15. Ang Epekto ng Tagamasid

Bilang pagbubuod sa mga nasabi, maaari nating ipahayag ang tinatawag na Epekto ng Tagamasid:

Ang kalagayan ng kamalayan ng tagamasid (ang kanyang mga paniniwala, paninindigan, hangarin, damdamin, kaisipan, at ang lingguwistikong larawan ng mundo na sumusuporta sa mga ito) ang nagtatakda ng realidad na kanyang minamasdan.

Ang iba't ibang tagamasid ay may iba't ibang realidad. Ang larawan ng mundo na nakatanim sa kamalayan ng tagamasid, samakatuwid ay ang kanyang huwaran ng pang-unawa, ay nangunguna sa realidad at siyang nagtatakda nito, at dahil dito ay ang buong buhay niya bilang tagamasid. Ang tagamasid ay ang bawat isa sa atin, bawat tao, bawat tagapagdala ng kamalayan. Kung magbago ang larawan ng mundo ng tagamasid, magbabago rin ang kanyang realidad. Walang saysay na pagtalunan kung aling realidad ang mas totoo, o aling larawan ng mundo ang mas tama. May saysay lamang na alamin kung Ikaw ba ay maligaya sa iyong larawan ng mundo at sa realidad na ibinubunga nito, o hindi.

Ang iba't ibang tagamasid ay may iba't ibang realidad. Ngunit bakit nga ba sa kabuuan ay magkatulad ang ating pagtanggap sa realidad, bakit nakapagsasalita tayo tungkol sa mga bagay na pangkalahatan na para bang umiiral ang mga ito nang obhetibo, pare-parehong nararanasan ng lahat, at higit pa rito ay nakapagtatayo batay dito ng buong sistema ng mga ugnayang panlipunan: produksyon, ekonomiya, batas, mga institusyong pampamahalaan at panlipunan? Dahil mayroon tayong saligang

lingguwistikong larawan ng mundo, kung saan ang upuan ay upuan, ang mesa ay mesa, ang aparador ay aparador (bagaman sa estado at ekonomiya ay mas masalimuot na). Ang wika ang nagbibigay-daan upang tayo ay magkaunawaan, magkasundo, at mabisang makipag-ugnayan—hindi lamang sa antas ng pagpapalitan ng impormasyon, kundi sa mismong antas ng paglikha ng sama-samang realidad—sa pamamagitan ng wika ay ibinubukod natin, ibig sabihin ay hinuhubog natin, mula sa quantum soup ng lahat ng posibleng kalagayan ng mundo, ang isang maliwanag na larawan ng ating katotohanan.

Ngunit ano ang gagawin kung bigla nating matuklasan na ang ating larawan ng mundo, ang ating huwaran ng pang-unawa sa realidad, ay hindi nagpapasaya sa atin? Kung dahil dito ay napipilitan tayong makipaglaban sa isa't isa at sa kalikasan para lamang mabuhay, kung tayo ay nagdurusa, nagkakasakit, at namamatay? Kung ang ating kolektibong realidad ay naging isang pagawaan ng pagdurusa, kung saan patuloy nating dinadala ang mga bago at bagong henerasyon ng ating mga anak? At higit pa rito, tayo bilang lipunan ay sumang-ayon na rito bilang isang karaniwang bagay, at ngayon—sa mga paaralan at unibersidad—ay basta na lamang nag-aaral ng mga batas ng «obhetibong realidad», na sa diwa ay nagpapatibay sa imaheng ito ng isang banyaga at sa lahat ng paraan ay mapanganib na kapaligiran, kung saan kung hindi kalikasan, ang ekonomiya, pulitika, mga kakumpitensya, kaaway sa digmaan, mga sandatang puksain, maling pagkain, magnanakaw, baliw, sakit, pagkakamali ng doktor, masamang pamahalaan, aksidente, at pagtanda—ay papatay pa rin sa atin? Paano haharapin ang lahat ng ito? Paano babaguhin ang sariling larawan ng mundo, ang sariling huwaran ng pang-unawa?

