15. Эфект Назіральніка

Падсумоўваючы вышэйсказанае, можна сфармуляваць так званы Эфект Назіральніка:

Стан свядомасці назіральніка (ягоныя вераванні, перакананні, жаданні, пачуцці, думкі і моўная карціна свету, якая іх падтрымлівае) вызначае назіраную ім рэчаіснасць.

У розных назіральнікаў розная рэчаіснасць. Карціна свету, замацаваная ў свядомасці назіральніка, гэта значыць ягоны шаблон успрыняцця, першасная ў адносінах да рэчаіснасці і вызначае яе, а значыць і ўсё ягонае, назіральніка, жыццё. Назіральнік – гэта кожны з нас, кожны чалавек, кожны носьбіт свядомасці. Калі ў назіральніка змяняецца карціна свету, змяняецца і ягоная рэчаіснасць. Няма сэнсу спрачацца, якая рэчаіснасць больш рэальная, альбо якая карціна свету больш правільная. Ёсць сэнс разбірацца толькі з тым, ці шчаслівы Ты ў сваёй карціне свету і спароджанай ёю рэчаіснасці, ці не.

У розных назіральнікаў розная рэчаіснасць. Але чаму ж мы ўсё-ткі ў цэлым успрымаем рэчаіснасць падобным чынам, чаму можам казаць пра нейкія агульныя для ўсіх рэчы як пра аб'ектыўна існыя, для ўсіх аднолькава ўспрыманыя, і больш за тое будаваць на аснове гэтага цэлую сістэму грамадскіх адносін: вытворчасць, эканоміку, права, дзяржаўныя і сацыяльныя інстытуты? Таму што ў нас ёсць базавая

моўная карціна свету, дзе крэсла – гэта крэсла, стол – стол, шафа – шафа (хоць з дзяржавай і эканомікай ужо складаней). Мова дазваляе нам разумець адно аднаго, дамаўляцца пра нешта і эфектыўна ўзаемадзейнічаць – нават не на ўзроўні перадачы інфармацыі, а на ўзроўні самога тварэння калектыўнай рэчаіснасці – дзякуючы мове мы вылучаем, гэта значыць фармуем, з квантавага супу ўсіх магчымых станаў свету зразумелую нам карціну нашай рэчаіснасці.

Але што рабіць, калі мы раптам выяўляем, што нашая карціна свету, наш шаблон успрыняцця рэчаіснасці, не робіць нас шчаслівымі? Калі мы з-за яго вымушаныя змагацца адзін з адным і з прыродай за ўласнае выжыванне, калі мы пакутуем, хварэем і паміраем? Калі нашая калектыўная рэчаіснасць стала фабрыкай пакут, на якую мы пастаўляем усё новыя і новыя пакаленні нашых дзяцей? І больш за тое, мы як грамадства ўжо пагадзіліся з гэтым як з нормай, і цяпер – у школах і ВНУ – проста вывучаем законы «аб'ектыўнай рэчаіснасці», па сутнасці замацоўваючы гэты вобраз чужой нам і ва ўсіх сэнсах небяспечнай навакольнай рэчаіснасці, дзе калі не прырода, то эканоміка, палітыка, канкурэнты, ваенны вораг, зброя масавага паражэння, няправільнае харчаванне, рабаўнік, маньяк, хвароба, лекарская памылка, дрэнная ўлада, няшчасны выпадак і старэнне – усё адно заб'юць нас? Як з усім гэтым быць? Як змяніць сваю карціну свету, свой шаблон успрыняцця?

Для пачатку – захацець. Бо жаданні на квантавым узроўні самі Сябе здзяйсняюць. Захацець змяніць свае вераванні і перакананні адносна «аб'ектыўнай, незалежна ад нас існай, рэчаіснасці». Прызнаць праўду, што мы заложнікі (чытай «рабы») гэтай Веры, пачаць называць па імёнах тыя пачуцці, тыя эмоцыі, якія з гэтай Веры вынікалі і звычайна валодалі намі: прызнаць страхі, крыўды, віну, гняўлівасць, сорам уласнай нікчэмнасці; прызнаць тыя жаданні, якія, выходзячы з установак нашай Веры, гэтак жа, як і эмоцыі, валодалі намі, пераходзячы ўжо ў разрад залежнасцей – абжораства, пажада, блуд, кінаманія, запал да відовішчаў, залежнасць ад грошай і вонкавага камфорту, сквапнасць, імкненне да нажывы і асалод любой цаной, залежнасць ад кавы, ад салодкага, ад рознага кшталту стымулятараў і энергетыкаў, жаданне перавагі над іншымі, імкненне да ўлады, вечны пошук вінаватых і вонкавага ворага…

