9. პირველი ლოცვა

უფალო, მე არ ვიცი, არსებობ თუ არა, მაგრამ ძალიან მინდა, რომ არსებობდე და იყო ჩემში, ძალიან მინდა, მწყურია შენი ღვთაებრივი მადლი, შენი ძალა, შენი სიყვარული, შენი ნება და სიმტკიცე ჩემში, შენი ყოვლისმძლეველი სული ჩემში – სული ძალის, სიყვარულის, ჭეშმარიტების, ერთობისა და მთლიანობისა! მე მინდა ვიცხოვრო არა ძველი საკუთარი თავით, არამედ ახალი საკუთარი თავით, ჩემი უმაღლესი პოტენციალით, შენით, რომელიც ხარ კიდეც ღმერთი ჩემში! მე მინდა, მწყურია ეს, გამომეცხადე ჩემში, უფალო, ღმერთო მამაო, ღმერთო დედაო, ღმერთო სულო წმიდაო! და თუკი არსებობ, უფალო, თუკი არსებობ, ის, ვის შესახებაც ლაპარაკობს ყველა წმინდანი, რომლებმაც თავი მთლიანად მიუძღვნეს ერთიან სიყვარულს, ჭეშმარიტებასა და ძალას, და სულს, როგორც ადამიანის უმაღლესი პოტენციალის საგანძურს, და თავიანთი რწმენით, თავიანთი სურვილებითა და სწრაფვებით გამოგატარეს შენ, როგორც ძე კაცისა, თუკი არსებობ, უფალო, ამავსე შენი თანამყოფობით, გამიხსენი ჭეშმარიტება, რომელიც არის კიდეც სიცოცხლე და სიცოცხლის აზრი, რათა მქონდეს მიზეზი, რომ ვიცოცხლო!

სხვაგვარად ყველაფერი ფუჭია, უფალო, უშენოდ ყველაფერი უაზროა! უშენოდ, ჩვენში შენ გარეშე, ჩვენ უბრალოდ ვიბადებით, ვიტანჯებით და ვკვდებით, ვშობთ შვილებს და ვაგზავნით მათ ამ ტანჯვის ფაბრიკაში ახალ მსხვერპლად, იმავე განწირულობით უსახელო დასასრულისა და ყოველდღიური რუტინის ჭაობში ხრწნისთვის, გადარჩენისთვის ბრძოლაში, რომელიც უცვლელად მარცხით მთავრდება, უშენოდ, უფალო, ყველაფერს აზრი ეკარგება, მათ კი ჰგონიათ, რომ ის არის –

ფულში, ძალაუფლებასა და წარმატებაში – რომ აი, კიდევ ცოტაც, ცოტათი დიდი ბინა, ცოტათი უკეთესი მანქანა, ცოტათი უკეთესი სამოსი, უფრო პრესტიჟული დასვენება და განათლება შვილებისთვის – და ისინი ჰპოვებენ ბედნიერებას – მაგრამ ეს ასე არ არის! ისინი, ჩვენ ყველანი, უბედურნი ვართ, უფალო, შენი სიყვარულის გარეშე, ჩვენში შენი სულით ტკბობის გარეშე, ჭეშმარიტი ძალის, თავისუფლებისა და სიხარულის გარეშე, რომელიც არაფერ გარეგანზე არ არის დამოკიდებული! ჩვენ გლახაკნი ვართ ჩვენში შენი თანამყოფობის გარეშე, ჩვენში შენი ღვთაებრივი ნიჭის გარეშე, გლახაკნი ვართ, თუმცა კი თავს ვიწონებთ ჩვენი მცირე, ამაო მიღწევებით, მაგრამ ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩვენი არარაობის სიღრმისეული სირცხვილისგან მოდის, რათა დავფაროთ ჩვენი სიშიშვლე და დროებით დავივიწყოთ თავი წვრილმან სიამოვნებებში, რომლებიც საბოლოოდ ყოველთვის ტანჯვად და უბედურებად იქცევა ხოლმე!