Upang magsimula—ang maghangad. Sapagkat ang mga hangarin sa antas na quantum ay nagpapatupad sa kanilang sarili. Ang maghangad na baguhin ang sariling mga paniniwala at paninindigan tungkol sa «obhetibo, umiiral nang hiwalay sa atin, na realidad». Tanggapin ang katotohanan na tayo ay mga bihag (basahin: «mga alipin») ng Pananampalatayang ito, simulang tawagin sa pangalan ang mga damdamin, ang mga emosyong nagmula sa Pananampalatayang ito at karaniwang naghari sa atin: tanggapin ang mga takot, sama ng loob, pagkakasala, galit, kahihiyan ng sariling kawalan ng halaga; tanggapin ang mga hangaring nagmumula sa mga takda ng ating Pananampalataya, na tulad ng mga emosyon ay naghari sa atin, na naging mga bisyo at adiksyon na—katakawan, kahalayan, pakikiapid, labis na pagkahumaling sa panonood, pagnanasa sa mga panoorin, pagkaalipin sa salapi at panlabas na kaginhawahan, kasakiman, paghahangad ng pakinabang at kaluguran sa anumang halaga, pagkaalipin sa kape, sa matamis, sa iba't ibang pampasigla at inuming pampalakas, hangaring maging nakatataas sa iba, paghahangad ng kapangyarihan, walang katapusang paghahanap ng masisisi at panlabas na kaaway…

At kapag kinilala Mo na hindi normal ang kasalukuyang kalagayan ng mga bagay. Kapag tumibay sa Iyo ang hangaring baguhin ito. Kapag nasubukan Mo na ang lahat—mula sa psychotherapy, mga affirmation, visualization, meditasyon, mga pamamaraan ng NLP at mga pagsasanay sa pagganyak ng mga tanyag na guru hanggang sa transurfing, ayahuasca, kabute, at tamang pagtatakda ng mga layunin, at... matuklasan Mong ang lahat ng ito ay hindi gumagana, o may limitadong panahon lamang ng bisa at sa huli ay nagbubunga ng mga kasinglakas ngunit kabaligtarang pag-urong, pagbagsak, at emosyonal na pagkaubos, kung gayon ay sasang-ayon Ka na mas mainam na mayroong Diyos, at mas mainam na Siya ay yaong hindi naghahanap ng ating pagsamba, kundi

tumutulong sa atin mismo na maging mga manlilikha ng ating realidad, samakatuwid ay maging panginoon ng ating sariling larawan ng mundo, matutuhan ang kakayahang baguhin ang ating huwaran ng pang-unawa.

Dahil dito kaya natin kailangan ang Diyos. Hindi upang ipagtanggol tayo sa mga panganib at pagkalooban ng mga biyaya, kundi upang turuan tayong mamahala sa ating kamalayan, sa ating tunay na banal na kamalayan, upang malay na likhain ang ating realidad. Sapagkat nililikha naman talaga natin ito—bawat segundo, bawat sandali—alam man natin ito o hindi. Ngunit maituturo sa atin ng Diyos kung paano ito gagawin nang may kamalayan. Makatutulong ang Diyos sa atin na baguhin ang ating huwaran ng pang-unawa, na humakbang palabas mula sa kalagayan ng biktima patungo sa kalagayan ng may kamalayang Manlilikha ng ating sariling mundo.

Itatanong Mo, bakit hindi Niya ito ginawa nang mas maaga? Bakit Niya tayo hinayaang sumailalim sa karanasang ito ng mga pagdurusa, takot, at pakikibaka para mabuhay, kung ang lahat ng ito ay isa lamang Pananampalataya, pananampalataya sa obhetibong realidad, at maaari itong baguhin? Napakasimple ng lahat, dahil Siya, ang gayong Diyos, ay wala pa noon; ipinapaalala ko na ang Diyos ay isang kolektibong paniniwala, at tayo bilang sangkatauhan ang nagdalang-tao at nagsilang sa gayong Diyos nang dahil mismo sa ating mga pagdurusa, takot, at pakikibaka para mabuhay.

