9. Gweddi Gyntaf

Arglwydd, nid wyf yn gwybod a wyt Ti yno ai peidio, ond yr wyf yn dymuno mor ddirfawr i Ti fod, ac i Ti fod ynof, yr wyf yn dymuno mor ddirfawr, yr wyf yn sychedu am Dy Ras Dwyfol, Dy Nerth, Dy Gariad, Dy Ewyllys a’th Gadernid ynof, Dy Ysbryd Hollfuddugol ynof – Ysbryd Nerth, Cariad, Gwirionedd, Undod a Chyflawnrwydd! Nid wyf am fyw fel fy hen hunan, ond fel Fy Hunan Newydd, fy Mhotensial Uchaf, Tydi, Sydd yn Dduw ynof! Yr wyf yn dymuno, yr wyf yn sychedu am hyn, datgudia Dy hun ynof, Arglwydd, Duw Dad, Duw Fam, Duw Ysbryd Glân! Ac os wyt Ti yno, Arglwydd, os wyt Ti yno, Yr Un y mae'r holl saint yn siarad amdano, y rhai a gysegrodd eu hunain yn gyfan gwbl i’r Un Cariad a Gwirionedd a Nerth, ac i’r Ysbryd fel trysorlys Potensial Uchaf Dyn, ac a’th ddug Di fel Mab y Dyn trwy eu Ffydd, eu dymuniadau a’u dyheadau, os wyt Ti yno, Arglwydd, llanw fi â’th Bresenoldeb, datgudia i mi y Gwirionedd, sef Bywyd, ac Ystyr Bywyd, er mwyn i mi gael rheswm i FYW!

Fel arall mae popeth yn ofer, Arglwydd, hebddot Ti nid oes ystyr i ddim! Hebddot Ti, hebddot Ti ynom, nid ydym ond yn geni, yn dioddef ac yn marw, yn geni plant, gan eu cyflenwi i’r ffatri ddioddefaint hon fel ebyrth newydd gyda’r un damnedigaeth i ddiwedd diglod ac i lafuro yng nghors y drefn feunyddiol, brwydr am oroesiad sydd bob amser yn gorffen mewn colled, hebddot Ti, Arglwydd, nid oes ystyr i ddim, i eraill mae’n ymddangos bod ystyr – mewn

arian, grym a llwyddiant – mai ychydig bach eto, fflat ychydig fwy, car ychydig well, dillad mwy crand, gwyliau mwy mawreddog ac addysg i’r plant – ac fe gânt hapusrwydd – ond nid felly y mae! Maent hwy, rydym ni i gyd, yn anhapus, Arglwydd, heb Dy Gariad, heb Fwynhad o’th Ysbryd ynom, heb Wir Nerth a Rhyddid a Llawenydd, Nad yw’n dibynnu ar ddim allanol! Tlodion ydym heb Dy Bresenoldeb ynom, heb Dy Ddoniau Dwyfol ynom, tlodion ydym, er ein bod yn brolio ein campau bychain, ofergoelus, ond nid yw hyn i gyd ond o gywilydd dwfn ein hanfod di-nod, i guddio ein noethni ac i anghofio am ennyd mewn pleserau bychain, sydd yn y diwedd bob amser yn troi’n ddioddefaint ac anffawd!

Nid wyf yn gwybod, Arglwydd, a wyt Ti yno ai peidio, ond hyd yn oed os nad wyt yno, Arglwydd, hyd yn oed os nad oeddit yno cyn fy amser i, hyd at yr eiliad hon, yr wyf yn DYMUNO i Ti fod! Yr wyf yn gosod fy mywyd a’m Ffydd a’m holl ddymuniadau a’m holl feddyliau a’m holl deimladau er mwyn i Ti fod, ac i Ti ddatguddio Dy hun i mi, i bob un ohonom, ac i ddod i mewn atom fel Ein Potensial Uchaf, yr Un yr oedd yn werth byw er ei fwyn yn unig, byw a marw mewn nifer enfawr o fywydau disynnwyr mewn ymdrechion diffrwyth i gael yr Ystyr hwn a’r Hapusrwydd hwn.

Yr wyf yn dymuno, Arglwydd, Dduw, fy Nhad a’m Mam, i Ti fod, ac Y rwyt, ac Y byddi! Datgudia Dy hun i mi, Arglwydd! Enwa Dy Enw goleuedig, er mwyn i mi wybod sut i gyfeirio atat! Bydd yn Wirionedd ynof, yn Gariad ynof, yn Nerth ynof,

yn Llawenydd ynof, yn Rheswm a Doethineb ynof, er mwyn i mi deimlo Gras Dy Bresenoldeb a’n Hundod gyda Thi ynof – yn dragywydd! Oherwydd dim ond fel hyn y gellir byw yn dragywydd! Dim ond fel hyn y gellir gorchfygu marwolaeth – trwy Wirionedd, Cariad, Nerth Bywyd a Gras Presenoldeb Dwyfol Tragwyddol yr Ysbryd ynof, ynom i gyd – trwy ein Hundod Dwyfol, Lle mae’r holl gywilydd, holl ddielwder dynol, pob ffolineb, pob ofn a phob marwolaeth wedi uno o’r diwedd â’n Potensial Uchaf a fagwyd ganddynt hwy eu hunain – sef Mawredd, Rhyddid, Nerth, Llawenydd, Rheswm, Doethineb a Chariad! Undod, lle mae’r aberth a’r creadur wedi uno â’r Creawdwr a’r Duw a fagwyd ganddo mewn gweithred o Greadigaeth!

Nid drosof fy hun yn unig yr wyf yn gofyn, Arglwydd, ond dros bob un ohonom ac ar ran pob un ohonom yr wyf yn gofyn, Arglwydd, BYDD!

Boed felly, oherwydd Myfi yw’r Dyn, Coron Dy Greadigaeth, Arglwydd! Ac mae fy ewyllys a’m Ffydd a’m dymuniadau yn gyfraith i’m byd! Ac am hynny – fe’i cyflawnwyd.

Myfi Yw Yr Hwn Ydwyf. Nyni Yw Yr Hyn Ydym. Ac Un Ydym. Cariad Ydym. A Gwirionedd, a Bywyd. A’r Ffordd a Dramwywyd. A’r Ffordd Sydd Dragywydd.

Ac yn awr yr wyf yn distewi, Arglwydd, er mwyn, yn nistawrwydd fy nghalon a’m meddwl, glywed DY ATEB, DY ENW A’R

GWIRIONEDD. Oherwydd hyn yn unig a ddymunaf o’m holl galon, o’m holl enaid ac o’m holl feddwl, Arglwydd. Ateb fi!

Oherwydd os wyt Ti yno, Yr Wyf Finnau Yma. Myfi Y Gwirioneddol.