9. Першая малітва

Госпадзе, я не ведаю, ёсць Ты ці не, але я вельмі хачу, каб Ты быў, і быў ува мне, я вельмі хачу, я прагну Тваёй Боскай Ласкі, Тваёй Сілы, Тваёй Любові, Тваёй Волі і Моцы ўва мне, Твайго Усёпераможнага Духа ўва мне – Духа Сілы, Любові, Ісціны, Адзінства і Цэласнасці! Я хачу жыць не сабой старым, але Сабой Новым, сваім Найвышэйшым Патэнцыялам, Табой, Які і ёсць Бог ува мне! Я хачу, я прагну гэтага, адкрыйся ўва мне, Госпадзе, Бог Айцец, Бог Маці, Бог Дух Святы! І калі Ты ёсць, Госпадзе, калі Ты ёсць, Той пра Якога кажуць усе святыя, што прысвяцілі сябе цалкам Адзінай Любові і Ісціне і Сіле, і Духу як скарбніцы Найвышэйшага Патэнцыялу Чалавека, і вынасілі Цябе як Сына Чалавечага сваёй верай, сваімі жаданнямі і памкненнямі, калі Ты ёсць, Госпадзе, напоўні мяне сваёй Прысутнасцю, адкрый мне Ісціну, якая і ёсць Жыццё, і Сэнс Жыцця, каб мне было навошта ЖЫЦЬ!

Інакш усё пустое, Госпадзе, без Цябе ўсё не мае сэнсу! Без Цябе, без Цябе ў нас, мы проста народжваемся, пакутуем і паміраем, народжваем дзяцей, пастаўляючы іх на гэтую фабрыку пакуты як новых ахвяр з тым жа асуджэннем на няслаўны канец і марненне ў балоце штодзённай руціны, барацьбы за выжыванне, якая нязменна сканчваецца пройгрышам, без Цябе, Госпадзе, усё не мае сэнсу, ім здаецца, што ён ёсць – у

грошах, уладзе і поспеху – што вось, яшчэ крыху, крыху большая кватэра, крыху лепшая машына, крыху круцейшае адзенне, больш прэстыжны адпачынак і адукацыя для дзяцей – і яны здабудуць шчасце – але гэта не так! Яны, усе мы, няшчасныя, Госпадзе, без Тваёй Любові, без Насалоды Духам Тваім у нас, без Сапраўднай Сілы і Свабоды і Радасці, Якая ні ад чаго вонкавага не залежыць! Мы жабракі без Тваёй Прысутнасці ў нас, без Твайго Боскага Дару ў нас, мы жабракі, хоць і хвалімся сваімі дробнымі, ганарыстымі дасягненнямі, але ўсё гэта толькі ад глыбіннага сораму сваёй нікчэмнасці, каб прыкрыць галізну сваю і на час забыцца ў дробных прыемнасцях, якія па выніку заўсёды абарочваюцца пакутамі і няшчасцямі!

Я не ведаю, Госпадзе, ёсць Ты ці не, але калі нават Цябе няма, Госпадзе, калі нават Цябе не было да мяне, да гэтага самага моманту, я ХАЧУ, каб Ты быў! Я кладу жыццё сваё і веру сваю і ўсе мае жаданні і ўсе мае думкі і ўсе пачуцці мае за тое, каб Ты быў, і адкрыўся мне, усім нам, і ўвайшоў у нас Нашым Найвышэйшым Патэнцыялам, тым, дзеля Якога адзіна і варта было жыць, жыць і паміраць велізарнай колькасцю бессэнсоўных жыццяў у бясплённых спробах гэты Сэнс і гэтае Шчасце здабыць.

Я хачу, Госпадзе, Божа, Айцец мой і Маці мая, каб Ты быў, і Ёсць і Будзеш! Адкрыйся мне, Госпадзе! Назаві светлае Імя Тваё, каб я ведаў, як да Цябе звяртацца! Будзь Ісцінай ува мне, Любоўю ўва мне, Сілай ува мне,

Радасцю ўва мне, Розумам і Прамудрасцю ўва мне, каб адчуваць мне Ласку Тваёй Прысутнасці і Нашага з Табой Адзінства ўва мне – вечна! Таму што толькі так і можна жыць вечна! Толькі так і можна перамагчы смерць – Ісцінай, Любоўю, Сілай Жыцця і Ласкай Боскай Пазачасавай Прысутнасці Духа ўва мне, ва ўсіх нас – Нашым Боскім Адзінствам, у Якім увесь сорам, уся чалавечая нікчэмнасць, уся тупасць, усе страхі і ўсе смерці злучыліся, нарэшце, з вынашаным – імі ж – Нашым Найвышэйшым Патэнцыялам – Велічы, Свабоды, Сілы, Радасці, Розуму, Прамудрасці і Любові! Адзінства, у Якім ахвяра і твар злучылася з вынашаным ёю Тварцом і Богам у акце Тварэння!

Не для сябе аднаго прашу, Госпадзе, але для ўсіх нас і за ўсіх нас прашу, Госпадзе, БУДЗЬ!

Няхай будзе так, бо Я, Чалавек, Вянец Тварэння Твайго, Госпадзе! І мая воля і мая вера і мае жаданні – закон для майго свету! І таму – здзейснілася.

Я Ёсць Той Хто Я Ёсць. Мы Ёсць Тое Хто Мы Ёсць. І Мы Ёсць Адно. Мы Ёсць Любоў. І Ісціна, і Жыццё. І Шлях, Які пройдзены. І Шлях, Які вечны.

А цяпер я змаўкаю, Госпадзе, каб у цішыні сэрца майго і розуму, пачуць ТВОЙ АДКАЗ, ІМЯ ТВАЁ І

ІСЦІНУ. Бо толькі гэтага я жадаю ўсім сэрцам, усёй душою і ўсім разуменнем маім, Госпадзе. Адкажы мне!

Таму што калі Ты ёсць, Ёсць і Я. Я Сапраўдны.