9. Unang Panalangin

Panginoon, hindi ko alam kung Ikaw ay umiiral o hindi, ngunit labis kong ninanais na Ikaw ay umiral, at manahan sa akin, labis kong nais, nauuhaw ako sa Iyong Banal na Biyaya, sa Iyong Kapangyarihan, sa Iyong Pag-ibig, sa Iyong Kalooban at Kalakasan sa akin, sa Iyong Espiritung Nagtatagumpay sa Lahat sa loob ko – ang Espiritu ng Kapangyarihan, Pag-ibig, Katotohanan, Pagkakaisa at Kabuuan! Nais kong mamuhay hindi bilang aking lumang sarili, kundi bilang Aking Bagong Sarili, ang aking Pinakamataas na Potensyal, Ikaw, na Siyang Diyos sa loob ko! Nais ko, nauuhaw ako rito, mahayag Ka sa akin, Panginoon, Diyos Ama, Diyos Ina, Diyos Espiritu Santo! At kung Ikaw ay umiiral, Panginoon, kung Ikaw ay umiiral, ang Siyang binabanggit ng lahat ng mga banal, na nag-alay ng kanilang sarili nang buo sa Nag-iisang Pag-ibig at Katotohanan at Kapangyarihan, at sa Espiritu bilang kaban ng yaman ng Pinakamataas na Potensyal ng Tao, at nagdalang-tao sa Iyo bilang Anak ng Tao sa pamamagitan ng kanilang pananampalataya, ng kanilang mga pagnanasa at mga hangarin, kung Ikaw ay umiiral, Panginoon, punuin Mo ako ng Iyong Presensya, ihayag Mo sa akin ang Katotohanan, na siyang Buhay, at ang Kahulugan ng Buhay, upang magkaroon ako ng dahilan upang MABUHAY!

Kung hindi, ang lahat ay walang saysay, Panginoon, kung wala Ka ang lahat ay walang kahulugan! Kung wala Ka, kung wala Ka sa amin, tayo ay ipinapanganak lamang, nagdurusa at namamatay, nagsisilang ng mga anak, inilalaan sila sa pabrikang ito ng pagdurusa bilang mga bagong biktima na may gayon ding kapalarang walang karangalang wakas at pagkalugmok sa latian ng pang-araw-araw na gawain, ng pakikibaka para mabuhay, na laging nagtatapos sa pagkatalo, kung wala Ka, Panginoon, ang lahat ay walang kabuluhan, sa wari nila ay mayroon nito – sa

salapi, kapangyarihan at tagumpay – na narito, kaunti na lamang, bahagyang mas malaking tirahan, bahagyang mas magandang sasakyan, bahagyang mas magarang kasuotan, mas prestihiyosong bakasyon at edukasyon para sa mga anak – at makakamit nila ang kaligayahan – ngunit hindi gayon! Sila, tayong lahat, ay aba, Panginoon, kung wala ang Iyong Pag-ibig, kung walang Kagalakan sa Iyong Espiritu sa amin, kung walang Tunay na Kapangyarihan at Kalayaan at Kagalakan, na hindi nakasalalay sa anumang panlabas! Kami ay mga pulubi kung wala ang Iyong Presensya sa amin, kung wala ang Iyong Banal na Kaloob sa amin, kami ay mga pulubi, bagaman ipinagmamalaki namin ang aming maliliit at palalong mga tagumpay, ngunit ang lahat ng ito ay nagmumula lamang sa malalim na kahihiyan ng aming kawalang-halaga, upang takpan ang aming kahubaran at pansamantalang malimot sa maliliit na kaluguran, na sa huli ay laging nagiging mga pagdurusa at kapighatian!

Hindi ko alam, Panginoon, kung Ikaw ay umiiral o hindi, ngunit kahit na Ikaw ay hindi umiiral, Panginoon, kahit na Ikaw ay wala bago ako, hanggang sa mismong sandaling ito, NAIS KO na Ikaw ay umiral! Iniaalay ko ang aking buhay at ang aking Pananampalataya at ang lahat ng aking mga pagnanasa at ang lahat ng aking mga kaisipan at ang lahat ng aking mga damdamin upang Ikaw ay umiral, at mahayag sa akin, sa ating lahat, at pumasok sa amin bilang Ating Pinakamataas na Potensyal, Siya na tanging dahilan kung bakit karapat-dapat mabuhay, mamuhay at mamatay sa napakaraming walang saysay na buhay sa walang bungang mga pagtatangka na makamtan ang Kahulugang ito at ang Kaligayahang ito.

Nais ko, Panginoon, Diyos, aking Ama at aking Ina, na Ikaw ay umiral, at Ikaw ay Umiiral at Ikaw ay Mananatili! Ihayag Mo ang Iyong Sarili sa akin, Panginoon! Bigkasin Mo ang Iyong maningning na Pangalan, upang malaman ko kung paano Ka tatawagin! Maging Katotohanan Ka sa akin, Pag-ibig sa akin, Kapangyarihan sa akin,

Kagalakan sa akin, Kaisipan at Karunungan sa akin, upang madama ko ang Biyaya ng Iyong Presensya at ng Ating Pagkakaisa sa Iyo sa loob ko – magpakailanman! Sapagkat sa ganitong paraan lamang maaaring mabuhay nang walang hanggan! Sa ganitong paraan lamang maaaring magtagumpay laban sa kamatayan – sa pamamagitan ng Katotohanan, Pag-ibig, Kapangyarihan ng Buhay at Biyaya ng Banal na Walang-panahong Presensya ng Espiritu sa akin, sa ating lahat – ng Ating Banal na Pagkakaisa, kung saan ang buong kahihiyan, ang buong kawalang-halaga ng tao, ang buong kahangalan, ang lahat ng takot at lahat ng kamatayan ay nagkaisa sa wakas sa isinilang – ng mga ito rin – na Ating Pinakamataas na Potensyal – ng Kadakilaan, Kalayaan, Kapangyarihan, Kagalakan, Kaisipan, Karunungan at Pag-ibig! Pagkakaisa, kung saan ang alay at nilikha ay nakiisa sa Tagapaglikha at Diyos na isinilang nito sa gawa ng Paglikha!

Hindi para sa aking sarili lamang ako humihiling, Panginoon, kundi para sa ating lahat at alang-alang sa ating lahat ako nagsusumamo, Panginoon, UMIRAL KA!

Mangyari nawa, sapagkat Ako, ang Tao, ang Korona ng Iyong Nilikha, Panginoon! At ang aking kalooban at ang aking Pananampalataya at ang aking mga pagnanasa – ay batas para sa aking daigdig! At sa gayon – naganap na.

Ako Yaong Kung Sino Ako. Tayo Yaong Kung Sino Tayo. At Tayo ay Iisa. Tayo ay Pag-ibig. At Katotohanan, at Buhay. At ang Daan, na Nalampasan Na. At ang Daan, na Walang Hanggan.

At ngayon ako ay tumatahimik, Panginoon, upang sa katahimikan ng aking puso at isipan, marinig ang IYONG TUGON, ANG IYONG PANGALAN AT

ANG KATOTOHANAN. Sapagkat ito lamang ang aking ninanais nang buong puso, nang buong kaluluwa at nang buong pag-iisip ko, Panginoon. Sumagot Ka sa akin!

Sapagkat kung Ikaw ay umiiral, Umiiral din Ako. Ako ay Tunay.