15. পৰ্যবেক্ষকৰ প্ৰভাৱ

ওপৰোক্ত কথাসমূহৰ সাৰাংশ হিচাপে তথাকথিত নিৰীক্ষকৰ প্ৰভাৱ এনেদৰে সূত্ৰবদ্ধ কৰিব পাৰি:

নিৰীক্ষকৰ চেতনাৰ অৱস্থাই (তেওঁৰ বিশ্বাস, ধাৰণা, ইচ্ছা, অনুভৱ, চিন্তা আৰু সেইবোৰক ধৰি ৰখা ভাষাভিত্তিক জগতৰ চিত্ৰই) তেওঁৰ দ্বাৰা নিৰীক্ষিত বাস্তৱতাক নিৰ্ধাৰণ কৰে।

ভিন্ন নিৰীক্ষকৰ বাবে বাস্তৱতাও ভিন্ন। নিৰীক্ষকৰ চেতনাত সংবদ্ধ হৈ থকা জগতৰ চিত্ৰ, অৰ্থাৎ তেওঁৰ উপলব্ধিৰ সাঁচ, বাস্তৱতাৰ তুলনাত প্ৰাথমিক আৰু ইয়েই বাস্তৱতাক নিৰ্ধাৰণ কৰে, যাৰ অৰ্থ হ'ল সেই নিৰীক্ষকজনৰ সমগ্ৰ জীৱনকো নিৰ্ধাৰণ কৰে। নিৰীক্ষক হ'ল আমাৰ প্ৰত্যেকেই, প্ৰতিজন মানুহ, চেতনাৰ প্ৰতিজন ধাৰক। যদি নিৰীক্ষকৰ জগতৰ চিত্ৰ সলনি হয়, তেন্তে তেওঁৰ বাস্তৱতাও সলনি হয়। কোনখন বাস্তৱতা অধিক বাস্তৱিক বা কোনখন জগতৰ চিত্ৰ অধিক শুদ্ধ, সেই লৈ তৰ্ক কৰাৰ কোনো অৰ্থ নাই। কেৱল এই কথাহে বুজি পোৱাৰ অৰ্থ আছে যে তুমি তোমাৰ জগতৰ চিত্ৰ আৰু তাৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হোৱা বাস্তৱতাত সুখী নে নহয়।

ভিন্ন নিৰীক্ষকৰ বাবে বাস্তৱতাও ভিন্ন। কিন্তু তথাপিও আমি সমগ্ৰভাৱে বাস্তৱতাক এক অনুৰূপ ৰূপত কিয় উপলব্ধি কৰোঁ, কিয় আমি সকলোৰে বাবে সাধাৰণ কিছুমান বস্তুৰ বিষয়ে বস্তুনিষ্ঠভাৱে বিদ্যমান বুলি, সকলোৰে বাবে একেদৰে অনুভূত হোৱা বুলি ক'ব পাৰোঁ, আৰু তাতোকৈ অধিক, ইয়াৰ ভিত্তিত সামাজিক সম্পৰ্কৰ এক সমগ্ৰ ব্যৱস্থা গঢ়ি তুলিব পাৰোঁ: উৎপাদন, অৰ্থনীতি, আইন, ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু সামাজিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহ? কাৰণ আমাৰ ওচৰত আছে এটা মৌলিক

ভাষাভিত্তিক জগতৰ চিত্ৰ, য'ত চকী হ'ল চকী, মেজ হ'ল মেজ, আলমাৰী হ'ল আলমাৰী (যদিও ৰাষ্ট্ৰ আৰু অৰ্থনীতিৰ ক্ষেত্ৰত কথাটো অধিক জটিল হৈ পৰে)। ভাষাই আমাক পৰস্পৰক বুজিবলৈ, কোনো কথাত সহমত হ'বলৈ আৰু ফলপ্ৰসূভাৱে মিথস্ক্ৰিয়া কৰিবলৈ সুযোগ দিয়ে — কেৱল তথ্য আদান-প্ৰদানৰ স্তৰতে নহয়, বৰঞ্চ সামূহিক বাস্তৱতা সৃষ্টিৰ স্তৰতে — ভাষাৰ বাবেই আমি জগতৰ সকলো সম্ভাৱ্য অৱস্থাৰ কোৱাণ্টাম ছুপৰ পৰা আমাৰ বাস্তৱতাৰ এক বোধগম্য চিত্ৰ পৃথক কৰি উলিয়াওঁ, অৰ্থাৎ গঢ়ি তোলোঁ।

