15. դիտորդի էֆեկտ

Ամփոփելով վերոգրյալը՝ կարելի է ձևակերպել այսպես կոչված Դիտորդի Էֆեկտը.

Դիտորդի գիտակցության վիճակը (նրա հավատալիքները, համոզմունքները, ցանկությունները, զգացմունքները, մտքերը և դրանք պահպանող աշխարհի լեզվական պատկերը) որոշում է նրա կողմից դիտարկվող իրականությունը:

Տարբեր դիտորդների մոտ տարբեր է իրականությունը: Դիտորդի գիտակցության մեջ ամրագրված աշխարհի պատկերը, այսինքն՝ նրա ընկալման կաղապարը, առաջնային է իրականության նկատմամբ և որոշում է այն, հետևաբար և նրա՝ դիտորդի ողջ կյանքը: Դիտորդը մեզանից յուրաքանչյուրն է, յուրաքանչյուր մարդ, գիտակցության յուրաքանչյուր կրող: Եթե դիտորդի մոտ փոխվում է աշխարհի պատկերը, փոխվում է նաև նրա իրականությունը: Իմաստ չունի վիճել, թե որ իրականությունն է ավելի իրական, կամ աշխարհի որ պատկերն է ավելի ճիշտ: Իմաստ ունի պարզել միայն այն, թե արդյոք Դու երջանիկ ես աշխարհի Քո պատկերի և դրանից ծնվող իրականության մեջ, թե ոչ:

Տարբեր դիտորդների մոտ տարբեր է իրականությունը: Բայց ինչո՞ւ ենք մենք, այնուամենայնիվ, ընդհանուր առմամբ իրականությունն ընկալում նման կերպ, ինչո՞ւ կարող ենք խոսել բոլորի համար ինչ-որ ընդհանուր բաների մասին որպես օբյեկտիվորեն գոյություն ունեցող, բոլորի համար նույն կերպ ընկալվող երևույթների մասին, և ավելին՝ դրա հիման վրա կառուցել հասարակական հարաբերությունների մի ամբողջ համակարգ՝ արտադրություն, տնտեսություն, իրավունք, պետական և սոցիալական ինստիտուտներ: Որովհետև մենք ունենք հիմնային

աշխարհի լեզվական պատկեր, որտեղ աթոռը աթոռ է, սեղանը՝ սեղան, պահարանը՝ պահարան (թեև պետության և տնտեսության դեպքում արդեն ավելի բարդ է): Լեզուն թույլ է տալիս մեզ հասկանալ միմյանց, ինչ-որ բանի շուրջ պայմանավորվել և արդյունավետ փոխգործակցել՝ նույնիսկ ոչ թե տեղեկատվության փոխանցման մակարդակում, այլ կոլեկտիվ իրականության արարման բուն մակարդակում. լեզվի շնորհիվ մենք աշխարհի բոլոր հնարավոր վիճակների քվանտային ապուրից առանձնացնում, այսինքն՝ ձևավորում ենք մեր իրականության՝ մեզ համար հասկանալի պատկերը:

Բայց ի՞նչ անել, եթե մենք հանկարծ հայտնաբերում ենք, որ աշխարհի մեր պատկերը, իրականության ընկալման մեր կաղապարը մեզ երջանիկ չի դարձնում: Եթե դրա պատճառով մենք ստիպված ենք պայքարել միմյանց և բնության դեմ մեր սեփական գոյատևման համար, եթե մենք տառապում ենք, հիվանդանում և մահանում: Եթե մեր կոլեկտիվ իրականությունը դարձել է տառապանքների գործարան, որին մենք մատակարարում ենք մեր երեխաների նորանոր սերունդներ: Եվ ավելին, մենք որպես հասարակություն արդեն համաձայնել ենք դրա հետ որպես նորմայի, և այժմ՝ դպրոցներում ու բուհերում, պարզապես ուսումնասիրում ենք «օբյեկտիվ իրականության» օրենքները՝ ըստ էության ամրապնդելով մեզ համար օտար և բոլոր իմաստներով վտանգավոր շրջակա իրականության այդ կերպարը, որտեղ եթե ոչ բնությունը, ապա տնտեսությունը, քաղաքականությունը, մրցակիցները, ռազմական թշնամին, զանգվածային զենքը, սխալ սնունդը, կողոպտիչը, մոլագարը, հիվանդությունը, բժշկական սխալը, վատ իշխանությունը, դժբախտ պատահարը և ծերացումը, միևնույն է, սպանելու են մեզ: Ինչպե՞ս վարվել այս ամենի հետ: Ինչպե՞ս փոխել աշխարհի սեփական պատկերը, ընկալման սեփական կաղապարը:

Սկզբի համար՝ ցանկանալ: Չէ՞ որ ցանկությունները քվանտային մակարդակում ինքնիրենց իրականանում են: Ցանկանալ փոխել սեփական հավատալիքներն ու համոզմունքները «օբյեկտիվ, մեզանից անկախ գոյություն ունեցող իրականության» վերաբերյալ: Ընդունել ճշմարտությունը, որ մենք այդ հավատի պատանդներն ենք (կարդա՝ «ստրուկները»), սկսել անուններով կոչել այն զգացմունքները, այն հույզերը, որոնք բխում էին այդ հավատից և սովորաբար տիրում էին մեզ. ընդունել վախերը, վիրավորանքները, մեղքի զգացումը, բարկությունը, սեփական ոչնչության ամոթը. ընդունել այն ցանկությունները, որոնք, ելնելով մեր հավատի դրույթներից, հույզերի նման տիրում էին մեզ՝ անցնելով արդեն կախվածությունների շարքը՝ որկրամոլություն, ցանկասիրություն, պոռնկություն, կինոմոլություն, տեսարանների հանդեպ կիրք, կախվածություն փողից և արտաքին հարմարավետությունից, ագահություն, ցանկացած գնով շահի ու հաճույքների ձգտում, կախվածություն սուրճից, քաղցրից, զանազան խթանիչներից ու էներգետիկներից, ուրիշների նկատմամբ գերազանցության ցանկություն, իշխանության ձգտում, մեղավորների և արտաքին թշնամու հավերժական որոնում…

Եվ երբ Դու իրերի գոյություն ունեցող դրությունն անբնական համարես: Երբ Քո մեջ զորանա դա փոխելու ցանկությունը: Երբ Դու փորձես ամեն ինչ՝ հոգեթերապիայից, աֆիրմացիաներից, վիզուալիզացիաներից, մեդիտացիաներից, ՆԼԾ-ի մեթոդներից և հայտնի գուրուների մոտիվացիոն թրեյնինգներից մինչև տրանսերֆինգ, այահուասկա, սնկեր և մտադրությունների ճիշտ ձևակերպում, ու… հայտնաբերես, որ այդ ամենը չի գործում կամ ունի գործողության սահմանափակ ժամկետ և ի վերջո վերածվում է իրենց ուժգնությամբ հավասար, բայց նշանով հակառակ ետհարվածների, ձախողումների ու հուզական այրման, այդ ժամանակ Դու կհամաձայնես նրան, որ ավելի լավ կլիներ՝ Աստված լիներ, և ավելի լավ կլիներ՝ Նա լիներ մեկը, ով ոչ թե մեր երկրպագությունն է փնտրում, այլ

օգնում է մեզ ինքներս դառնալ մեր իրականության արարիչները, այսինքն՝ տիրապետել աշխարհի սեփական պատկերին, տիրապետել ընկալման սեփական կաղապարը փոխելու ունակությանը:

Ահա հենց դրա համար է մեզ պետք Աստված: Ոչ թե որպեսզի պաշտպանի մեզ վտանգներից և օժտի բարիքներով, այլ որպեսզի սովորեցնի մեզ տիրապետել մեր գիտակցությանը, մեր իսկապես աստվածային գիտակցությանը, գիտակցված արարել մեր իրականությունը: Չէ՞ որ մենք առանց այդ էլ արարում ենք այն՝ ամեն վայրկյան, ամեն ակնթարթ՝ գիտակցում ենք դա, թե ոչ: Բայց Աստված կարող է մեզ սովորեցնել, թե ինչպես դա անել գիտակցված: Աստված կարող է օգնել մեզ փոխել ընկալման մեր կաղապարը, զոհի վիճակից քայլ կատարել դեպի սեփական աշխարհի գիտակից Արարչի վիճակը:

