جيڪو آڪسيجن اسين ساھ ۾ کڻون ٿا، اهو ڪٿان اچي ٿو؟

مختصر جواب

سمنڊ ڌرتيءَ جي آڪسيجن جو تمام وڏو حصو ڏين ٿا. ان کي اڪثر لڳ ڀڳ اڌ ٻڌايو ويندو آهي. باقي ٻيلن، گاھ ۽ ٻين ٻوٽن مان اچي ٿو. اهي تقريبي بيان آهن، صحيح حساب نه، پر تصوير صاف آهي: جيڪو آڪسيجن اسين ساھ ۾ کڻون ٿا اهو اسان جي پنهنجي ڌرتيءَ جي سمنڊن، ٻيلن ۽ گاھ مان اچي ٿو.

جيڪڏهن توهان نقشي تي ڪنهن هڪ هنڌ جي اميد رکي هئي، ته اهڙو ڪو هنڌ ناهي. آڪسيجن جي فراهمي سڄي ڌرتيءَ ۾ پکڙيل آهي، ۽ ان جو هڪ وڏو حصو سمنڊن مان اچي ٿو، جن کي اسان مان گھڻا گھٽ ئي ڏسن ٿا.

اهو سڌو چوڻ ضروري آهي ته هي مضمون ڇا ناهي. هي سائنسي جدول ناهي. هتي ڏنل انگ روزمره جا اندازا آهن: سمنڊ لڳ ڀڳ اڌ، باقي خشڪيءَ جا ٻوٽا. جنهن کي صحيح انگ گھرجن اهو ڌرتيءَ جي سائنسدانن جو ڪم ڏسي. اسين جيڪا ڳالهه ورهائڻ چاهيون ٿا اها تصوير آهي، ڇاڪاڻ ته تصوير ياد رکڻ آسان آهي ۽ ان لاءِ شڪرگذار ٿيڻ به آسان.

پري کان ايندڙ تحفو

اهو سمجھڻ فطري آهي ته جيڪو آڪسيجن توهان ساھ ۾ کڻو ٿا اهو توهان جي دريءَ کان ٻاهران وڻن مان اچي ٿو. اهي وڻ اهم آهن. پر فضا کي هوائون لڳاتار ملائينديون رهن ٿيون، تنهنڪري اڄ توهان جنهن هوا ۾ ساھ کڻو ٿا اها ڪجهه وقت اڳ ڪنهن ٻئي براعظم مٿان هجي سگھي ٿي. جيڪو آڪسيجن توهان اندر کڻو ٿا ان جو ڪو پتو ناهي. اهو هڪ گڏيل آسمان مان ورهايو وڃي ٿو.

اها ڳالهه ٿورو ترسي سوچڻ جهڙي آهي. ڪٿي اهڙو سمنڊ آهي جيڪو توهان شايد ڪڏهن به نه ڏسو، ۽ اهڙا ٻيلا آهن جن ڏانهن توهان شايد ڪڏهن نه وڃو. اڄ صبح جو توهان جي ساھ ۾ انهن جو به حصو هجي سگھي ٿو. لڳ ڀڳ 8 ارب ماڻهو هڪ ئي وقت ساڳين ذريعن مان ساھ کڻن ٿا. ڪير بل نٿو موڪلي، ۽ ڪنهن کي پڇڻو به ناهي.

ان کي گڏيل گھر جي نظر سان ڏسو. گھر ۾ ڪيترائي ماڻهو ساڳيا ڪمرا، ساڳيو پاڻي ۽ ساڳي گرمي استعمال ڪن ٿا، ۽ ڪير به حساب نٿو رکي ته ڪنهن ڇا استعمال ڪيو. ڌرتي ڪجهه ائين ئي ڪم ڪري ٿي. هي هڪ گھر آهي جنهن ۾ لڳ ڀڳ 8 ارب ماڻهن جو وڏو ڪٽنب رهي ٿو، ۽ هوا انهن شين مان آهي جيڪي هي سڀ کان پهرين ڏئي ٿو.