কিন্তু আমি যদি হঠাৎ অনুভৱ কৰোঁ যে আমাৰ জগতৰ চিত্ৰই, বাস্তৱতা উপলব্ধিৰ আমাৰ সাঁচটোৱে আমাক সুখী কৰি তোলা নাই, তেন্তে কি কৰা উচিত? যদি ইয়াৰ বাবেই আমি নিজৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ বাবে পৰস্পৰৰ সৈতে আৰু প্ৰকৃতিৰ সৈতে সংগ্ৰাম কৰিবলৈ বাধ্য হওঁ, যদি আমি কষ্ট পাওঁ, ৰোগাক্ৰান্ত হওঁ আৰু মৃত্যুবৰণ কৰোঁ? যদি আমাৰ সামূহিক বাস্তৱতা যন্ত্ৰণাৰ এক কাৰখানা হৈ পৰিছে, য'ত আমি আমাৰ সন্তানসকলৰ ন-ন প্ৰজন্মক যোগান ধৰি আছোঁ? আৰু তাতোকৈ ডাঙৰ কথা, এক সমাজ হিচাপে আমি ইতিমধ্যে ইয়াক স্বাভাৱিক বুলি মানি লৈছোঁ, আৰু এতিয়া — বিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়সমূহত — আমি কেৱল «বস্তুনিষ্ঠ বাস্তৱতা»ৰ নিয়মবোৰ অধ্যয়ন কৰি আছোঁ, প্ৰকৃততে আমাৰ বাবে অপৰিচিত আৰু সকলো দিশৰ পৰাই বিপজ্জনক এই পাৰিপাৰ্শ্বিক বাস্তৱতাৰ ছবিখনকে দৃঢ় কৰি তুলিছোঁ, য'ত প্ৰকৃতিয়ে নহ'লেও অৰ্থনীতি, ৰাজনীতি, প্ৰতিযোগী, যুদ্ধৰ শত্ৰু, গণবিধ্বংসী অস্ত্ৰ, ভুল খাদ্যাভ্যাস, ডকাইত, উন্মাদ, ৰোগ, চিকিৎসকৰ ভুল, বেয়া শাসন, দুৰ্ঘটনা আৰু বাৰ্ধক্যই — যিকোনো প্ৰকাৰে আমাক মাৰি পেলাবই? এই সকলোবোৰৰ সৈতে কি কৰা যায়? নিজৰ জগতৰ চিত্ৰ, নিজৰ উপলব্ধিৰ সাঁচ কেনেকৈ সলনি কৰিব পাৰি?

আৰম্ভণিতে — ইচ্ছা কৰিব লাগিব। কাৰণ কোৱাণ্টাম স্তৰত ইচ্ছাবোৰে নিজেই নিজক পূৰণ কৰে। «আমাৰ পৰা স্বতন্ত্ৰভাৱে বৰ্তি থকা, বস্তুনিষ্ঠ বাস্তৱতা»ৰ প্ৰতি নিজৰ বিশ্বাস আৰু ধাৰণাবোৰ সলনি কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিব লাগিব। এই সত্যটোক স্বীকাৰ কৰিব লাগিব যে আমি এই বিশ্বাসৰ পণবন্দী (পঢ়ক «দাস»), এই বিশ্বাসৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা আৰু সাধাৰণতে আমাক শাসন কৰা সেই অনুভূতি, সেই আৱেগবোৰক নাম ধৰি মাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিব লাগিব: ভয়, অসন্তোষ, দোষবোধ, ক্ৰোধ, নিজৰ তুচ্ছতাৰ লাজ স্বীকাৰ কৰিব লাগিব; আমাৰ বিশ্বাসৰ ধাৰণাৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা সেই ইচ্ছাবোৰক স্বীকাৰ কৰিব লাগিব, যিবোৰে আৱেগৰ দৰেই আমাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল আৰু ইতিমধ্যে আসক্তিৰ পৰ্যায়লৈ গুচি গৈছিল — পেটুকালি, লালসা, ব্যভিচাৰ, চিনেমাৰ নিচা, দৃশ্য উপভোগৰ তীব্ৰ হেঁপাহ, ধন আৰু বাহ্যিক আৰামৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতা, লোভ, যিকোনো মূল্যৰ বিনিময়ত লাভ আৰু সুখ প্ৰাপ্তিৰ প্ৰয়াস, কফিৰ প্ৰতি আসক্তি, মিঠাৰ প্ৰতি আসক্তি, বিভিন্ন ধৰণৰ উত্তেজক আৰু শক্তিদায়ক বস্তুৰ প্ৰতি আসক্তি, আনৰ ওপৰত শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰদৰ্শনৰ ইচ্ছা, ক্ষমতাৰ লালসা, দোষী আৰু বাহ্যিক শত্ৰুৰ চিৰন্তন সন্ধান…

