44. عد دخان

1حا، ميم

2سوگند به اين كتاب روشنگر

3ما آن را در مبارك شبى نازل كرديم. ما بيم‌دهنده بوده‌ايم

4در آن شب هر فرمانى بر حسب حكمت صادر مى‌شود،

5فرمانى از جانب ما. و ما همواره فرستنده آن بوده‌ايم

6رحمتى است از جانب پروردگارت، و هر آينه او شنوا و داناست

7اگر به يقين دريابيد، اوست پروردگار آسمانها و زمين و هر چه ميان آنهاست

8نيست خدايى به جز او. زنده مى‌كند و مى‌ميراند. پروردگار شما و پروردگار نياكان شماست

9نه، آنها همچنان به شك خويش دلخوشند

10چشم انتظار روزى باش كه آسمان به آشكارا دود بياورد

11و آن دود همه مردم را در خود فروپوشد. و اين عذابى است دردآور

12اى پروردگار ما، اين عذاب را از ما دور گردان كه ما ايمان آورده‌ايم

13كجا پند مى‌پذيرند؟ حال آنكه چون پيامبر روشنگر بر آنها مبعوث شد،

14از او رويگردان شدند و گفتند: ديوانه‌اى است تعليم يافته

15عذاب را اندكى بر مى‌داريم و شما باز به آيين خويش باز مى‌گرديد

16روزى آنها را به صولتى سخت فروگيريم، كه ما انتقام‌گيرنده‌ايم

17پيش از آنها قوم فرعون را آزموديم و پيامبرى بزرگوار نزدشان آمد،

18كه بندگان خدا را به من تسليم كنيد كه من پيامبرى امينم،

19و نيز بر خدا برترى مجوييد، كه من با حجتى روشن نزد شما آمده‌ام،

20و اگر بخواهيد بر من سنگ بزنيد، من به پروردگار خود و پروردگار شما پناه مى‌برم،

21و اگر به من ايمان نمى‌آوريد، از من كنار گيريد

22پس پروردگارش را خواند كه: اينان مردمى مجرمند

23بندگان مرا شب‌هنگام روانه كن تا از پى شما بيايند

24دريا را آرام پشت سر گذار، كه آن سپاه غرق‌شدگانند

25بعد از خود چه باغها و چشمه‌سارها بر جاى گذاشتند،

26و كشتزارها و خانه‌هاى نيكو،

27و نعمتى كه در آن غرق شادمانى بودند

28بدين‌سان بودند و ما آن نعمتها را به مردمى ديگر واگذاشتيم

29نه آسمان بر آنها گريست و نه زمين و نه به آنها مهلت داده شد

30و ما بنى‌اسرائيل را از آن عذاب خواركننده رهانيديم

31از فرعون برترى‌جوى گزافكار،

32و از روى علم بر اهل جهانشان برگزيديم

33و آياتى به آنها عطا كرديم كه در آن امتحانى آشكار بود

34هر آينه اينان مى‌گويند

35پايان كار جز همين مرگ نخستين نيست و ما ديگربار زنده نمى‌شويم؛

36و اگر راست مى‌گوييد، پدران ما را به جهان باز آوريد

37آيا اينان بهترند يا قوم تُبّع و كسانى كه پيش از آن قوم بودند؟ همه را هلاك كرديم كه مجرمان بودند

38ما اين آسمانها و زمين و آنچه را ميان آنهاست به بازيچه نيافريده‌ايم

39آنها را به حق آفريده‌ايم، ولى بيشترين نمى‌دانند

40وعده‌گاه همه در روز داورى، قيامت است

41روزى كه هيچ دوستى براى دوست خود سودمند نباشد و از سوى كسى يارى نشوند

42مگر كسى كه خدا بر او ببخشايد، زيرا اوست پيروزمند و مهربان

43هر آينه درخت زقّوم،

44طعام گناهكاران است

45همانند مس گداخته در شكمها مى‌جوشد

46همانند جوشيدن آب جوشان

47بگيريدش و به سختى به ميان جهنمش بكشيد

48و بر سرش آب جوشان بريزيد تا شكنجه شود

49بچش، كه تو پيروزمند و بزرگوارى

50اين همان چيزى است كه در آن شك مى‌كرديد

51پرهيزگاران در جاى امنى هستند،

52در باغها و چشمه‌سارها،

53لباسهايى از سندس و استبرق مى‌پوشند و روبه‌روى هم مى‌نشينند

54همچنين حورالعين را به همسريشان درآوريم

55در ايمنى هر ميوه‌اى را كه بخواهند مى‌طلبند

56در آنجا طعم مرگ را نمى‌چشند، مگر همان مرگ نخستين. و آنها را خدا از عذاب جهنم نگه داشته است

57اين بخششى است از جانب پروردگارت، و اين پيروزى بزرگى است

58ما اداى سخن خويش بر زبان تو آسان كرديم، باشد كه پند گيرند،

59تو منتظر باش كه ايشان نيز منتظرند