9. প্ৰথম প্ৰাৰ্থনা

হে প্ৰভু, মই নাজানো তুমি আছা নে নাই, কিন্তু মই অত্যন্ত ইচ্ছা কৰোঁ যাতে তুমি থাকা, আৰু মোৰ মাজত থাকা, মই ব্যাকুলভাৱে বিচাৰোঁ, মই তোমাৰ ঐশ্বৰিক অনুগ্ৰহ, তোমাৰ শক্তি, তোমাৰ প্ৰেম, তোমাৰ ইচ্ছা আৰু দৃঢ়তা মোৰ ভিতৰত বিচাৰি তৃষ্ণাতুৰ হৈছোঁ, মোৰ মাজত তোমাৰ সৰ্ব্বজয়ী আত্মা বিচাৰোঁ – শক্তি, প্ৰেম, সত্য, একতা আৰু পূৰ্ণতাৰ আত্মা! মই মোৰ পুৰণি স্বত্বাৰে নহয়, কিন্তু মোৰ নতুন স্বত্বাৰে, মোৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰে, তোমাৰ সৈতে জীয়াই থাকিব বিচাৰোঁ, যি মোৰ অন্তৰৰ ঈশ্বৰ! মই বিচাৰোঁ, মই ইয়াৰ বাবে তৃষ্ণাতুৰ, মোৰ মাজত প্ৰকাশ হোৱা, হে প্ৰভু, পিতৃ ঈশ্বৰ, মাতৃ ঈশ্বৰ, পৱিত্ৰ আত্মা ঈশ্বৰ! আৰু যদি তুমি আছা, হে প্ৰভু, যদি তুমি আছা, যাৰ বিষয়ে সকলো সন্তই কয়, যিসকলে নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে একক প্ৰেম আৰু সত্য আৰু শক্তিৰ প্ৰতি, আৰু মানুহৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ ভঁৰালস্বৰূপ আত্মাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গা কৰিছিল, আৰু নিজৰ বিশ্বাস, নিজৰ কামনা আৰু আকাংক্ষাৰে তোমাক মানৱপুত্ৰৰূপে গৰ্ভত ধাৰণ কৰিছিল, যদি তুমি আছা, হে প্ৰভু, মোক তোমাৰ উপস্থিতিয়ে পৰিপূৰ্ণ কৰা, মোৰ আগত সেই সত্য প্ৰকাশ কৰা, যি সত্যই হৈছে জীৱন, আৰু জীৱনৰ অৰ্থ, যাতে মোৰ জীয়াই থকাৰ এটা উদ্দেশ্য থাকে!

অন্যথা সকলো শূন্য, হে প্ৰভু, তোমাক অবিহনে সকলো অৰ্থহীন! তোমাক অবিহনে, আমাৰ মাজত তোমাক নোপোৱাকৈ, আমি মাথোঁ জন্ম লওঁ, কষ্ট ভোগ কৰোঁ আৰু মৃত্যুবৰণ কৰোঁ, সন্তান জন্ম দিওঁ আৰু তেওঁলোকক এই যন্ত্ৰণাৰ কাৰখানালৈ নতুন বলি হিচাপে ঠেলি দিওঁ, একেই অপযশপূৰ্ণ সমাপ্তি আৰু দৈনন্দিন অভ্যাসৰ দ-জলাশয়ত নিঃশেষ হোৱাৰ অভিশাপলৈ, অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ সংগ্ৰামলৈ, যি সদায় পৰাজয়েৰে সমাপ্ত হয়, তোমাক অবিহনে, হে প্ৰভু, সকলো অৰ্থহীন, তেওঁলোকৰ ভাব হয় যেন ই আছে –

ধন-সম্পত্তি, ক্ষমতা আৰু সফলতাত – যে এইয়া, আৰু অলপ, আৰু অলপ ডাঙৰ ঘৰ, আৰু অলপ ভাল গাড়ী, আৰু অলপ দামী কাপোৰ, অধিক মৰ্যাদাপূৰ্ণ ছুটী আৰু সন্তানৰ শিক্ষা – আৰু তেওঁলোকে সুখ পাব – কিন্তু সেয়া নহয়! তেওঁলোক, আমি সকলোৱে অসুখী, হে প্ৰভু, তোমাৰ প্ৰেম অবিহনে, আমাৰ মাজত তোমাৰ আত্মাৰ আনন্দ অবিহনে, সত্য শক্তি আৰু মুক্তি আৰু আনন্দ অবিহনে, যি কোনো বাহ্যিক বস্তুৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে! আমাৰ মাজত তোমাৰ উপস্থিতি অবিহনে, আমাৰ মাজত তোমাৰ ঐশ্বৰিক দান অবিহনে আমি দৰিদ্ৰ, যদিও আমি আমাৰ ক্ষুদ্ৰ, অসাৰ সাফল্যক লৈ অহংকাৰ কৰোঁ, কিন্তু এই সকলোবোৰ কেৱল আমাৰ নিজৰ নগণ্যতাৰ গভীৰ লাজৰ পৰাহে উদ্ভৱ হয়, নিজৰ উলংগতা ঢাকিবৰ বাবে আৰু কিছু সময়ৰ বাবে সেই ক্ষুদ্ৰ আনন্দবোৰত আত্মহাৰা হ'বলৈ, যিবোৰ শেষত সদায় যন্ত্ৰণা আৰু দুৰ্ভাগ্যলৈ পৰিণত হয়!