আৰু যেতিয়া তুমি বৰ্তমানৰ এই পৰিস্থিতিক অস্বাভাৱিক বুলি স্বীকাৰ কৰিবা। যেতিয়া তোমাৰ মাজত ইয়াক সলনি কৰাৰ ইচ্ছা দৃঢ় হৈ উঠিব। যেতিয়া তুমি সকলো চেষ্টা কৰি চাবা — মনস্তাত্ত্বিক চিকিৎসা, ইতিবাচক বাক্য, কল্পনা-দৰ্শন, ধ্যান, এন.এল.পি. পদ্ধতি আৰু বিখ্যাত গুৰুসকলৰ প্ৰেৰণাদায়ী প্ৰশিক্ষণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ট্ৰান্সাৰ্ফিং, আয়াহুৱাস্কা, কাঠফুলা আৰু সঠিক সংকল্প নিৰ্ধাৰণলৈকে, আৰু… দেখা পাবা যে এই সকলোবোৰে কাম নকৰে, বা ইয়াৰ এক সীমিত সময়সীমা আছে আৰু শেষত ই সমানেই শক্তিশালী আৰু বিপৰীতমুখী প্ৰতিক্ৰিয়া, পতন আৰু মানসিক অৱসাদলৈ পৰিণত হয়, তেতিয়া তুমি এই কথাত সন্মত হ'বা যে ঈশ্বৰ থকাটোৱেই উত্তম আছিল, আৰু তেওঁ আমাৰ উপাসনা বিচৰাজন হোৱাতকৈ,

আমাক নিজেই নিজৰ বাস্তৱতাৰ স্ৰষ্টা হ'বলৈ সহায় কৰাজন হোৱাটোহে উত্তম আছিল, অৰ্থাৎ আমাৰ নিজৰ জগতৰ চিত্ৰখন আয়ত্ত কৰিবলৈ, আমাৰ উপলব্ধিৰ সাঁচ সলনি কৰাৰ সামৰ্থ্য আয়ত্ত কৰিবলৈ।

এইবাবেই আমাক ঈশ্বৰৰ প্ৰয়োজন। আমাক বিপদৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু আশীৰ্বাদ দিবলৈ নহয়, বৰঞ্চ আমাক নিজৰ চেতনাক, আমাৰ প্ৰকৃততে দিব্য চেতনাক আয়ত্ত কৰিবলৈ, সচেতনভাৱে নিজৰ বাস্তৱতা সৃষ্টি কৰিবলৈ শিকাবলৈ। কাৰণ আমি ইতিমধ্যে ইয়াক সৃষ্টি কৰি আছোঁ — প্ৰতি চেকেণ্ডে, প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে — আমি সেয়া উপলব্ধি কৰোঁ বা নকৰোঁ। কিন্তু ঈশ্বৰে আমাক শিকাব পাৰে কেনেকৈ ইয়াক সচেতনভাৱে কৰিব লাগে। ঈশ্বৰে আমাক আমাৰ উপলব্ধিৰ সাঁচ সলনি কৰিবলৈ, বলিৰ অৱস্থাৰ পৰা ওলাই নিজৰ জগতৰ সচেতন স্ৰষ্টাৰ অৱস্থালৈ খোজ দিবলৈ সহায় কৰিব পাৰে।

তুমি সুধিব পাৰা, তেওঁনো ইয়াক পূৰ্বেই কিয় নকৰিলে? যদি এই সকলোবোৰ কেৱল বিশ্বাসেই আছিল, বস্তুনিষ্ঠ বাস্তৱতাৰ প্ৰতি বিশ্বাস, আৰু ইয়াক সলনি কৰিব পৰা যায়, তেন্তে তেওঁ আমাক এই দুখ-কষ্ট, ভয় আৰু অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ সংগ্ৰামৰ অভিজ্ঞতাৰ মাজলৈ কিয় ঠেলি দিলে? সকলো অতি সহজ, কাৰণ তেওঁ, তেনে এজন ঈশ্বৰ, পূৰ্বে নাছিলেই; মই সোঁৱৰাই দিওঁ যে ঈশ্বৰ হ'ল এক সামূহিক বিশ্বাস, আৰু আমি মানৱ জাতি হিচাপে আমাৰ যন্ত্ৰণা, ভয় আৰু অস্তিত্বৰ সংগ্ৰামৰ ফলতেই তেনে এজন ঈশ্বৰক গৰ্ভত ধাৰণ কৰি জন্ম দিলোঁ।

