8. فکرونه

فکر د ودانۍ چت دی — او زموږ د شعور د معمارۍ لوړه څوکه ده په خپل ذات کې. په فکر سره موږ کولی شو په خپل ځان کې د هغه هر څه سبب او علت وپېژنو چې زموږ په واقعیت کې پېښېږي، او د پوهاوي او درک لپاره خپلو لوړو، الهي اړخونو ته مخه کړو، شننه وکړو او د اړتیا په صورت کې یې اصلاح کړو، انعکاس ورکړو او احساسات ژور او پیاوړي کړو، د مینې بهیر روان کړو او د خدای د پاچاهۍ هغه باطني حالت وپنځوو چې «زموږ په دننه کې دی»، ژوندي حقیقت ته رجوع وکړو او د هغه منندوی چینل او هم-پنځوونکی واوسو، او نړۍ ته د ژوندۍ کلمې د څرګندولو له سترې خوند او لوړې خوښۍ څخه خوند واخلو. په فکر سره موږ کولی شو د کوچنیو بدلونونو او ناڅیزه پېښو یوه لړۍ پیل کړو، چې په پایله کې به زموږ باورونه او عقیدې، زموږ د درک او لید چوکاټ او زموږ ټول ژوند له بېخه بدل کړي. په فکر سره موږ کولی شو خپلې متضادې هیلې په ډاګه او سره پخلا کړو — او ټول بې‌اتفاقه تمایلات سره همغږي کړو. د فکر په مرسته موږ سرنوشت ټاکونکې پرېکړې کوو، او د خپلې ودې او تکامل لوری ټاکو. په فکر سره موږ په خپلو احساساتو او خپلو تجربو، په خپلو حالتونو او خپل بهرني واقعیت واکمنېږو، او د پېښو بهیر په خپل مطلوب لوري اړوو. د فکر په مرسته موږ خپل استعدادونه لټوو او غوړوو، خپلې الهي پیرزوینې غواړو، درک کوو او نړۍ ته یې وړاندې کوو، خپلې اړیکې تنظیموو او له نورو هم-پنځوونکو سره تعامل کوو، خپل ځان لکه یو شهکار پنځوو، له هغوی سره د پنځېدو مرسته کوو، او په ګډه خپل ټولیز واقعیت، زموږ ګډ جنت رغوو.

خو دا ټول — یوازې هغه وخت دي چې موږ ځانونه پنځوونکي وپېژنو، نه د «عیني واقعیت» پر وړاندې جنګېدونکي (یعنې د هغه قربانیان). په بل حالت کې، زموږ فکرونه په یوه ناپوهه او بې‌خبره "د افکارو ګډوډي" بدلېږي (او په خپله همدې ته ورګرځي)، چې ویرې، شکونه، پر خپل ځان بې‌باوري، او د بقا لپاره د مبارزې او بې‌ګټې سیالۍ فکري بڼې پالي. پوه شه، موږ دلته د دې خبرې نه کوو چې ګواکې «فکر مادي دی» او ځکه نو «مثبت فکر وکړه». ستا افکار، ستا د فکر کولو بڼه او چوکاټ — د لاندنیو پوړونو د کار پایله ده: د باور، هیلو او عادي شویو احساساتو. نو که غواړې د خپل فکر چوکاټ بدل کړې — لومړی باید د خپل شعور لاندني پوړونه وڅېړې او سم یې کړې، د باور له بنسټه پیل وکړه.

«مثبت فکر یوازې د هغو کسانو لپاره کار کوي چې مثبت فکر لري. دا تر هغو نشي بدلېدای ترڅو چې ته خپل ناخوداګاه (بې‌خبره) باورونه، عقیدې، هیلې او د احساساتو نمونې ونه پېژنې او حل یې نه کړې».

له همدې امله، همدا پوهاوی او هوښیاري ده، یعنې د خپل مادي واقعیت د آینې له لارې او د خپلو حالتونو او د هغوی د ریښتینو لاملونو د انعکاس (په شعور کې د راڅرګندېدو) له لارې د خپل شعور د داخلي محتوا (باورونو، هیلو، احساساتو) انتقادي سنجول او درک کول — یعنې همدا پوهاوی چې د هرې پېښې لامل په خپل ځان کې او په خپل شعور کې مني او لټوي، کولی شي زموږ د تفکر بڼه بدله کړي او

د هوښیار انسان او د کایناتو د سرتاج په توګه زموږ مقام او منزلت تایید کړي.