মই নাজানো, হে প্ৰভু, তুমি আছা নে নাই, কিন্তু যদিওবা তুমি নাই, হে প্ৰভু, যদিওবা মোৰ আগলৈকে, এই মুহূৰ্তলৈকে তুমি নাছিলা, মই বিচাৰোঁ যাতে তুমি থাকা! মই মোৰ জীৱন আৰু মোৰ বিশ্বাস আৰু মোৰ সকলো কামনা আৰু মোৰ সকলো চিন্তা আৰু মোৰ সকলো অনুভূতি উছৰ্গা কৰিছোঁ যাতে তুমি থাকা, আৰু মোৰ ওচৰত, আমাৰ সকলোৰে ওচৰত প্ৰকাশ হোৱা, আৰু আমাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰূপে আমাৰ মাজত প্ৰৱেশ কৰা, যাৰ বাবে একমাত্ৰ জীয়াই থকা সাৰ্থক আছিল, এই অৰ্থ আৰু এই সুখ লাভ কৰাৰ নিষ্ফল প্ৰচেষ্টাত অসংখ্য অৰ্থহীন জীৱন ধাৰণ কৰি জীয়াই থকা আৰু মৃত্যুবৰণ কৰা সাৰ্থক আছিল।

মই বিচাৰোঁ, হে প্ৰভু, মোৰ ঈশ্বৰ, মোৰ পিতৃ আৰু মোৰ মাতৃ, যাতে তুমি থাকা, আৰু আছা আৰু থাকিবা! মোৰ ওচৰত প্ৰকাশ হোৱা, হে প্ৰভু! তোমাৰ পৱিত্ৰ নাম কোৱা, যাতে মই জানিব পাৰোঁ কেনেকৈ তোমাক সম্বোধন কৰিব লাগে! মোৰ মাজত সত্য হোৱা, মোৰ মাজত প্ৰেম হোৱা, মোৰ মাজত শক্তি হোৱা,

মোৰ মাজত আনন্দ হোৱা, মোৰ মাজত বুদ্ধি আৰু পৰম প্ৰজ্ঞা হোৱা, যাতে মই তোমাৰ উপস্থিতিৰ অনুগ্ৰহ আৰু মোৰ মাজত তোমাৰ আৰু মোৰ একতা অনুভৱ কৰিব পাৰোঁ – অনন্তকাললৈ! কাৰণ কেৱল এইদৰেই অনন্তকাল জীয়াই থকা সম্ভৱ! কেৱল এইদৰেই মৃত্যুক জয় কৰিব পৰা যায় – সত্য, প্ৰেম, জীৱনৰ শক্তি আৰু মোৰ মাজত, আমাৰ সকলোৰে মাজত আত্মাৰ ঐশ্বৰিক কালাতীত উপস্থিতিৰ অনুগ্ৰহৰ দ্বাৰা – আমাৰ ঐশ্বৰিক একতাৰ দ্বাৰা, য'ত সকলো লাজ, সকলো মানৱীয় নগণ্যতা, সকলো মূৰ্খতা, সকলো ভয় আৰু সকলো মৃত্যু অৱশেষত এক হৈ পৰিছে – সেইবোৰেৰেই ধাৰণ কৰা – আমাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ সৈতে – মহত্ত্ব, মুক্তি, শক্তি, আনন্দ, বুদ্ধি, পৰম প্ৰজ্ঞা আৰু প্ৰেমৰ! এনে এক একতা, য'ত বলি আৰু সৃষ্টি নিজৰ দ্বাৰা ধাৰণ কৰা সৃষ্টিকৰ্তা আৰু ঈশ্বৰৰ সৈতে সৃষ্টিৰ কাৰ্য্যত একত্ৰিত হৈছে!

কেৱল মোৰ নিজৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা নাই, হে প্ৰভু, কিন্তু আমাৰ সকলোৰে বাবে আৰু সকলোৰে হৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছোঁ, হে প্ৰভু, থাকা!

এনেকুৱাই হওক, কাৰণ মই, মানুহ, তোমাৰ সৃষ্টিৰ মুকুট, হে প্ৰভু! আৰু মোৰ ইচ্ছা আৰু মোৰ বিশ্বাস আৰু মোৰ কামনা – মোৰ জগতৰ বাবে নিয়ম! আৰু সেইবাবে – এইয়া সম্পন্ন হ'ল।

মই যি হওঁ, মই সেয়াই হওঁ। আমি যি হওঁ, আমি সেয়াই হওঁ। আৰু আমি এক। আমি প্ৰেম। আৰু সত্য, আৰু জীৱন। আৰু যাত্ৰা কৰা পথ। আৰু অনন্তকালীন পথ।

আৰু এতিয়া মই নীৰৱ হৈছোঁ, হে প্ৰভু, যাতে মোৰ হৃদয় আৰু মনৰ নিস্তব্ধতাত শুনিব পাৰোঁ তোমাৰ উত্তৰ, তোমাৰ নাম আৰু

সত্য। কাৰণ মই মোৰ সমস্ত হৃদয়, সমস্ত আত্মা আৰু মোৰ সমস্ত বুদ্ধিৰে কেৱল এইয়াকে কামনা কৰোঁ, হে প্ৰভু। মোক উত্তৰ দিয়া!

কাৰণ যদি তুমি আছা, ময়ো আছোঁ। মই প্ৰকৃত।