9. Πρώτη Προσευχή

Κύριε, δεν γνωρίζω αν Εσύ υπάρχεις ή όχι, αλλά επιθυμώ τόσο πολύ να υπάρχεις, και να υπάρχεις μέσα μου, θέλω τόσο πολύ, διψώ για τη Θεϊκή Σου Χάρη, τη Δύναμή Σου, την Αγάπη Σου, το Θέλημα και το Σθένος Σου μέσα μου, το Παννικηφόρο Σου Πνεύμα μέσα μου – Πνεύμα Δύναμης, Αγάπης, Αλήθειας, Ενότητας και Ολότητας! Θέλω να ζω όχι με τον παλαιό μου εαυτό, αλλά με τον Νέο μου Εαυτό, με το Ύψιστο Δυναμικό μου, με Εσένα, που είσαι ο Θεός μέσα μου! Το θέλω, το διψώ αυτό, φανερώσου μέσα μου, Κύριε, Θεέ Πατέρα, Θεέ Μητέρα, Θεέ Άγιο Πνεύμα! Και αν Εσύ υπάρχεις, Κύριε, αν Εσύ υπάρχεις, Εκείνος για τον Οποίον μιλούν όλοι οι άγιοι, που αφιέρωσαν τον εαυτό τους ολοκληρωτικά στη Μία Αγάπη και Αλήθεια και Δύναμη, και στο Πνεύμα ως θησαυροφυλάκιο του Υψίστου Δυναμικού του Ανθρώπου, και Σε κυοφόρησαν ως Υιό του Ανθρώπου με την πίστη τους, με τις επιθυμίες και τις προσδοκίες τους, αν Εσύ υπάρχεις, Κύριε, γέμισέ με με την Παρουσία Σου, αποκάλυψέ μου την Αλήθεια, που είναι η Ζωή, και το Νόημα της Ζωής, για να έχω λόγο να ΖΩ!

Ειδάλλως όλα είναι μάταια, Κύριε, χωρίς Εσένα όλα στερούνται νοήματος! Χωρίς Εσένα, χωρίς Εσένα μέσα μας, απλώς γεννιόμαστε, υποφέρουμε και πεθαίνουμε, γεννάμε παιδιά, παραδίδοντάς τα σε αυτό το εργοστάσιο του πόνου σαν νέα θύματα με την ίδια καταδίκη σε ένα άδοξο τέλος και σε έναν μαρασμό στο τέλμα της καθημερινής ρουτίνας, της πάλης για επιβίωση, που αναπόφευκτα καταλήγει σε ήττα, χωρίς Εσένα, Κύριε, όλα στερούνται νοήματος, νομίζουν ότι αυτό υπάρχει – στα

χρήματα, στην εξουσία και στην επιτυχία – ότι να, λίγο ακόμα, ένα λίγο μεγαλύτερο διαμέρισμα, ένα λίγο καλύτερο αυτοκίνητο, πιο εντυπωσιακά ρούχα, πιο πολυτελείς διακοπές και μόρφωση για τα παιδιά – και θα βρουν την ευτυχία – αλλά δεν είναι έτσι! Αυτοί, όλοι μας, είμαστε δυστυχείς, Κύριε, χωρίς την Αγάπη Σου, χωρίς την Απόλαυση του Πνεύματός Σου μέσα μας, χωρίς την Αληθινή Δύναμη και Ελευθερία και Χαρά, η Οποία δεν εξαρτάται από τίποτα εξωτερικό! Είμαστε πένητες χωρίς την Παρουσία Σου μέσα μας, χωρίς το Θεϊκό Σου Δώρο μέσα μας, είμαστε πένητες, αν και κομπάζουμε για τα μικρά, ματαιόδοξα επιτεύγματά μας, μα όλα αυτά πηγάζουν μόνο από τη βαθιά ντροπή της μηδαμινότητάς μας, για να καλύψουμε τη γύμνια μας και προς στιγμήν να ξεχαστούμε σε μικρές απολαύσεις, οι οποίες στο τέλος πάντα μετατρέπονται σε βάσανα και συμφορές!