هوښیار او باخبره فکر ته لېږد، د ذهن انضباط چې تل زموږ د پام مرکز اصلي موضوع ته راګرځوي او ذهن د باطني حقیقت په درک کولو متمرکز کوي — په هر وخت کې د خپلو حالتونو، احساساتو، تړاوونو او باطني ناآزادۍ، پر ځان د واک نه درلودلو، او د غریزو، ویرو او د ناخوداګاه ویجاړونکو هیلو تر اغېز لاندې د راتلو د حقیقت درک — یو داسې حقیقت چې ډېر خوندور نه دی، خو یوازینی شی دی چې کولی شي په موږ کې د ژورو بدلونونو بهیر راپیل کړي — د داسې توبې سره چې په طبیعي توګه له همدې حقیقت څخه راټوکېږي او د نوو، لا دمخه باخبره هیلو د زېږېدو لامل ګرځي — او همدارنګه په طبیعي توګه له دې ټولو څخه د باور باخبره ټاکنه رامنځته کېږي، او بیا وروسته — د پنځوونکي د شعور او د مینې د ټکنالوژۍ د مهارتونو او وسایلو د یوې تلپاتې پراخېدونکې خزانې ترلاسه کول: د باطني تضادونو همغږي کول، د احساساتو د نمونو بیا رغول، د شعور پاکوالی، د لیدلوري باخبره ټاکنه، د پنځوونکي د ارادې څرګندول، د کلمې په واسطه د حالت پنځول، د شعور له لوړو بڼو سره باطني ډیالوګ: روح، مشرانو لارښوونکو، د مسیح شعور، پلار-خدای او مور-خدای سره؛ د ځینو شرایطو د ریښتینو لاملونو درک کول، د باخبره مدیریت پرېکړو کول، د واقعیت د غبرګون شننه، د ارادې سمول، د ناخوداګاه او نسلي پروګرامونو درملنه او اصلاح، د واقعیت بیا پنځول، د هم-پنځوونکو رابلل او له نورو سره د پنځګرو اتحادیو او اتحادونو جوړول

پنځوونکو سره د ګډو ارزښتونو پر بنسټ، د خپلې الهي لوبې ټاکل او پیلول، د یوه واحد خدای په لویه لوبه کې برخه اخیستل او داسې نور — دا ټول هغه څه دي چې موږ زموږ خورا لوړ او تر ټولو ستر بالقوه توان ته رسوي — د انسان رښتینې الهي کېدنې او د پنځوونکي-انسان جوړېدو ته لاره هواروي.

مخکې له دې چې نور ولولې، یوه شېبه تم شه — او وڅېړه: ستا د فکر کولو څرنګوالی څنګه دی؟ تر کومه حده باخبره او هوښیار دی، او تر کومه حده د ناخوداګاه «د افکارو ګډوډۍ» او «د ذهن چټي غږونو» ښکار دی؟

ښه، نو څنګه؟ ایا زړه دې وغوښتل چې پر خپل ذهن واک بېرته ترلاسه کړې؟ د دې لپاره خپله اراده څرګنده کړه. او تمرین پیل کړه — پر احساساتو د خپل پام د تمرکز ساتل، د باور باخبره ټاکنه، د شعور پاکوالی، ځان ته د پنځوونکي د مسؤلیت بېرته راګرځول، د کلمې په مرسته په هوښیارۍ سره د باطني حالت پنځول، رښتینې دعا او له خدای سره باطني خبرې اترې (د دې وسایلو د کارولو بېلګې به ته د دې لارښود په پای کې ومومې).

او کله چې ته د ذهن انضباط ترلاسه کړې، او زده کړې چې خپل پام پر احساساتو متمرکز وساتې (ګنې نو څنګه به مینه، خوښي، او حقیقت وپېژنې — چې دا په رښتیا مینه، خوښي او حقیقت دي؟!)، کله چې ته حقیقت ومومې، هغه تریخ او ناخوښ حقیقت چې ته د احساساتو پر وړاندې کوڼ یې، چې ته نه مینه پېژنې، نه خوښي، او نه هم د خدای فضل او برکت، بلکې برعکس، له پروګرام شویو غبرګونونو — ویرو، ګناه، ګیلو، شکونو او مبارزې څخه ډک یې — نو په تا کې هیله راټوکېږي چې په خپل ځان کې له دې زاړه او زنګېدلي انسانه خلاص شې،

ستا د دننه له قرباني-انسان او د هغه له کوچنیو ځمکنیو شهوتونو او هوسونو څخه ازاد شې، او ریښتینی خوند وپېژنې — د بې‌شرطه مینې، حقیقت او الهي فضل خوند، چې ستا په ریښتیني استعداد کې، د خدای په هغه پیرزوینه کې راڅرګندېږي چې ستا له لارې به د مینې، حکمت او بډاینې په توګه پر شاوخوا خلکو، نږدې او لرو باندې وبهېږي.

او له دې باطني تیارې څخه د خلاصون او په رڼا د بدلېدو په ګڼو بې‌ګټې هڅو کې، بالاخره، ستا به زړه وغواړي چې خدای شتون ولري.

ستا به زړه وغواړي چې خدای وي. نه د دې لپاره چې هغه په عیني توګه شته. نه. خدای هم د نورو ټولو شیانو په څېر د باور او تمایل زېږنده دی، خو ستا به زړه وغواړي چې خدای شتون ولري، او ته به دا دومره په کلکه وغواړې، ځکه چې ته به د خپل ځان په اړه له دې حقیقت څخه، د خپلې بې‌وسۍ او بې‌ارزښتۍ، او پر خپل ځان د واک نه درلودلو له امله دومره په عذاب او بد حال کې یې... ستا به زړه وغواړي چې دا فضل، دا ستر حقیقت، دا حق، دا مینه چې پخپله خدای دی، په تا کې راڅرګند شي، او ستا په دننه کې د رښتینې رڼا په څېر وځلېږي، «هغه رڼا چې په تیاره کې وه، او تیارې هغه تر خپل اثر لاندې را نه وستله».

ته به حقیقت وغواړې، او حقیقت به په تا کې (او تاته) راڅرګند شي. ته به دعا او زارۍ وکړې (بې له دې چې پوه شې چاته، په تشه کې) — خو د لومړي ځل لپاره په پوره اخلاص، په جذبې او مینه، په پرانیستي زړه او متمرکز ذهن سره: