15. Το φαινόμενο του παρατηρητή

Συνοψίζοντας τα ανωτέρω, μπορεί να διατυπωθεί το λεγόμενο Φαινόμενο του Παρατηρητή:

Η κατάσταση της συνείδησης του παρατηρητή (οι πεποιθήσεις του, τα πιστεύω του, οι επιθυμίες, τα συναισθήματα, οι σκέψεις και η γλωσσική εικόνα του κόσμου που τα υποστηρίζει) καθορίζει την πραγματικότητα που παρατηρείται από αυτόν.

Διαφορετικοί παρατηρητές έχουν διαφορετική πραγματικότητα. Η εικόνα του κόσμου που είναι εδραιωμένη στη συνείδηση του παρατηρητή, δηλαδή το πρότυπο αντίληψής του, είναι πρωταρχική σε σχέση με την πραγματικότητα και την καθορίζει, και άρα καθορίζει ολόκληρη τη ζωή του, του παρατηρητή. Παρατηρητής είναι ο καθένας από εμάς, κάθε άνθρωπος, κάθε φορέας συνείδησης. Αν αλλάξει η εικόνα του κόσμου του παρατηρητή, αλλάζει και η πραγματικότητά του. Δεν έχει νόημα να διαφωνούμε ποια πραγματικότητα είναι πιο πραγματική, ή ποια εικόνα του κόσμου είναι πιο σωστή. Έχει νόημα να εξετάσεις μόνο αν Εσύ είσαι ευτυχισμένος μέσα στη δική σου εικόνα του κόσμου και στην πραγματικότητα που αυτή γεννά, ή όχι.

Διαφορετικοί παρατηρητές έχουν διαφορετική πραγματικότητα. Αλλά γιατί άραγε, σε γενικές γραμμές, αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα με παρόμοιο τρόπο, γιατί μπορούμε να μιλάμε για κάποια κοινά σε όλους πράγματα ως αντικειμενικά υπαρκτά, εξίσου αντιληπτά από όλους, και επιπλέον να οικοδομούμε πάνω σε αυτό ένα ολόκληρο σύστημα κοινωνικών σχέσεων: παραγωγή, οικονομία, δίκαιο, κρατικούς και κοινωνικούς θεσμούς; Επειδή διαθέτουμε μια βασική

γλωσσική εικόνα του κόσμου, όπου η καρέκλα είναι καρέκλα, το τραπέζι τραπέζι, η ντουλάπα ντουλάπα (αν και με το κράτος και την οικονομία είναι ήδη πιο περίπλοκο). Η γλώσσα μάς επιτρέπει να κατανοούμε ο ένας τον άλλον, να συμφωνούμε σε κάτι και να αλληλεπιδρούμε αποτελεσματικά — όχι απλώς στο επίπεδο της μετάδοσης πληροφοριών, αλλά στο επίπεδο της ίδιας της δημιουργίας της συλλογικής πραγματικότητας — χάρη στη γλώσσα απομονώνουμε, δηλαδή διαμορφώνουμε, από την κβαντική σούπα όλων των πιθανών καταστάσεων του κόσμου μια κατανοητή σε εμάς εικόνα της πραγματικότητάς μας.

Τι να κάνουμε όμως αν ξαφνικά ανακαλύψουμε ότι η εικόνα του κόσμου μας, το πρότυπο αντίληψής μας για την πραγματικότητα, δεν μας κάνει ευτυχισμένους; Αν εξαιτίας του αναγκαζόμαστε να παλεύουμε ο ένας με τον άλλον και με τη φύση για την ίδια μας την επιβίωση, αν υποφέρουμε, αρρωσταίνουμε και πεθαίνουμε; Αν η συλλογική μας πραγματικότητα έγινε ένα εργοστάσιο πόνου, στο οποίο παραδίδουμε όλο και νεότερες γενιές των παιδιών μας; Και επιπλέον, εμείς ως κοινωνία έχουμε ήδη αποδεχτεί αυτό ως κανόνα, και τώρα — στα σχολεία και τα πανεπιστήμια — απλώς μελετάμε τους νόμους της «αντικειμενικής πραγματικότητας», εδραιώνοντας στην ουσία αυτή την εικόνα μιας ξένης προς εμάς και από κάθε άποψη επικίνδυνης περιβάλλουσας πραγματικότητας, όπου αν όχι η φύση, τότε η οικονομία, η πολιτική, οι ανταγωνιστές, ο στρατιωτικός εχθρός, τα όπλα μαζικής καταστροφής, η κακή διατροφή, ο ληστής, ο μανιακός, η ασθένεια, το ιατρικό λάθος, η κακή εξουσία, το ατύχημα και τα γηρατειά — έτσι κι αλλιώς θα μας σκοτώσουν; Πώς να σταθούμε απέναντι σε όλα αυτά; Πώς να αλλάξουμε την εικόνα του κόσμου μας, το πρότυπο αντίληψής μας;

