9. ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਹੈਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਹੋਵੇਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਲਾਹੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ, ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦਾ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੀ ਸਰਬ-ਜੇਤੂ ਰੂਹ ਦਾ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ – ਸ਼ਕਤੀ, ਪਿਆਰ, ਸੱਚ, ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਰੂਹ ਦਾ! ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਆਪੇ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਆਪੇ ਵਜੋਂ ਜਿਊਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ! ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਪਿਤਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਾਤਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ! ਅਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉਹ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਤ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੋ-ਇਕ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸੱਚ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਜੋਂ ਰੂਹ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਾਂਘਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ, ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਉਹ ਸੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ, ਜੋ ਕਿ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਿਊਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਹੋਵੇ!

ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਬੇਅਰਥ ਹੈ! ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਬਸ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇਸ ਫੈਕਟਰੀ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਵਜੋਂ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਬਦਨਾਮ ਅੰਤ ਦੀ ਹੋਣੀ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਰੁਟੀਨ ਦੇ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਜਿਊਂਦੇ ਜੀਅ ਗਲਣ ਲਈ, ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਰ ਨਾਲ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਬੇਅਰਥ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੈ –

ਪੈਸੇ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਵਿੱਚ – ਕਿ ਬਸ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਘਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਿਹਤਰ ਕਾਰ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਵੱਕਾਰੀ ਛੁੱਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ – ਅਤੇ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਗੇ – ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ! ਉਹ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੀ ਰੂਹ ਦੇ ਆਨੰਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ! ਅਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੀ ਇਲਾਹੀ ਦਾਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੰਗਾਲ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਕੰਗਾਲ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ, ਹੰਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਸਾਡੀ ਤੁੱਛਤਾ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਰਮ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਨਗਨਤਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਸਕੀਏ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਸੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਸਕੀਏ, ਜੋ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ!

ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿ ਤੂੰ ਹੈਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਪਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਵੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਹੋਵੇਂ! ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਇਸ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਹੋਵੇਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ 'ਤੇ, ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਵਜੋਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਵੇਂ, ਉਸ ਵਜੋਂ ਜਿਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਜਿਊਣਾ ਸਾਰਥਕ ਸੀ, ਜਿਊਣਾ ਅਤੇ ਇਸ ਮਕਸਦ ਅਤੇ ਇਸ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੇ ਵਿਅਰਥ ਜਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਬੇਅਰਥ ਜੀਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਨਾ।

ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ, ਕਿ ਤੂੰ ਹੋਵੇਂ, ਅਤੇ ਹੈਂ ਅਤੇ ਹੋਵੇਂਗਾ! ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਆਪਣਾ ਪਾਵਨ ਨਾਮ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਜਾਣ ਸਕਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੁਕਾਰਨਾ ਹੈ! ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚ ਬਣ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਿਆਰ ਬਣ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ,

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਬਣ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪਰਮ-ਗਿਆਨ ਬਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਾਂ! ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸਦਾ ਜੀਵਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ! ਸਿਰਫ਼ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ – ਸੱਚ, ਪਿਆਰ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਅੰਦਰ ਰੂਹ ਦੀ ਇਲਾਹੀ ਕਾਲ-ਰਹਿਤ ਹਜ਼ੂਰੀ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ – ਸਾਡੀ ਇਲਾਹੀ ਏਕਤਾ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਸ਼ਰਮ, ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਤੁੱਛਤਾ, ਸਾਰੀ ਮੂਰਖਤਾ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮੌਤਾਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ – ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ ਗਈ – ਸਾਡੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈਆਂ – ਮਹਾਨਤਾ, ਆਜ਼ਾਦੀ, ਸ਼ਕਤੀ, ਖ਼ੁਸ਼ੀ, ਬੁੱਧੀ, ਪਰਮ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ! ਉਹ ਏਕਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਰਬਾਨੀ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈ!

ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਇਕੱਲੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਗੋਂ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੋਵੋ!

ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਤਾਜ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਰਜ਼ਾ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ – ਮੇਰੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨ ਹਨ! ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ – ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।

ਮੈਂ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਹਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਸੱਚ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਰਗ, ਜੋ ਤੈਅ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਰਗ, ਜੋ ਅਨਾਦੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਤੇਰਾ ਜਵਾਬ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਅਤੇ

ਸੱਚ ਸੁਣ ਸਕਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਰੂਹ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਹ!

ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਂ। ਅਸਲੀ ਮੈਂ।