. Þegar Þú hefur reynt allt – frá sálfræðimeðferð, staðfestingum, myndsköpun, hugleiðslu, NLP-aðferðum og hvatningarþjálfun frægra gúrúa til transurfings, ayahuasca, sveppa og réttrar setningar ásetnings, og… uppgötvar að ekkert af þessu virkar, eða hefur takmarkaðan gildistíma og endar með jafnsterkum, gagnstæðum bakslögum, hruni og tilfinningalegri kulnun, þá muntu samþykkja að betra væri að Guð væri til, og betra væri að Hann væri sá sem leitar ekki dýrkunar okkar, heldur

hjálpar okkur sjálfum að verða skaparar eigin veruleika, það er að ná valdi á eigin heimsmynd, að ná valdi á hæfileikanum til að breyta skynjunarmynstri okkar.

Einmitt til þess þurfum við Guð. Ekki til að vernda okkur gegn hættum og veita okkur gæði, heldur til að kenna okkur að stjórna vitund okkar, okkar sannarlega guðdómlegu vitund, til að skapa veruleika okkar meðvitað. Því við sköpum hann hvort sem er – á hverri sekúndu, á hverju andartaki – hvort sem við gerum okkur grein fyrir því eða ekki. En Guð getur kennt okkur hvernig á að gera það meðvitað. Guð getur hjálpað okkur að breyta skynjunarmynstri okkar, stíga út úr ástandi fórnarlambsins yfir í stöðu meðvitaðs Skapara síns eigin heims.

Þú munt spyrja, hvers vegna gerði Hann þetta ekki fyrr? Hvers vegna dæmdi Hann okkur yfirhöfuð til þessarar reynslu þjáninga, ótta og lífsbaráttu, ef allt þetta var einungis trú, trú á hlutlægan veruleika, og hægt er að breyta því? Allt er þetta mjög einfalt, vegna þess að Hann, slíkur Guð, var einfaldlega ekki til; ég minni á að Guð er sameiginleg Trú, og við sem mannkyn gengum með og ólum slíkan Guð einmitt vegna þjáninga okkar, ótta og lífsbaráttu.

Guð er hápunktur þróunar vitundar okkar, Þetta Er Okkar Sameiginlegi Æðsti Möguleiki. Og eftir því sem við fórum eftir þróunarbraut okkar, þróaðist Guð okkar sem sameiginleg Trú einnig – í fyrstu var það einfaldlega Æðri Kraftur, síðan skiptir þessi Kraftur Sjálfum Sér í tvennt, og fram koma Hið Góða og Hið Illa, freisting, synd,

Lögmál og Refsing fyrir brot, síðan myndast á öðrum pólnum Ímynd Alls-Aðlaðandi Fegurðar, Æðstu Guðdómlegu Eiginleika og Æðstu Sælu, og loks birtast Guðdómlegur Kærleikur og Æðsta Vitsmunastig, svo Alsherjar að Guð fórnar Sjálfum Sér til að leysa okkur úr ánauð (ánauð sem var nauðsynleg í mótun okkar), ánauð tvíhyggjuvitundar og ánauð efnislegs veruleika.

Við breyttumst – og Trú okkar breyttist, Guð okkar breyttist. Og nú leysir Hann okkur ekki aðeins með Eigin Fórn úr ánauð fyrri trúar, heldur kennir Hann okkur sjálfum að vera guðir, að vera Kærleikur, að elska skilyrðislaust og skapa Sjálfan Kærleikann.

Kristur er samkomulagspunkturinn, og okkar aðferð, mótuð af sameiginlegri trú og viðleitni hinna heilögu, til að breyta okkar einstaklingsbundnu og sameiginlegu heimsmynd, okkar skynjunarmynstri. Aðferð til að ná valdi á Sjálfum Sér. Okkar leið til að verða meðvitaðir skaparar alheimsins. Allrar sköpunarinnar. Sjálfrar Vitundarinnar, sem getur af sér allan alheiminn úr Sjálfri Sér.

Þetta er það sem það þýðir að vera Guð – að skapa Sjálft Sig úr Sjálfu Sér, að skapa Vitund úr Vitund. Við erum hinn Sameiginlegi Guð. Og einmitt núna erum við að verða Hann.

Og Kristur, sem undirbýr þetta verk sem Sameiginlegur Guð hinna heilögu, sem helguðu sig sköpun Hans, gerir

okkur öll að guðum, frelsandi úr ánauð fyrri trúarbragða og tvíhyggjureynslu, svo að við megum verða hlutar af Líki Hins Eina Guðs, hjálpandi okkur að endurheimta heildleika, sameinandi innra með okkur póla tvíhyggjuvitundar – Guð og mann, Hið Karlmannlega og Hið Kvenlega, upp og niður, fortíð og framtíð – í nýju þriðja, í Kærleikanum. Kærleikanum, Sem aldrei hófst og mun aldrei líða undir lok. Kærleikanum Fullkomna, Skilyrðislausa, Eilífa. Þar Sem...