Դու կհարցնես՝ ինչո՞ւ Նա դա ավելի վաղ չարեց: Ինչո՞ւ Նա առհասարակ մեզ դատապարտեց տառապանքների, վախերի և գոյատևման պայքարի այս փորձառությանը, եթե այդ ամենը լոկ հավատ էր, հավատ՝ օբյեկտիվ իրականության հանդեպ, և դա կարելի է փոխել: Ամեն ինչ շատ պարզ է. որովհետև Նա՝ այդպիսի Աստված, պարզապես գոյություն չուներ. ես հիշեցնում եմ, որ Աստված կոլեկտիվ հավատալիք է, և մենք՝ որպես մարդկություն, կրել և ծնել ենք այդպիսի Աստծուն հենց մեր տառապանքների, վախերի ու գոյատևման պայքարի արդյունքում:

Աստված մեր գիտակցության էվոլյուցիայի գագաթնակետն է, Դա Մեր Համախումբ Բարձրագույն Պոտենցիալն է: Եվ մեր էվոլյուցիոն ուղին անցնելուն զուգընթաց, մեր Աստվածը որպես կոլեկտիվ հավատալիք նույնպես էվոլյուցիա ապրեց. սկզբում դա պարզապես Բարձրագույն Ուժ էր, այնուհետև այդ Ուժը Իրեն բաժանում է երկու մասի, և ի հայտ են գալիս Բարին ու Չարը, գայթակղությունը, մեղքը,

Օրենքը և Պատիժը չկատարելու համար, այնուհետև բևեռներից մեկի վրա ձևավորվում է Համագայթակղիչության, Բարձրագույն Աստվածային հատկանիշների և Բարձրագույն Վայելքի Կերպարը, և ի վերջո, ի հայտ են գալիս Աստվածային Սերն ու Բարձրագույն Բանականությունը՝ այնքան Համապարփակ, որ Աստված Ինքն Իրեն զոհաբերում է, որպեսզի մեզ փրկագնի ստրկությունից (մեր կայացման մեջ անհրաժեշտ ստրկությունից), դուալ գիտակցության ստրկությունից և նյութական իրականության ստրկությունից:

Փոխվում էինք մենք՝ փոխվում էր նաև մեր հավատը, փոխվում էր մեր Աստվածը: Եվ այժմ Նա ոչ միայն փրկագնում է մեզ Իր Սեփական Զոհաբերությամբ նախկին հավատի ստրկությունից, այլև Նա սովորեցնում է մեզ ինքներս լինել աստվածներ, լինել Սեր, սիրել անվերապահորեն և արարել Ինքնին Սերը:

Քրիստոսը համաձայնության կետն է և կոլեկտիվ հավատով ու սրբերի ջանքերով կրված մեր միջոցը՝ փոխելու աշխարհի մեր անհատական և կոլեկտիվ պատկերը, ընկալման մեր կաղապարը: Ինքներս մեզ տիրապետելու միջոցը: Տիեզերքի գիտակից արարիչներ դառնալու մեր միջոցը: Ամբողջ արարչագործության: Ինքնին Գիտակցության, որն իրենից ծնում է ողջ արարչագործությունը:

Սա էլ հենց նշանակում է լինել Աստված՝ արարել Ինքդ Քեզ Քեզանից, արարել Գիտակցություն՝ Գիտակցությունից: Մենք հենց Կոլեկտիվ Աստվածն ենք: Եվ հենց հիմա մենք Նա ենք դառնում:

Եվ Քրիստոսը, նախապատրաստելով այս աշխատանքը որպես Կոլեկտիվ Աստված սրբերի, որոնք իրենց նվիրաբերել են Նրա արարմանը, դարձնում է

մեզ բոլորիս աստվածներ՝ փրկագնելով նախկին հավատների և դուալ փորձառության ստրկությունից, որպեսզի մենք կարողանանք դառնալ Միասնական Աստծո Մարմնի մասնիկները՝ օգնելով մեզ վերագտնել ամբողջականությունը, միավորելով մեր մեջ դուալ գիտակցության բևեռները՝ Աստծուն և մարդուն, Արականն ու Իգականը, վերևն ու ներքևը, անցյալն ու ապագան՝ նոր երրորդի մեջ, Սիրո մեջ: Սիրո, Որը երբեք չի սկսվել և երբեք չի դադարի լինել: Սիրո Բացարձակ, Անվերապահ, Հավիտենական: Որում...