9. Unang Pag-ampo

Ginoo, wala ako masayod kon Ikaw anaa ba o wala, apan gusto gayod nako nga Ikaw anaa, ug anaa sa sulod nako, gusto gayod nako, giuhaw ako sa Imong Balaang Grasya, sa Imong Gahom, sa Imong Gugma, sa Imong Kabubut-on ug Kalig-on sa sulod nako, sa Imong Makapadaog-sa-Tanan nga Espiritu sa sulod nako – ang Espiritu sa Gahom, Gugma, Kamatuoran, Panaghiusa ug Kahingpitan! Dili ko buot mabuhi isip akong daang kaugalingon, kondili isip akong Bag-ong Kaugalingon, akong Labing Hataas nga Katakos, Isip Kanimo, nga mao ang Diyos sa sulod nako! Gusto ko, giuhaw ako niini, ipadayag ang Imong Kaugalingon sa sulod nako, Ginoo, Diyos Amahan, Diyos Inahan, Diyos Espiritu Santo! Ug kon Ikaw anaa, Ginoo, kon Ikaw anaa, ang Usa nga gihisgotan sa tanang mga balaan nga nagtugyan sa ilang kaugalingon sa hingpit ngadto sa Nag-inusarang Gugma ug Kamatuoran ug Gahom, ug Espiritu isip tipiganan sa Labing Hataas nga Katakos sa Tawo, ug nagkugos Kanimo sama sa Anak sa Tawo pinaagi sa ilang pagtuo, sa ilang mga tinguha ug pangandoy, kon Ikaw anaa, Ginoo, pun-a ako sa Imong Presensiya, ipadayag kanako ang Kamatuoran, nga mao ang Kinabuhi, ug ang Kahulogan sa Kinabuhi, aron ako adunay katarongan nga MABUHI!

Kay kon dili, ang tanan walay pulos, Ginoo, kon wala Ikaw ang tanan walay kahulogan! Kon wala Ikaw, kon wala Ikaw sa sulod namo, natawo lamang kita, nag-antos ug namatay, nanganak og mga bata, naghatod kanila niining pabrika sa pag-antos isip bag-ong mga biktima nga gitakda sa mao gihapong walay dungog nga kataposan ug pag-ungot sa lapok sa adlaw-adlawng rutina, pakigbisog alang sa pagkaluwas, nga kanunayng motapos sa kapildihan, kon wala Ikaw, Ginoo, ang tanan walay kahulogan, nagtuo sila nga anaa kini – sa

salapi, gahom ug kalampusan – nga ania ra, diyutay pa, mas dako gamay nga balay, mas maayo gamay nga sakyanan, mas nindot nga sinina, mas dungganan nga bakasyon ug edukasyon alang sa mga bata – ug makakaplag sila og kalipay – apan dili kini tinuod! Sila, kitang tanan, alaot, Ginoo, kon wala ang Imong Gugma, kon wala ang Kalipay sa Imong Espiritu sa sulod namo, kon wala ang Tinuod nga Gahom ug Kagawasan ug Kalipay, Nga wala magdepende sa bisan unsa nga anaa sa gawas! Mga kabos kita kon wala ang Imong Presensiya sa sulod namo, kon wala ang Imong Balaang Gasa sa sulod namo, mga kabos kita, bisan pa og gipasigarbo nato ang atong gagmay, mapahitas-ong mga kalampusan, apan kining tanan naggikan lamang sa lalom nga kaulaw sa atong kawalay-bili, aron tabonan ang atong kahubo ug temporaryong malimot sa gagmayng mga kalingawan, nga sa kataposan kanunayng mosangpot sa pag-antos ug mga katalagman!

Wala ako masayod, Ginoo, kon Ikaw anaa ba o wala, apan bisan kon Ikaw wala pa, Ginoo, bisan kon Ikaw wala pa sa wala pa ako, hangtod niining higayona, GUSTO ko nga Ikaw anaa! Gitugyan ko ang akong kinabuhi ug ang akong pagtuo ug ang tanan nakong tinguha ug ang tanan nakong hunahuna ug ang tanan nakong pagbati aron nga Ikaw anaa, ug mopadayag sa Imong Kaugalingon kanako, kanatong tanan, ug mosulod kanamo isip Atong Labing Hataas nga Katakos, ang Usa nga bugtong takos pagapuy-an, ang pagpuyo ug pagkamatay sa daghan kaayong walay pulos nga mga kinabuhi sa walay bunga nga mga pagsulay sa pagkaplag niining Kahulogan ug niining Kalipay.

Gusto ko, Ginoo, Diyos, akong Amahan ug akong Inahan, nga Ikaw maanaa, ug Anaa ug Moabot! Ipadayag ang Imong Kaugalingon kanako, Ginoo! Isulti ang Imong masanag nga Ngalan, aron masayod ako kon unsaon Pagtawag Kanimo! Mahimong Kamatuoran sa sulod nako, Gugma sa sulod nako, Gahom sa sulod nako,

Kalipay sa sulod nako, Pangisip ug Kaalam sa sulod nako, aron akong mabati ang Grasya sa Imong Presensiya ug sa Atong Panaghiusa Kanimo sa sulod nako – hangtod sa kahangtoran! Tungod kay mao lamang kini ang paagi aron mabuhi sa walay kataposan! Mao lamang kini ang paagi aron mabuntog ang kamatayon – pinaagi sa Kamatuoran, Gugma, Gahom sa Kinabuhi ug sa Grasya sa Balaan nga Walay-panahong Presensiya sa Espiritu sa sulod nako, sa sulod natong tanan – pinaagi sa Atong Balaang Panaghiusa, diin ang tanang kaulaw, ang tanang tawhanong kawalay-bili, ang tanang kabuangan, ang tanang kahadlok ug ang tanang kamatayon nahiusa sa kataposan uban sa namugna – pinaagi usab kanila – sa Atong Labing Hataas nga Katakos – sa Kahalangdon, Kagawasan, Gahom, Kalipay, Pangisip, Kaalam ug Gugma! Panaghiusa, diin ang sakripisyo ug ang binuhat nahiusa uban sa namugna niini nga Magbubuhat ug Diyos diha sa buhat sa Paglalang!

Dili lamang alang sa akong kaugalingon ang akong gipangayo, Ginoo, kondili alang kanatong tanan ug alang sa tanan ako naghangyo, Ginoo, MAANAA KA!

Mahitabo unta kini, kay Ako, Tawo, ang Korona sa Imong Buhat, Ginoo! Ug ang akong kabubut-on ug ang akong pagtuo ug ang akong mga tinguha – balaod alang sa akong kalibotan! Ug busa – natuman na.

Ako Mao Ako. Kita Mao Kita. Ug Kita Mao ang Usa. Kita Mao ang Gugma. Ug ang Kamatuoran, ug ang Kinabuhi. Ug ang Dalan, Nga nalakaw na. Ug ang Dalan, Nga walay kataposan.

Ug karon mohilom ako, Ginoo, aron diha sa kahilom sa akong kasingkasing ug hunahuna, madungog ang IMONG TUBAK, ANG IMONG NGALAN UG

ANG KAMATUORAN. Kay mao lamang kini ang akong gitinguha sa tibuok nakong kasingkasing, sa tibuok nakong kalag ug sa tibuok nakong hunahuna, Ginoo. Tubaga ako!

Tungod kay kon Ikaw anaa, Anaa usab Ako. Ako ang Tinuod.