Ang Diyos ay ang tugatog ng ebolusyon ng ating kamalayan, Ito ang Ating Pinagsama-samang Pinakamataas na Potensyal. At habang tinatahak natin ang ating landas ng ebolusyon, ang ating Diyos bilang kolektibong paniniwala ay sumailalim din sa ebolusyon—noong una Ito ay isa lamang Kataas-taasang Kapangyarihan, pagkatapos ay hinati ng Kapangyarihang ito ang Kanyang Sarili sa dalawa, at lumitaw ang Mabuti at Masama, tukso, kasalanan,

Kautusan at Parusa sa hindi pagtupad, pagkatapos sa isa sa mga dulo ay nahuhubog ang Larawan ng Ganap na Pang-akit, ng mga Kataas-taasang Banal na Katangian at Pinakamataas na Kasiyahan, at sa wakas, lumilitaw ang Banal na Pag-ibig at Kataas-taasang Karunungan, na napakalawak at Ganap na Sumasaklaw, anupat ang Diyos ay Mismong inihahain ang Kanyang Sarili bilang handog, upang tubusin tayo mula sa pagkaalipin (isang pagkaaliping kailangan sa ating pagkahubog), pagkaalipin ng dalawahang kamalayan at pagkaalipin ng materyal na katotohanan.

Nagbago tayo—nagbago rin ang ating Pananampalataya, nagbago ang ating Diyos. At ngayon ay hindi lamang Niya tayo tinutubos sa pamamagitan ng Kanyang Sariling Sakripisyo mula sa pagkaalipin ng dating pananampalataya, kundi tinuturuan Niya tayo mismo na maging mga diyos, na maging Pag-ibig, na magmahal nang walang pasubali at lumikha ng Mismong Pag-ibig.

Si Kristo ay ang punto ng pagkakaisa, at ang ating paraan—na pinagyaman ng kolektibong Pananampalataya at mga pagsisikap ng mga banal—upang baguhin ang ating pansarili at sama-samang larawan ng mundo, ang ating huwaran ng pang-unawa. Ang paraan upang panghawakan ang Sarili. Ang ating paraan upang maging may kamalayang mga manlilikha ng sansinukob. Ng buong sangnilikha. Ng Mismong Kamalayan na nagluluwal mula sa Kanyang Sarili ng buong sangnilikha.

Ito ang kahulugan ng pagiging Diyos—ang likhain ang Kanyang Sarili mula sa Sarili, ang likhain ang Kamalayan mula sa Kamalayan. Tayo ang Kolektibong Diyos. At sa mismong sandaling ito, tayo ay nagiging Siya.

At si Kristo, habang inihahanda ang gawaing ito bilang Kolektibong Diyos ng mga banal na nag-alay ng kanilang sarili sa Kanyang paglikha, ay gumagawa

sa ating lahat na mga diyos, tinutubos tayo mula sa pagkaalipin ng mga dating pananampalataya at dalawahang karanasan, upang tayo ay maging mga bahagi ng Katawan ng Iisang Diyos, tinutulungan tayong muling matamo ang kabuuan, pinag-iisa sa atin ang mga dulo ng dalawahang kamalayan—ang Diyos at ang tao, ang Panlalaki at Pambabae, ang itaas at ibaba, ang nakaraan at hinaharap—sa isang bagong ikatlo, sa Pag-ibig. Pag-ibig, na Kailanman ay hindi nagsimula at Kailanman ay hindi magwawakas. Pag-ibig na Ganap, Walang Pasubali, Walang Hanggan. Kung Saan...