Καταρχάς — να το θελήσουμε. Διότι οι επιθυμίες σε κβαντικό επίπεδο αυτοεκπληρώνονται. Να θελήσουμε να αλλάξουμε τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις μας σχετικά με την «αντικειμενική, ανεξάρτητα από εμάς υπάρχουσα, πραγματικότητα». Να αναγνωρίσουμε την αλήθεια ότι είμαστε όμηροι (διάβαζε «σκλάβοι») αυτής της πίστης, να αρχίσουμε να ονομάζουμε με το όνομά τους εκείνα τα αισθήματα, εκείνα τα συναισθήματα που πήγαζαν από αυτή την πίστη και συνήθως μας κυρίευαν: να αναγνωρίσουμε τους φόβους, τις πικρίες, την ενοχή, τον θυμό, την ντροπή της ίδιας μας της ασημαντότητας· να αναγνωρίσουμε εκείνες τις επιθυμίες που, εκπορευόμενες από τις αρχές της πίστης μας, όπως και τα συναισθήματα μάς κυρίευαν, περνώντας πλέον στην κατηγορία των εξαρτήσεων — λαιμαργία, λαγνεία, πορνεία, κινηματογραφομανία, πάθος για θεάματα, εξάρτηση από το χρήμα και την εξωτερική άνεση, απληστία, κυνήγι του κέρδους και των απολαύσεων με κάθε κόστος, εξάρτηση από τον καφέ, τα γλυκά, κάθε είδους διεγερτικά και ενεργειακά ποτά, την επιθυμία υπεροχής έναντι των άλλων, την επιδίωξη εξουσίας, την αιώνια αναζήτηση ενόχων και ενός εξωτερικού εχθρού…

Και όταν Εσύ αναγνωρίσεις την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων ως μη φυσιολογική. Όταν μέσα Σου δυναμώσει η επιθυμία να το αλλάξεις αυτό. Όταν δοκιμάσεις τα πάντα — από ψυχοθεραπεία, επιβεβαιώσεις, οραματισμούς, διαλογισμούς, μεθόδους NLP και σεμινάρια παρακίνησης διάσημων γκουρού μέχρι τράνσερφινγκ, αγιαχουάσκα, μανιτάρια και σωστή διατύπωση προθέσεων, και… ανακαλύψεις ότι όλα αυτά δεν λειτουργούν, ή έχουν περιορισμένη διάρκεια και τελικά καταλήγουν σε ίσης ισχύος και αντίθετου προσήμου υποτροπές, καταρρεύσεις και συναισθηματικές εξουθενώσεις, τότε θα συμφωνήσεις με το ότι θα ήταν καλύτερα να υπήρχε ο Θεός, και θα ήταν καλύτερα Εκείνος να ήταν Αυτός που δεν αναζητά τη λατρεία μας, αλλά

βοηθά εμάς τους ίδιους να γίνουμε δημιουργοί της πραγματικότητάς μας, δηλαδή να κυριαρχήσουμε στη δική μας εικόνα του κόσμου, να κατακτήσουμε την ικανότητα να αλλάζουμε το πρότυπο αντίληψής μας.

Γι' αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε τον Θεό. Όχι για να μας προστατεύσει από τους κινδύνους και να μας χαρίσει αγαθά, αλλά για να μας διδάξει να κατέχουμε τη συνείδησή μας, την αληθινά θεϊκή μας συνείδηση, να δημιουργούμε την πραγματικότητά μας ενσυνείδητα. Άλλωστε έτσι κι αλλιώς τη δημιουργούμε — κάθε δευτερόλεπτο, κάθε στιγμή — είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι. Αλλά ο Θεός μπορεί να μας διδάξει πώς να το κάνουμε ενσυνείδητα. Ο Θεός μπορεί να μας βοηθήσει να αλλάξουμε το πρότυπο αντίληψής μας, να βγούμε από την κατάσταση του θύματος και να εισέλθουμε στην κατάσταση του ενσυνείδητου Δημιουργού του κόσμου μας.

