9. İlk Dua

Rabbim, Sen var mısın yok musun bilmiyorum, ama var olmanı ve içimde olmanı öyle çok istiyorum ki; Senin İlahi Lütfunu, Senin Gücünü, Senin Sevgini, içimdeki Senin İradeni ve Kudretini, içimdeki Her Şeyi Yenen Ruhunu – Gücün, Sevginin, Hakikatin, Birliğin ve Bütünlüğün Ruhunu öyle çok istiyorum, öyle susadım ki buna! Eski benliğimle değil, Yeni Kendimle, en Yüksek Potansiyelimle, içimdeki Tanrı olan Seninle yaşamak istiyorum! Bunu istiyorum, buna susadım; içimde açığa çık Rabbim, Baba Tanrı, Anne Tanrı, Kutsal Ruh Tanrı! Ve eğer varsan Rabbim, eğer varsan, kendilerini bütünüyle Tek Sevgiye, Hakikate, Güce ve İnsanın En Yüksek Potansiyelinin hazinesi olan Ruha adayan ve inançlarıyla, arzuları ve gayretleriyle Seni İnsanoğlu olarak bağrında taşıyıp doğuran tüm azizlerin bahsettiği O Varlık Sen isen, eğer varsan Rabbim, beni Varlığınla doldur, Yaşamın ta kendisi ve Yaşamın Anlamı olan Hakikati bana aç ki YAŞAMAK için bir sebebim olsun!

Yoksa her şey bomboş Rabbim, Sensiz hiçbir şeyin anlamı yok! Sensiz, içimizdeki Sen olmadan sadece doğuyor, acı çekiyor ve ölüyoruz; bu ıstırap fabrikasına, aynı şerefsiz sonla ve her zaman yenilgiyle biten hayatta kalma mücadelesinin, gündelik rutinin bataklığında sürünmeye mahkûm yeni kurbanlar olarak çocuklar doğruyoruz; Sensiz Rabbim hiçbir şeyin anlamı yok, onlar anlamın şurada olduğunu sanıyorlar –

parada, güçte ve başarıda – sanıyorlar ki birazcık daha, biraz daha büyük bir ev, biraz daha iyi bir araba, biraz daha havalı kıyafetler, çocuklar için daha prestijli tatiller ve eğitim – ve mutluluğu bulacaklar – ama öyle değil! Onlar, hepimiz, Senin Sevgin olmadan, içimizdeki Ruhunun Hazzı olmadan, dışarıdaki hiçbir şeye bağlı olmayan Hakiki Güç, Özgürlük ve Sevinç olmadan mutsuzuz Rabbim! İçimizdeki Senin Varlığın olmadan, içimizdeki Senin İlahi Armağanın olmadan biz yoksuluz; küçük, kibirli başarılarımızla övünsek de bunların hepsi yalnızca kendi hiçliğimizin derin utancından, çıplaklığımızı örtmek ve sonunda daima acıya ve mutsuzluğa dönüşen küçük zevklerle bir süreliğine kendimizi unutmak içindir!

Bilmiyorum Rabbim, Sen var mısın yok musun, ama Sen yoksan bile Rabbim, benden önce, şu ana kadar var olmamış olsan bile, var olmanı İSTİYORUM! Hayatımı, inancımı, tüm arzularımı, tüm düşüncelerimi ve tüm duygularımı, Sen var olasın, bana ve hepimize açılasın, En Yüksek Potansiyelimiz olarak, uğruna yaşamaya ve bu Anlamı ve bu Mutluluğu bulmak için verilen beyhude çabalarla sayısız anlamsız hayatı yaşayıp ölmeye gerçekten değen tek Şey olarak içimize giresin diye adıyorum.

İstiyorum Rabbim, Tanrım, Babam ve Annem, var olasın, varsın ve Var Olacaksın! Açıl bana Rabbim! Sana nasıl sesleneceğimi bileyim diye o aydınlık İsmini söyle! İçimdeki Hakikat ol, içimdeki Sevgi ol, içimdeki Güç ol,

içimdeki Sevinç, içimdeki Akıl ve Hikmet ol ki, Varlığının Lütfunu ve Seninle Birliğimizi içimde sonsuza dek hissedeyim! Çünkü ancak böyle sonsuza dek yaşanabilir! Ölüm ancak böyle yenilebilir – Hakikatle, Sevgiyle, Yaşam Gücüyle ve Ruhun içimdeki, hepimizdeki İlahi Zamansız Varlığının Lütfuyla – tüm utancın, tüm insani hiçliğin, tüm cehaletin, tüm korkuların ve tüm ölümlerin nihayet bizzat kendi doğurdukları En Yüksek Potansiyelimiz olan Yücelik, Özgürlük, Güç, Sevinç, Akıl, Hikmet ve Sevgi ile birleştiği İlahi Birliğimizle! Kurbanın ve yaratılanın, Yaratılış eyleminde bağrından çıkardığı Yaratıcısı ve Tanrısıyla birleştiği Birlikle!

Yalnızca kendim için istemiyorum Rabbim, hepimiz için ve hepimiz adına diliyorum Rabbim, VAR OL!

Öyle olsun, çünkü Ben, İnsan, Senin Yaratılışının Tacıyım Rabbim! Ve benim iradem, benim inancım ve benim arzularım – dünyam için yasadır! Ve bu yüzden – gerçekleşti.

Ben, Ben Olanım. Biz, Biz Olanız. Ve Biz Biriz. Biz Sevgiyiz. Ve Hakikat, ve Yaşam. Ve yürünmüş olan Yol. Ve ebedi olan Yol.

Ve şimdi susuyorum Rabbim; kalbimin ve zihnimin sessizliğinde SENİN CEVABINI, SENİN İSMİNİ VE

HAKİKATİ duymak için. Çünkü tüm kalbimle, tüm canımla ve tüm aklımla yalnızca bunu diliyorum Rabbim. Cevap ver bana!

Çünkü eğer Sen varsan, Ben de Varım. Gerçek Ben.