8. ਵਿਚਾਰ

ਵਿਚਾਰ – ਇਮਾਰਤ ਦੀ ਛੱਤ ਹੈ – ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਬਣਤਰ (ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ) ਦਾ ਸਿਖਰ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ, ਇਲਾਹੀ ਪਹਿਲੂਆਂ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰ ਰਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਲੋੜ ਪੈਣ 'ਤੇ ਸੁਧਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਉਸ ਰਾਜ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ «ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੈ», ਜਿਊਂਦੀ ਸੱਚਾਈ ਵੱਲ ਮੁੜ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਮਾਧਿਅਮ ਅਤੇ ਸਹਿ-ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਊਂਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦਾ ਪਰਮ ਅਨੰਦ ਮਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਬਦਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਧਾਰਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਧਾਰਨਾਵਾਂ, ਸਾਡੇ ਸਮਝਣ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਮੂਲੋਂ ਬਦਲ ਦੇਣਗੀਆਂ। ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਪਸ-ਵਿਰੋਧੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਲਮੇਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ – ਸਭ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸਾਂ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਚੁਣਦੇ ਹੋਏ ਭਾਗ-ਨਿਰਧਾਰਕ ਫ਼ੈਸਲੇ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ, ਅਨੁਭਵਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬਾਹਰੀ ਹਕੀਕਤ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮੋੜਦੇ ਹਾਂ। ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਅਤੇ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਇਲਾਹੀ ਤੋਹਫ਼ਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਸੰਗਠਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਸਹਿ-ਸਿਰਜਣਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ ਸਿਰਜਦੇ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਸਹਾਈ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਡੀ ਸਾਂਝੀ ਸਮੂਹਿਕ ਹਕੀਕਤ, ਸਾਡੇ ਸਾਂਝੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਤਾਂ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ – ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸਮਝੀਏ, ਨਾ ਕਿ «ਵਸਤੂਪਰਕ ਹਕੀਕਤ» ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲੇ (ਭਾਵ, ਉਸਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ)। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਇੱਕ ਬੇਹੋਸ਼ "ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਖਿਚੜੀ" ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ (ਅਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਹੀ ਉੱਥੇ ਪਰਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ), ਜੋ ਡਰ, ਸ਼ੰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਹੋਂਦ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਾਰ-ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਨਿਰਰਥਕ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਬੜ੍ਹਾਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਮਝੋ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਕਿ «ਵਿਚਾਰ ਪਦਾਰਥਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ» ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ «ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸੋਚੋ»। ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਦਾ ਢਾਂਚਾ – ਇਹ ਹੇਠਲੀਆਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ: ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਦੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ – ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਹੇਠਲੀਆਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।

«ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸੋਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਵਚੇਤਨ (ਅਣਜਾਣ) ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਧਾਰਨਾਵਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪੈਟਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਏ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ»।

ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਹੈ, ਭਾਵ ਆਪਣੀ ਪਦਾਰਥਕ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਮੱਗਰੀ (ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ) ਦੀ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਸਮਝ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ (ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਝਲਕ) – ਹਾਂ, ਇਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਪਰ ਰਹੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰਦੀ ਅਤੇ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈ ਅਤੇ

ਇੱਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਵਜੋਂ ਸਾਡੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈ।