Θα ρωτήσεις, γιατί λοιπόν δεν το έκανε αυτό νωρίτερα; Γιατί μας καταδίκασε εξαρχής σε αυτή την εμπειρία των βασάνων, των φόβων και του αγώνα για επιβίωση, αν όλα αυτά ήταν μόνο πίστη, πίστη στην αντικειμενική πραγματικότητα, και αυτό μπορεί να αλλάξει; Όλα είναι πολύ απλά, διότι Εκείνος, ένας τέτοιος Θεός, απλώς δεν υπήρχε· σου υπενθυμίζω ότι ο Θεός είναι μια συλλογική πεποίθηση, και εμείς ως ανθρωπότητα κυοφορήσαμε και γεννήσαμε έναν τέτοιο Θεό ακριβώς ως αποτέλεσμα των βασάνων μας, των φόβων μας και του αγώνα για επιβίωση.

Ο Θεός είναι η κορυφή της εξέλιξης της συνείδησής μας, Είναι Το Συνολικό Μας Υπέρτατο Δυναμικό. Και καθώς διανύουμε το εξελικτικό μας μονοπάτι, ο Θεός μας ως συλλογική πεποίθηση εξελισσόταν επίσης — στην αρχή ήταν απλώς μια Ανώτερη Δύναμη, έπειτα αυτή η Δύναμη διαιρεί τον Εαυτό Της στα δύο, και εμφανίζονται το Καλό και το Κακό, ο πειρασμός, η αμαρτία,

ο Νόμος και η Τιμωρία για τη μη συμμόρφωση, κατόπιν στον έναν από τους πόλους διαμορφώνεται η Εικόνα της Παγκόσμιας Έλξης, των Ανώτατων Θεϊκών ιδιοτήτων και της Υπέρτατης Απόλαυσης, και τέλος, εμφανίζονται η Θεϊκή Αγάπη και ο Υπέρτατος Νους, τόσο Πανταχού Παρόντες και Περιεκτικοί, ώστε ο Θεός Ο Ίδιος θυσιάζει τον Εαυτό Του για να μας εξαγοράσει από τη σκλαβιά (μια αναγκαία για τη διάπλασή μας σκλαβιά), τη σκλαβιά της δυαδικής συνείδησης και τη σκλαβιά της υλικής πραγματικότητας.

Αλλάζαμε εμείς — άλλαζε και η Πίστη μας, άλλαζε ο Θεός μας. Και τώρα πια δεν μας εξαγοράζει απλώς με τη Δική Του Θυσία από τη σκλαβιά της προηγούμενης πίστης, αλλά διδάσκει εμάς τους ίδιους να είμαστε θεοί, να είμαστε Αγάπη, να αγαπάμε άνευ όρων και να δημιουργούμε την Ίδια την Αγάπη.

Ο Χριστός είναι το σημείο της συμφωνίας, και ο δικός μας τρόπος, κυοφορημένος από τη συλλογική πίστη και τους κόπους των αγίων, για να αλλάξουμε την ατομική και συλλογική εικόνα του κόσμου μας, το πρότυπο αντίληψής μας. Ο τρόπος να κυριαρχήσουμε στον Εαυτό μας. Ο δικός μας τρόπος να γίνουμε ενσυνείδητοι δημιουργοί του σύμπαντος. Ολόκληρης της κτίσης. Της Ίδιας της Συνείδησης, που γεννά από τον Εαυτό της ολόκληρη την κτίση.

Αυτό σημαίνει να είσαι Θεός — να δημιουργείς τον Ίδιο τον Εαυτό Σου από τον Εαυτό Σου, να δημιουργείς Συνείδηση από τη Συνείδηση. Εμείς είμαστε ο Συλλογικός Θεός. Και αυτή ακριβώς τη στιγμή γινόμαστε Αυτός.

Και ο Χριστός, προετοιμάζοντας αυτό το έργο ως ο Συλλογικός Θεός των αγίων που αφιέρωσαν τον εαυτό τους στη δημιουργία Του, καθιστά

όλους εμάς θεούς, εξαγοράζοντας από τη σκλαβιά των προηγούμενων πίστεων και της δυαδικής εμπειρίας, ώστε να μπορέσουμε να γίνουμε μόρια του Σώματος του Ενός Θεού, βοηθώντας μας να ανακτήσουμε ξανά την πληρότητα, ενώνοντας μέσα μας τους πόλους της δυαδικής συνείδησης — τον Θεό και τον άνθρωπο, το Αρσενικό και το Θηλυκό, το άνω και το κάτω, το παρελθόν και το μέλλον — σε ένα νέο τρίτο, στην Αγάπη. Στην Αγάπη, που δεν είχε ποτέ αρχή και δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει. Στην Αγάπη Απόλυτη, Άνευ Όρων, Αιώνια. Στην Οποία…