15. O efecto observador

Resumindo o antedito, pódese formular o chamado Efecto do Observador:

O estado de conciencia do observador (as súas crenzas, conviccións, desexos, sentimentos, pensamentos e a imaxe lingüística do mundo que os sostén) determina a realidade por el observada.

Diferentes observadores teñen diferentes realidades. A imaxe do mundo fixada na conciencia do observador, é dicir, o seu patrón de percepción, é primaria respecto á realidade e determínaa, e polo tanto determina toda a súa vida, a vida do observador. O observador é cada un de nós, cada persoa, cada portador de conciencia. Se a imaxe do mundo do observador cambia, tamén cambia a súa realidade. Non ten sentido discutir que realidade é máis real ou que imaxe do mundo é máis correcta. Só ten sentido pescudar se Ti es feliz na túa imaxe do mundo e na realidade que ela xera, ou non.

Diferentes observadores teñen diferentes realidades. Pero por que, a pesar de todo, percibimos a realidade en xeral dun xeito semellante, por que podemos falar dalgunhas cousas comúns a todos como obxectivamente existentes, percibidas por todos por igual, e aínda máis, construír sobre esta base todo un sistema de relacións sociais: produción, economía, dereito, institucións estatais e sociais? Porque temos unha básica

imaxe lingüística do mundo, onde unha cadeira é unha cadeira, unha mesa é unha mesa, un armario é un armario (aínda que co estado e a economía xa sexa máis complexo). A linguaxe permítenos entendernos, acordar algo e interactuar eficazmente —nin sequera a nivel de transmisión de información, senón a nivel da propia creación da realidade colectiva— grazas á linguaxe illamos, é dicir, formamos, a partir da sopa cuántica de todos os estados posibles do mundo, unha imaxe comprensible da nosa realidade.

Pero que facer se de súpeto descubrimos que a nosa imaxe do mundo, o noso patrón de percepción da realidade, non nos fai felices? Se por mor del vémonos obrigados a loitar uns contra outros e contra a natureza pola nosa propia supervivencia, se sufrimos, enfermamos e morremos? Se a nosa realidade colectiva se converteu nunha fábrica de sufrimento á que fornecemos máis e máis novas xeracións dos nosos fillos? E aínda máis, nós como sociedade xa aceptamos isto como unha norma, e agora —nas escolas e universidades— simplemente estudamos as leis da «realidade obxectiva», fixando en esencia esta imaxe dunha realidade circundante estraña e en todos os sentidos perigosa, onde se non é a natureza, entón a economía, a política, os competidores, o inimigo militar, as armas de destrución masiva, a mala alimentación, o ladrón, o maníaco, a enfermidade, o erro médico, o mal goberno, o accidente e o envellecemento— igualmente nos matarán? Que facer con todo isto? Como cambiar a nosa imaxe do mundo, o noso patrón de percepción?

Para comezar — desexalo. Pois os desexos a nivel cuántico cúmprense a si mesmos. Desexar cambiar as nosas crenzas e conviccións respecto da «realidade obxectiva que existe independentemente de nós». Recoñecer a verdade de que somos reféns (léase «escravos») desta Fe, comezar a chamar polo seu nome a eses sentimentos, a esas emocións que emanaban desta Fe e adoitaban dominarnos: recoñecer os medos, os rancores, a culpa, a ira, a vergoña da nosa propia insignificancia; recoñecer eses desexos que, partindo dos postulados da nosa Fe, ao igual que as emocións nos dominaban, pasando xa á categoría de adiccións: a gula, a luxuria, a fornicación, a cinemanía, a paixón polos espectáculos, a dependencia dos cartos e do confort externo, a cobiza, a procura de lucro e pracer a calquera prezo, a adicción ao café, aos doces, a todo tipo de estimulantes e bebidas enerxéticas, o desexo de superioridade sobre os demais, o afán de poder, a procura eterna de culpables e dun inimigo externo…