І калі Ты прызнаеш існае становішча рэчаў ненармальным. Калі ў Табе адужэе жаданне гэта змяніць. Калі Ты перапаспрабуеш усё – ад псіхатэрапіі, афірмацый, візуалізацый, медытацый, метадаў НЛП і матывацыйных трэнінгаў знакамітых гуру да трансёрфінгу, аяваскі, грыбоў і правільнай пастаноўкі намераў, і… выявіш, што гэта ўсё не працуе альбо мае абмежаваны тэрмін дзеяння і ў выніку абернецца роўнымі ім па сіле і адваротнымі па знаку адкатамі, праваламі і эмацыйнымі выгараннямі, тады Ты пагодзішся з тым, што лепш бы Бог быў, і лепш бы Ён быў тым, хто шукае не пакланення нашага, але

дапамагае нам самім стаць творцамі сваёй рэчаіснасці, гэта значыць авалодаць уласнай карцінай свету, авалодаць здольнасцю змяняць свой шаблон успрыняцця.

Вось для гэтага нам патрэбны Бог. Не каб абараніць нас ад небяспек і надзяліць дабротамі, а каб навучыць нас валодаць сваёй свядомасцю, сваёй сапраўды боскай свядомасцю, тварыць сваю рэчаіснасць свядома. Бо мы і так яе творым – штосекундна, штоімгненна – усведамляем мы гэта ці не. Але Бог можа навучыць нас, як гэта рабіць свядома. Бог можа дапамагчы нам змяніць свой шаблон успрыняцця, выкракаваць са стану ахвяры ў стан свядомага Творцы свайго свету.

Ты спытаеш, чаму ж Ён не зрабіў гэтага раней? Чаму Ён наогул асудзіў нас на гэты досвед пакут, страхаў і барацьбы за выжыванне, калі ўсё гэта была толькі вера, вера ў аб'ектыўную рэчаіснасць, і гэта можна змяніць? Усё вельмі проста, таму што Яго, такога Бога, проста не было, я нагадваю, што Бог – гэта калектыўнае вераванне, і мы як чалавецтва выношвалі і нарадзілі такога Бога менавіта ў выніку нашых пакут і страхаў і барацьбы за выжыванне.

Бог – гэта вяршыня эвалюцыі нашай свядомасці, Гэта Наш Сукупны Найвышэйшы Патэнцыял. І па меры праходжання нашага эвалюцыйнага шляху, наш Бог як калектыўнае вераванне таксама эвалюцыянаваў – спачатку гэта была проста Вышэйшая Сіла, затым гэтая Сіла падзяляе Сябе надвое, і з'яўляецца Дабро і Зло, спакуса, грэх,

Закон і Кара за невыкананне, затым на адным з палюсоў фармуецца Вобраз Усепрывабнасці, Вышэйшых Боскіх якасцей і Вышэйшай Насалоды, і нарэшце, з'яўляюцца Боская Любоў і Вышэйшы Розум, настолькі Усёабдымныя, што Бог Сам Сябе прыносіць у ахвяру, каб выкупіць нас з рабства (неабходнага ў нашым станаўленні рабства), рабства дуальнай свядомасці і рабства матэрыяльнай рэчаіснасці.

Змяняліся мы – змянялася і нашая вера, змяняўся наш Бог. І цяпер Ён не проста выкупляе нас Уласнай Ахвярай з рабства ранейшай веры, але Ён навучае нас саміх быць багамі, быць Любоўю, любіць безумоўна і ствараць Саму Любоў.

Хрыстос – гэта кропка згоды, і наш, вынашаны калектыўнай верай і высілкамі святых, спосаб змяніць сваю індывідуальную і калектыўную карціну свету, свой шаблон успрыняцця. Спосаб авалодаць сабой. Наш спосаб стаць свядомымі творцамі сусвету. Усяго светабудовы. Самой Свядомасці, якая спараджае з сябе ўсю светабудову.

Гэта і азначае быць Богам – тварыць Само Сябе з Сябе, тварыць Свядомасць са Свядомасці. Мы і ёсць Калектыўны Бог. І проста зараз мы Ім становімся.

І Хрыстос, падрыхтоўваючы гэтую працу як Калектыўны Бог святых, якія прысвяцілі сябе Яго стварэнню, чыніць

нас усіх багамі, выкупляючы з рабства ранейшых вер і дуальнага досведу, каб мы маглі стаць часцінкамі Цела Адзінага Бога, дапамагаючы нам зноў здабыць цэласнасць, злучаючы ў нас палюсы дуальнай свядомасці – Бога і чалавека, Мужчынскае і Жаночае, верх і ніз, мінулае і будучыню – у новым трэцім, у Любові. Любові, Якая ніколі не пачыналася і ніколі не перастане быць. Любові Абсалютнай, Безумоўнай, Вечнай. У Якой...