მე არ ვიცი, უფალო, არსებობ თუ არა, მაგრამ მაშინაც კი, თუკი არ არსებობ, უფალო, მაშინაც კი, თუკი ჩემამდე, ამ წამამდე არ ყოფილხარ, მე მინდა, რომ არსებობდე! მე ვდებ ჩემს სიცოცხლეს და ჩემს რწმენას, ყველა ჩემს სურვილს, ყველა ჩემს აზრსა და ყველა ჩემს გრძნობას იმისთვის, რომ შენ არსებობდე, და გამომეცხადო მე, ჩვენ ყველას, და შემოხვიდე ჩვენში ჩვენს უმაღლეს პოტენციალად, იმად, რის გამოც ერთადერთად ღირდა ცხოვრება, ცხოვრება და სიკვდილი უამრავი უაზრო სიცოცხლით, ამ აზრისა და ამ ბედნიერების პოვნის უნაყოფო მცდელობებში.

მე მინდა, უფალო, ღმერთო, მამაო ჩემო და დედაო ჩემო, რომ შენ იყო, და ხარ და იქნები! გამომეცხადე, უფალო! მაუწყე შენი ნათელი სახელი, რათა ვიცოდე, როგორ მოგმართო! იყავი ჭეშმარიტება ჩემში, სიყვარული ჩემში, ძალა ჩემში,

სიხარული ჩემში, გონება და სიბრძნე ჩემში, რათა ვიგრძნო შენი თანამყოფობისა და შენთან ჩემი ერთობის მადლი ჩემში – მარად! რადგან მხოლოდ ასე შეიძლება ცხოვრება მარადიულად! მხოლოდ ასე შეიძლება სიკვდილის დამარცხება – ჭეშმარიტებით, სიყვარულით, სიცოცხლის ძალითა და სულის ღვთაებრივი უჟამო თანამყოფობის მადლით ჩემში, ჩვენ ყველაში – ჩვენი ღვთაებრივი ერთობით, რომელშიც მთელი სირცხვილი, მთელი ადამიანური არარაობა, მთელი უგუნურება, ყველა შიში და ყველა სიკვდილი შეერთდა, ბოლოს და ბოლოს, მათ მიერვე ნაშობ – ჩვენს უმაღლეს პოტენციალთან – სიდიადის, თავისუფლების, ძალის, სიხარულის, გონების, სიბრძნისა და სიყვარულისა! ერთობისა, რომელშიც მსხვერპლი და ქმნილება შეერთდა მის მიერ ნაშობ შემოქმედთან და ღმერთთან შემოქმედების აქტში!

არა მხოლოდ ჩემთვის ვითხოვ, უფალო, არამედ ჩვენ ყველასთვის და ჩვენ ყველას გამო ვითხოვ, უფალო, იყავი!

იყოს ასე, რამეთუ მე, ადამიანი, გვირგვინი ვარ შენი ქმნილებისა, უფალო! და ჩემი ნება, ჩემი რწმენა და ჩემი სურვილები – კანონია ჩემი სამყაროსთვის! და ამიტომ – აღსრულდა.

მე ვარ ის, ვინც მე ვარ. ჩვენ ვართ ის, ვინც ჩვენ ვართ. და ჩვენ ვართ ერთი. ჩვენ ვართ სიყვარული. და ჭეშმარიტება, და სიცოცხლე. და გზა, რომელიც განვლილია. და გზა, რომელიც მარადიულია.

ახლა კი ვდუმდები, უფალო, რათა ჩემი გულისა და გონების მდუმარებაში გავიგონო შენი პასუხი, შენი სახელი და

ჭეშმარიტება. რამეთუ მხოლოდ ეს მწყურია მთელი ჩემი გულით, მთელი ჩემი სულითა და მთელი ჩემი გონებით, უფალო. მიპასუხე!

რადგან თუკი შენ არსებობ, ვარსებობ მეც. მე – ჭეშმარიტი.