E cando Ti recoñezas o estado actual das cousas como anormal. Cando en Ti se fortalezca o desexo de cambialo. Cando probes todo —desde a psicoterapia, afirmacións, visualizacións, meditacións, métodos de PNL e adestramentos motivacionais de gurús famosos ata o transurfing, a ayahuasca, os cogomelos e o establecemento correcto de intencións, e… descubras que todo isto non funciona, ou ten unha duración limitada e ao final se converte en retrocesos, fracasos e desgastes emocionais de igual forza e signo oposto, entón Ti aceptarás que mellor sería que Deus existise, e mellor sería que El fose quen non busca a nosa adoración, senón

que nos axuda a nós mesmos a converternos en creadores da nosa realidade, é dicir, a dominar a nosa propia imaxe do mundo, a dominar a capacidade de cambiar o noso patrón de percepción.

Velaí para que precisamos a Deus. Non para protexernos dos perigos e enchernos de bens, senón para ensinarnos a dominar a nosa conciencia, a nosa conciencia verdadeiramente divina, a crear a nosa realidade conscientemente. Pois nós xa a estamos creando —a cada segundo, a cada instante— sexamos conscientes diso ou non. Pero Deus pode ensinarnos como facelo con consciencia. Deus pode axudarnos a cambiar o noso patrón de percepción, a saír do estado de vítima cara ao estado de Creador consciente do seu mundo.

Ti preguntarás, por que non fixo El isto antes? Por que nos condenou en absoluto a esta experiencia de sufrimentos, medos e loita pola supervivencia, se todo isto era só fe, Fe na realidade obxectiva, e isto pódese cambiar? Todo é moi sinxelo, porque El, tal Deus, simplemente non existía, lémbroche que Deus é unha crenza colectiva, e nós como humanidade xestamos e demos a luz a tal Deus precisamente como resultado dos nosos sufrimentos e medos e da loita pola supervivencia.

Deus é o cumio da evolución da nosa conciencia, É o Noso Potencial Máximo Conxunto. E a medida que avanzamos polo noso camiño evolutivo, o noso Deus como crenza colectiva tamén evolucionou —ao principio era simplemente unha Forza Suprema, despois esta Forza divídese a Si Mesma en dous, e aparecen o Ben e o Mal, a tentación, o pecado,

a Lei e o Castigo polo incumprimento, despois nun dos polos fórmase a Imaxe da Atracción Universal, das Máximas Calidades Divinas e do Máximo Deleite, e finalmente, aparecen o Amor Divino e a Mente Suprema, tan Abrangentes que Deus a Si Mesmo se sacrifica para rescatarnos da escravitude (unha escravitude necesaria na nosa evolución), da escravitude da conciencia dual e da escravitude da realidade material.

Cambiabamos nós — cambiaba tamén a nosa Fe, cambiaba o noso Deus. E agora El non só nos rescata co Seu Propio Sacrificio da escravitude da fe anterior, senón que nos ensina a nós mesmos a ser deuses, a ser Amor, a amar incondicionalmente e a cocrear o Propio Amor.

Cristo é o punto de concordia, e o noso xeito, xestado pola fe colectiva e polos esforzos dos santos, de cambiar a nosa imaxe individual e colectiva do mundo, o noso patrón de percepción. O xeito de dominarse a Un Mesmo. O noso xeito de converternos en creadores conscientes do universo. De toda a creación. Da propia Conciencia que xera a partir de Si mesma toda a creación.

Isto é o que significa ser Deus: crear a Si Mesmo dende Si Mesmo, crear Conciencia a partir da Conciencia. Nós somos o Deus Colectivo. E xusto agora estamos a converternos Nele.

E Cristo, preparando este labor como o Deus Colectivo dos santos que se consagraron á Súa creación, fai

de todos nós deuses, rescatándonos da escravitude das crenzas anteriores e da experiencia dual, para que poidamos converternos en partículas do Corpo do Deus Único, axudándonos a recuperar de novo a integridade, unindo en nós os polos da conciencia dual —Deus e o ser humano, o Masculino e o Feminino, o alto e o baixo, o pasado e o futuro— nun novo terceiro, no Amor. Un Amor Que nunca comezou e nunca deixará de ser. Un Amor Absoluto, Incondicional, Eterno. No Cal...