9. An Chéad Urnaí

A Thiarna, níl a fhios agam an bhfuil Tú ann nó nach bhfuil, ach is mian liom go mór go mbeifeá ann, agus go mbeifeá ionam, is mian liom go mór, tá tart orm i ndiaidh Do Ghrása Dhiaga, Do Chumhachta, Do Ghrá, Do Thola agus Do Neirt ionam, Do Spioraid Uilebhuacaigh ionam – Spiorad na Cumhachta, an Ghrá, na Fírinne, na hAontachta agus na hIomláine! Ní mian liom maireachtáil mar mo shean-fhéin, ach mar Mé Féin Nua, mar m'Acmhainn Is Airde, Mar Thúsa, Cé arb é Dia ionam! Is mian liom é, tá tart orm ina dhiaidh, nochtaigh Tú Féin ionam, a Thiarna, a Dhia an tAthair, a Dhia an Mháthair, a Dhia an Spiorad Naomh! Agus más ann Duit, a Thiarna, más ann Duit, an Té a labhraíonn na naoimh uile Faoi, a choisric iad féin go hiomlán don Aon Ghrá agus don Fhírinne agus don Chumhacht, agus don Spiorad mar thaisce d'Acmhainn Is Airde an Duine, agus a d'iompair Thú mar Mhac an Duine lena gcreideamh, lena mianta agus lena n-ardmhianta, más ann Duit, a Thiarna, líon mé le Do Láithreacht, nochtaigh dom an Fhírinne, arb í an Bheatha í, agus Ciall na Beatha, ionas go mbeadh fáth agam le MAIREACHTÁIL!

Mura bhfuil, is díomhaoin gach rud, a Thiarna, Gan Tú tá gach rud gan chiall! Gan Tú, Gan Tú ionainn, ní dhéanaimid ach teacht ar an saol, fulaingt agus bás a fháil, clann a bhreith, á seoladh chuig an monarcha fulaingthe seo mar íobairtí nua leis an daoradh céanna chun críche gan ghlóir agus básmallacht i bportach an ghnáthaimh laethúil, streachailt ar mhaithe le maireachtáil a chríochnaíonn i gcónaí le cliseadh, Gan Tú, a Thiarna, tá gach rud gan chiall, feictear dóibh go bhfuil ciall ann – i

ngnó airgid, i gcumhacht agus i rath – nach bhfuil le déanamh ach beagán eile, árasán beagán níos mó, carr beagán níos fearr, éadaí beagán níos faiseanta, saoire níos iomráití agus oideachas do na leanaí – agus gheobhaidh siad sonas – ach ní mar sin atá! Tá siad, táimid go léir, míshona, a Thiarna, Gan Do Ghrá, gan Baineadh Sásaimh as Do Spiorad ionainn, Gan Fhíor-Chumhacht agus Saoirse agus Lúcháir, Nach mbraitheann ar aon ní seachtrach! Is bochtáin muid Gan Do Láithreacht ionainn, Gan Do Thíolacadh Diaga ionainn, is bochtáin muid, cé go ndéanaimid maíomh as ár n-éachtaí beaga díomhaoineacha, ach níl sa mhéid sin ar fad ach náire dhomhain faoinár neamhthábhacht féin, chun ár nochtacht a chlúdach agus dearmad a dhéanamh ar feadh tamaill i bpléisiúir bheaga, a dhiompaíonn i ndeireadh na dála i gcónaí ina bhfulaingt agus ina n-anró!

Níl a fhios agam, a Thiarna, an bhfuil Tú ann nó nach bhfuil, ach fiú mura bhfuil Tú ann, a Thiarna, fiú mura raibh Tú ann romham, go dtí an nóiméad cruinn seo, IS MIAN LIOM go mbeifeá ann! Leagaim mo shaol agus mo Chreideamh agus mo mhianta go léir agus mo smaointe go léir agus mo mhothúcháin uile ar mhaithe le go mbeifeá ann, agus go nochtfá thú féin domsa, dúinn go léir, agus go dtiocfá isteach ionainn mar Ár nAcmhainn Is Airde, an Té a raibh sé ar a shon amháin gur fhiú maireachtáil, maireachtáil agus bás a fháil i líon ollmhór saolta gan bhrí in iarrachtaí gan tairbhe an Chiall seo agus an Sonas seo a aimsiú.

Is mian liom, a Thiarna, a Dhia, m'Athair agus mo Mháthair, go mbeifeá ann, agus go Bhfuil Tú agus go Mbeidh Tú! Nochtaigh Tú Féin dom, a Thiarna! Ainmnigh D'Ainm glórmhar geal, ionas go mbeadh a fhios agam conas labhairt Leat! Bí id Fhírinne ionam, id Ghrá ionam, id Chumhacht ionam,

id Lúcháir ionam, id Mheon agus id Eagnaíocht ionam, ionas go mothóinn Grásta Do Láithreachta agus Ár nAontachta Leat ionam – go síoraí! Mar is ar an mbealach seo amháin is féidir maireachtáil go síoraí! Is ar an mbealach seo amháin is féidir an bás a chloí – le Fírinne, le Grá, le Cumhacht na Beatha agus le Grásta Láithreacht Dhiaga Shíoraí an Spioraid ionam, ionainn go léir – lenár nAontacht Dhiaga, Inarbh ann a tháinig an náire go léir, uile-neamhthábhacht an duine, gach amaidí, gach eagla agus gach bás le chéile, faoi dheireadh, le hÁr nAcmhainn Is Airde – a d'iompair siad féin – na Mórgachta, na Saoirse, na Cumhachta, na Lúcháire, na hIntinne, na hEagnaíochta agus an Ghrá! Aontacht, Inar aontaigh an íobairt agus an créatúr leis an gCruthaitheoir agus Dia a d'iompair sé féin i ngníomh an Chruthaithe!

Ní dom féin amháin a iarraim, a Thiarna, ach dúinn go léir agus ar son gach duine againn a iarraim, a Thiarna, BÍ ANN!

Bíodh mar sin, óir Is Mise, an Duine, Coróin Do Chruthaithe, a Thiarna! Agus is dlí do mo dhomhan mo thoil agus mo Chreideamh agus mo mhianta! Agus dá bhrí sin – tá sé comhlíonta.

Is Mé An Té Is Mé. Is Sinne An Té Is Sinne. Agus Is Aon Muid. Is Grá Muid. Agus Fírinne, agus Beatha. Agus an tSlí, A Siúladh. Agus an tSlí, Atá Síoraí.

Agus anois éirím tostach, a Thiarna, ionas go gcloisfinn i dtost mo chroí agus m'intinne, DO FHREAGRA, D'AINM AGUS

AN FHÍRINNE. Óir is é seo amháin a theastaíonn uaim ó mo chroí go léir, ó m'anam go léir agus ó m'intinn go léir, a Thiarna. Freagair mé!

Óir más ann Duit, Tá Mise Ann Freisin. Mé Féin Fíor.