اسين گھٽ ئي ڇو محسوس ڪريون ٿا

اسان جي نظر انهيءَ تي پوي ٿي جيڪو ناهي، نه انهيءَ تي جيڪو هميشه موجود آهي. ساھ ايترو هڪجهڙو ۽ ايترو خاموش آهي جو پس منظر ۾ گم ٿي وڃي ٿو، ۽ ڪيترائي ماڻهو سڄو ڏينهن گذاري ڇڏين ٿا ۽ هڪ ڀيرو به ان بابت نٿا سوچين. تڏهن به اهو ڏينهن جو پهريون تحفو آهي ۽ آخري به، ۽ اهو اسان کان ڪجهه نٿو گھري. هڪ ننڍڙو تجربو ڪريو. ايندڙ ڀيري جڏهن توهان مصروف هجو، پاڻ کان پڇو ته توهان آخري ڀيرو پنهنجي ساھ بابت ڪڏهن سوچيو هو. جيڪڏهن جواب اهو آهي ته توهان کي ياد ناهي، ته اها عام ڳالهه آهي، ۽ ان ۾ پريشان ٿيڻ جهڙو ڪجهه ناهي.

ڏسڻ ئي سڄي دعوت آهي. هن لمحي ۾ توهان کي ڪجهه به حل ڪرڻو ناهي. بس ايترو ڏسڻو آهي ته توهان کي ڪجهه ملي رهيو آهي، وري وري، سڄو ڏينهن. شروع ڪرڻ لاءِ بس ايترو ئي ڪافي آهي.

شڪرگذاري توهان لاءِ ڇا ڪري سگھي ٿي

شڪرگذاري تي تحقيق ٿي چڪي آهي. Emmons ۽ McCullough جي 2003 جي هڪ مقالي ۾، جيڪو Journal of Personality and Social Psychology ۾ ڇپيو، جن ماڻهن باقاعدگيءَ سان لکيو ته اهي ڪهڙين شين لاءِ شڪرگذار آهن، انهن ڪنٽرول گروپن جي ماڻهن جي ڀيٽ ۾ پاڻ کي بهتر محسوس ڪرڻ جو وڌيڪ ٻڌايو. اها تحقيق ساھ بابت نه هئي. پر ساھ شايد شڪرگذاري لاءِ سڀ کان سادي شيءِ آهي: اهو هميشه موجود آهي، مفت آهي، ۽ ان لاءِ ڪنهن خاص موقعي جي ضرورت ناهي. شڪر ادا ڪرڻ لاءِ وڏن لفظن جي ضرورت ناهي. اهي ننڍا ۽ خاموش ٿي سگھن ٿا: هن ساھ لاءِ مهرباني.

آهستي ساھ کڻڻ هڪ ٻي شيءِ آهي جنهن کي محقق ڏسي چڪا آهن: ڪي تحقيقون ان کي سڪون جي احساس سان جوڙين ٿيون. اسين ان جو ذڪر احتياط سان ڪريون ٿا ۽ ڪو واعدو نٿا ڪريون. جيڪڏهن توهان ترسو، آهستي ساھ کڻو ۽ سمنڊن ۽ ٻيلن بابت سوچيو، ته توهان هڪ سادو ڪم ڪريو ٿا جنهن کي ڪيترائي ماڻهو سڪون ڏيندڙ ٻڌائين ٿا. ڪوشش ڪرڻ جو هڪ ننڍڙو طريقو هي آهي:

• هڪ پل ترسو ۽ هڪ آهستي ساھ اندر کڻو.
• انهن سمنڊن، ٻيلن ۽ گاھ بابت سوچيو جن ان کي ٺاهڻ ۾ مدد ڪئي.
• ساھ ٻاهر ڪڍو ۽ پنهنجن لفظن ۾، پنهنجي ٻولي ۾ مهرباني چئو.

هر ساھ اسان جي گڏيل گھر جو تحفو آهي. ان کي محسوس ڪرڻ ۾ بس هڪ منٽ لڳي ٿو.