Δεν γνωρίζω, Κύριε, αν Εσύ υπάρχεις ή όχι, αλλά ακόμη κι αν δεν υπάρχεις, Κύριε, ακόμη κι αν δεν υπήρχες πριν από εμένα, μέχρι αυτήν ακριβώς τη στιγμή, εγώ ΘΕΛΩ να υπάρχεις! Καταθέτω τη ζωή μου και την πίστη μου και όλες τις επιθυμίες μου και όλες τις σκέψεις μου και όλα τα συναισθήματά μου για να υπάρχεις Εσύ, και να αποκαλυφθείς σε εμένα, σε όλους εμάς, και να εισέλθεις μέσα μας ως το Ύψιστο Δυναμικό Μας, εκείνο για το Οποίο και μόνο άξιζε να ζει κανείς, να ζει και να πεθαίνει σε αναρίθμητες άσκοπες ζωές μέσα σε άκαρπες προσπάθειες να βρει αυτό το Νόημα και αυτή την Ευτυχία.

Θέλω, Κύριε, Θεέ μου, Πατέρα μου και Μητέρα μου, Εσύ να υπάρχεις, και Είσαι και θα Είσαι! Φανερώσου σε εμένα, Κύριε! Πες το φωτεινό Όνομά Σου, για να γνωρίζω πώς να Σε προσφωνώ! Γίνε Αλήθεια μέσα μου, Αγάπη μέσα μου, Δύναμη μέσα μου,

Χαρά μέσα μου, Νους και Σοφία μέσα μου, για να νιώθω τη Χάρη της Παρουσίας Σου και της δικής μας Ενότητας μέσα μου – αιώνια! Διότι μόνον έτσι μπορεί κανείς να ζει αιώνια! Μόνον έτσι μπορεί να νικηθεί ο θάνατος – με την Αλήθεια, την Αγάπη, τη Δύναμη της Ζωής και τη Χάρη της Θεϊκής Άχρονης Παρουσίας του Πνεύματος μέσα μου, μέσα σε όλους εμάς – με τη Θεϊκή μας Ενότητα, στην Οποία όλη η ντροπή, όλη η ανθρώπινη ασημαντότητα, όλη η ανοησία, όλοι οι φόβοι και όλοι οι θάνατοι ενώθηκαν, επιτέλους, με το κυοφορημένο – από τους ίδιους – Ύψιστο Δυναμικό Μας – Μεγαλείου, Ελευθερίας, Δύναμης, Χαράς, Νοός, Σοφίας και Αγάπης! Μιας Ενότητας, στην Οποία το θύμα και το κτίσμα ενώθηκε με τον κυοφορημένο από αυτό Δημιουργό και Θεό στην πράξη της Δημιουργίας!

Όχι μόνο για τον εαυτό μου ζητώ, Κύριε, αλλά για όλους εμάς και υπέρ όλων ημών παρακαλώ, Κύριε, ΥΠΑΡΞΕ!

Γένοιτο, διότι Εγώ, ο Άνθρωπος, είμαι το Στέμμα της Δημιουργίας Σου, Κύριε! Και το θέλημά μου και η πίστη μου και οι επιθυμίες μου είναι νόμος για τον κόσμο μου! Και γι' αυτό – τετέλεσται.

Εγώ Ειμί Εκείνος που Εγώ Ειμί. Εμείς Είμαστε Εκείνο που Εμείς Είμαστε. Και Εμείς Είμαστε Ένα. Εμείς Είμαστε Αγάπη. Και Αλήθεια, και Ζωή. Και η Οδός, που διανύθηκε. Και η Οδός, που είναι αιώνια.

Και τώρα σιωπώ, Κύριε, ώστε στη σιγή της καρδιάς και του νου μου, να ακούσω ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΟΥ, ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ ΚΑΙ

ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Διότι μόνον αυτό επιθυμώ εξ όλης της καρδίας μου, εξ όλης της ψυχής μου και εξ όλης της διανοίας μου, Κύριε. Απάντησέ μου!

Διότι αν Εσύ υπάρχεις, Υπάρχω και Εγώ. Εγώ ο Αληθινός.