ঈশ্বৰ হ'ল আমাৰ চেতনাৰ ক্ৰমবিকাশৰ শিখৰ, ই আমাৰ সামূহিক সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনা। আৰু আমাৰ ক্ৰমবিকাশৰ পথ অতিক্ৰম কৰাৰ লগে লগে, সামূহিক বিশ্বাস হিচাপে আমাৰ ঈশ্বৰো বিকশিত হৈছিল — প্ৰথমে ই কেৱল এক পৰম শক্তি আছিল, তাৰ পিছত এই শক্তিয়ে নিজকে দুভাগত বিভক্ত কৰে, আৰু শুভ আৰু অশুভ, প্ৰলোভন, পাপৰ আবিৰ্ভাৱ হয়,

নিয়ম আৰু তাৰ অমান্যৰ শাস্তিৰ আবিৰ্ভাৱ হয়, তাৰ পিছত এটা মেৰুত সৰ্বাকৰ্ষণীয়তা, পৰম ঐশ্বৰিক গুণ আৰু পৰম আনন্দৰ স্বৰূপ গঢ় লৈ উঠে, আৰু শেষত, ঐশ্বৰিক প্ৰেম আৰু পৰম প্ৰজ্ঞাৰ আবিৰ্ভাৱ হয়, যি ইমানেই সৰ্বব্যাপী যে ঈশ্বৰে স্বয়ং নিজকে বলিদান দিয়ে, যাতে আমাক দাসত্বৰ পৰা (আমাৰ বিকাশৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় দাসত্বৰ পৰা), দ্বৈত চেতনাৰ দাসত্ব আৰু ভৌতিক বাস্তৱতাৰ দাসত্বৰ পৰা মুক্ত কৰিব পাৰে।

আমি সলনি হৈছিলোঁ — সলনি হৈছিল আমাৰ বিশ্বাসো, সলনি হৈছিল আমাৰ ঈশ্বৰো। আৰু এতিয়া তেওঁ কেৱল নিজৰ বলিদানৰ দ্বাৰা আমাক পুৰণি বিশ্বাসৰ দাসত্বৰ পৰা মুক্ত কৰাই নহয়, বৰঞ্চ তেওঁ আমাক নিজেই ঈশ্বৰ হ'বলৈ, প্ৰেম হ'বলৈ, নিঃচৰ্তভাৱে ভালপাবলৈ আৰু স্বয়ং প্ৰেমক সৃষ্টি কৰিবলৈ শিক্ষা দিয়ে।

খ্ৰীষ্ট হ'ল একমত হোৱাৰ বিন্দু, আৰু আমাৰ সামূহিক বিশ্বাস আৰু সন্তসকলৰ প্ৰচেষ্টাৰ দ্বাৰা লালিত, নিজৰ ব্যক্তিগত আৰু সামূহিক জগতৰ চিত্ৰ, নিজৰ উপলব্ধিৰ সাঁচ সলনি কৰাৰ আমাৰ উপায়। নিজক আয়ত্ত কৰাৰ উপায়। বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সচেতন স্ৰষ্টা হোৱাৰ আমাৰ উপায়। সমগ্ৰ সৃষ্টিৰ। স্বয়ং চেতনাৰ, যিয়ে নিজৰ পৰাই সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টি কৰে।

ঈশ্বৰ হোৱাৰ অৰ্থ এয়াই — নিজৰ পৰাই নিজক সৃষ্টি কৰা, চেতনাৰ পৰাই চেতনা সৃষ্টি কৰা। আমিয়েই সামূহিক ঈশ্বৰ। আৰু এই মুহূৰ্ততে আমি তেওঁ হৈ উঠিছোঁ।

আৰু খ্ৰীষ্টই, তেওঁৰ সৃষ্টিত নিজকে উছৰ্গা কৰা সন্তসকলৰ সামূহিক ঈশ্বৰ হিচাপে এই কাৰ্য্য প্ৰস্তুত কৰি,

আমাৰ সকলোকে দেৱতা কৰি তোলে, পূৰ্বৰ বিশ্বাস আৰু দ্বৈত অভিজ্ঞতাৰ দাসত্বৰ পৰা মুক্ত কৰি, যাতে আমি একমাত্ৰ ঈশ্বৰৰ শৰীৰৰ অংশ হৈ পৰিব পাৰোঁ, আমাক পুনৰ পূৰ্ণতা লাভ কৰাত সহায় কৰি, আমাৰ মাজত দ্বৈত চেতনাৰ দুই মেৰুক — ঈশ্বৰ আৰু মানুহ, পুৰুষ আৰু নাৰী, ওপৰ আৰু তল, অতীত আৰু ভৱিষ্যতক — এক নতুন তৃতীয় সত্তাত, প্ৰেমত একত্ৰিত কৰি। সেই প্ৰেম, যাৰ কেতিয়াও আৰম্ভণি হোৱা নাছিল আৰু যাৰ কেতিয়াও অন্ত নপৰে। পৰম, নিঃচৰ্ত, অনন্ত প্ৰেম। যাৰ মাজত...