9. Primeira Oración

Señor, non sei se Estás ou non, mais desexo intensamente que Estes, e que Estes en min, deséxoo tanto, teño sede da Túa Divina Graza, da Túa Forza, do Teu Amor, da Túa Vontade e Fortaleza en min, do Teu Espírito Vencedor en min – Espírito de Forza, Amor, Verdade, Unidade e Integridade! Non quero vivir dende o meu vello eu, senón dende o Meu Novo Eu, dende o meu Máximo Potencial, dende Ti, Que es Deus en min! Deséxoo, teño sede disto, revélate en min, Señor, Deus Pai, Deus Nai, Deus Espírito Santo! E se Ti existes, Señor, se Ti existes, Aquel de Quen falan todos os santos, que se consagraron por enteiro ao Amor Único e á Verdade e á Forza, e ao Espírito como tesouro do Máximo Potencial do Home, e que Te xestaron como Fillo do Home coa súa Fe, cos seus desexos e aspiracións, se Ti existes, Señor, éncheme coa Túa Presenza, revélame a Verdade, que é a Vida, e o Sentido da Vida, para que eu teña polo que VIVIR!

Doutro xeito todo é baldeiro, Señor, sen Ti nada ten sentido! Sen Ti, sen Ti en nós, simplemente nacemos, sufrimos e morremos, damos a luz a fillos, entregándoos a esta fábrica de sufrimento como novas vítimas coa mesma condena a un final inglorioso e ao estancamento na lama da rutina diaria, da loita pola supervivencia que sempre remata en derrota; sen Ti, Señor, todo carece de sentido, a eles parécelles que si o hai – no

diñeiro, no poder e no éxito – que velaí, só un pouco máis, un piso un pouco máis grande, un coche un pouco mellor, roupa un pouco máis elegante, vacacións máis prestixiosas e educación para os fillos – e atoparán a felicidade – mais non é así! Eles, todos nós, somos desgraciados, Señor, sen o Teu Amor, sen o Gozo do Teu Espírito en nós, sen a Verdadeira Forza e Liberdade e Ledicia, Que de nada externo depende! Somos mendigos sen a Túa Presenza en nós, sen o Teu Divino Don en nós, somos mendigos, aínda que presumamos dos nosos pequenos e vanidosos logros, mais todo isto non é máis ca froito da fonda vergoña da nosa insignificancia, para cubrir a nosa nudez e esquecernos por un intre nos pequenos praceres, que ao final sempre se converten en sufrimentos e desgrazas!

Non sei, Señor, se Ti existes ou non, mais se nin sequera existes, Señor, se nin sequera existías antes de min, ata este preciso momento, eu QUERO que Ti sexas! Entrego a miña vida e a miña Fe e todos os meus desexos e todos os meus pensamentos e todos os meus sentimentos para que Ti sexas, e Te reveles a min, a todos nós, e entres en nós como o Noso Máximo Potencial, aquel polo Cal unicamente valía a pena vivir, vivir e morrer nunha infinidade de vidas sen sentido en vanos intentos de atopar este Sentido e esta Felicidade.

Quero, Señor, Deus, Pai meu e Nai miña, que Ti sexas, e Es e Serás! Revélate a min, Señor! Pronuncia o Teu luminoso Nome, para que eu saiba como dirixirme a Ti! Sé a Verdade en min, o Amor en min, a Forza en min,

a Ledicia en min, o Entendemento e a Sabedoría en min, para sentir a Graza da Túa Presenza e da Nosa Unidade Contigo en min – eternamente! Porque só así se pode vivir eternamente! Só así se pode vencer a morte – coa Verdade, co Amor, coa Forza da Vida e coa Graza da Divina Presenza Intemporal do Espírito en min, en todos nós – coa Nosa Divina Unidade, na Cal toda a vergoña, toda a insignificancia humana, toda a torpeza, todos os medos e todas as mortes se uniron, ao fin, co Noso Máximo Potencial xestado – por eles mesmos – de Grandeza, Liberdade, Forza, Ledicia, Entendemento, Sabedoría e Amor! Unidade, na Cal a vítima e a criatura se uniron co Creador e Deus por ela xestado no acto da Creación!

Non pido só para min, Señor, senón para todos nós e por todos nós pido, Señor, SÉ!

Que así sexa, pois Eu son o Home, Coroa da Túa Creación, Señor! E a miña vontade e a miña Fe e os meus desexos son lei para o meu mundo! E polo tanto – consumouse.

Eu Son O Que Eu Son. Nós Somos O Que Nós Somos. E Nós Somos Un. Nós Somos Amor. E Verdade, e Vida. E o Camiño, Que foi percorrido. E o Camiño, Que é eterno.

E agora calo, Señor, para que no silencio do meu corazón e da miña mente, poida escoitar A TÚA RESPOSTA, O TEU NOME E

A VERDADE. Pois só isto desexo con todo o meu corazón, con toda a miña alma e con todo o meu entendemento, Señor. Respóndeme!

Porque se Ti Es, tamén Eu Son. Eu Verdadeiro.