ਜਾਗਰੂਕ ਸੋਚ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵੱਲ ਵਧਣਾ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਮੁੱਖ ਗੱਲ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵੱਲ ਸੇਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ – ਹਰ ਪਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਨਿਰਭਰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗ਼ੁਲਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਦੀ ਘਾਟ, ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ, ਡਰਾਂ ਅਤੇ ਅਵਚੇਤਨ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਹੋਣ ਦੀ ਸੱਚਾਈ – ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸੱਚਾਈ ਜੋ ਬਹੁਤੀ ਸੁਖਾਵੀਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਕੱਲੀ ਅਜਿਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘੇ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ – ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਭਰਨ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁਚੇਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਨਾਲ – ਅਤੇ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਓਨੀ ਹੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕ ਚੋਣ, ਅਤੇ ਅੱਗੇ – ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੇ ਨਿਰੰਤਰ ਵਿਸਤਾਰਸ਼ੀਲ ਹੁਨਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਦਾ ਵਿਕਾਸ: ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸਾਂ ਦਾ ਸੁਲਝਾਅ, ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੇ ਪੈਟਰਨਾਂ ਦਾ ਪੁਨਰਗਠਨ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੀ ਸੁਚੇਤ ਚੋਣ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਐਲਾਨ, ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਉੱਚ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ: ਆਤਮਾ, ਉੱਚ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਮਸੀਹ ਚੇਤਨਾ, ਪਿਤਾ-ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਰਮਾਤਮਾ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਸੁਚੇਤ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਫ਼ੈਸਲੇ ਲੈਣਾ, ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਫੀਡਬੈਕ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ, ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸੁਧਾਰ, ਅਵਚੇਤਨ (ਸਮੇਤ ਜੱਦੀ) ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ, ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਪੁਨਰ-ਨਿਰਮਾਣ, ਸਹਿ-ਸਿਰਜਣਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਗੱਠਜੋੜ ਅਤੇ ਸੰਗਠਨ ਬਣਾਉਣਾ, ਆਪਣੀ ਇਲਾਹੀ ਖੇਡ ਦੀ ਚੋਣ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ, ਇਕ ਓਅੰਕਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਆਦਿ – ਇਹੋ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੱਲ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ – ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅਸਲ ਰੱਬੀਕਰਨ ਵੱਲ, ਮਨੁੱਖ-ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬਣਨ ਵੱਲ।

ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ – ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰ: ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਸੁਚੇਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿੰਨੀ ਅਵਚੇਤਨ "ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਖਿਚੜੀ", "ਮਨ ਦੀ ਬਕਬਕ" ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ?

ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਰਿਹਾ? ਕੀ ਆਪਣੇ ਮਨ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ? ਇਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸੰਕਲਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ। ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ – ਭਾਵਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕ ਚੋਣ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਾਪਸ ਦਿਵਾਉਣਾ, ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ ਸੁਚੇਤ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ, ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ (ਤੈਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਇਸ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣਗੀਆਂ)।

ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਨ ਦਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਰੱਖਣਾ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈਂ (ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਮ, ਆਨੰਦ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੇਂਗਾ – ਕਿ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰੇਮ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਹਨ?!), ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਅਣਸੁਖਾਵਾਂ ਸੱਚ, ਕਿ ਤੂੰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬੋਲਾ ਹੈਂ, ਕਿ ਤੂੰ ਨਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਨੂੰ, ਬਲਕਿ ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕੀਤੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ – ਡਰ, ਦੋਸ਼, ਰੰਜਿਸ਼, ਸ਼ੰਕੇ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ – ਤਦ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਇਸ ਪੁਰਾਣੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ,

ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪੀੜਤ-ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਮੋਟੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੁਨਿਆਵੀ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਦੀ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਅਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ – ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਪ੍ਰੇਮ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਇਲਾਹੀ ਰਹਿਮਤ ਦਾ ਅਨੰਦ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਦਾਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਨੇੜਲੇ ਅਤੇ ਦੂਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ, ਪਰਮ-ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸੰਪੰਨਤਾ ਵਜੋਂ ਵਰ੍ਹਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਅਤੇ ਇਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਚਾਨਣ ਬਣਨ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਅਸਫ਼ਲ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋਵੇ।

ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਵਸਤੂਪਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਨਹੀਂ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਉਤਪਾਦ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ, ਪਰ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਇੰਨੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ, ਆਪਣੀ ਤੁੱਛਤਾ ਬਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਇਸ ਸੱਚ ਤੋਂ ਇੰਨੀ ਪੀੜ ਹੋਵੇਗੀ... ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਰਹਿਮਤ, ਇਹ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ, ਇਹ ਸੱਚ, ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ, ਜੋ ਕਿ ਖ਼ੁਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚੇ ਚਾਨਣ ਵਜੋਂ ਚਮਕੇ, «ਉਹ ਚਾਨਣ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਿਆ, ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਉਸ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਪਾ ਸਕਿਆ»।

ਤੂੰ ਸੱਚਾਈ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਤੇਰੇ (ਅੰਦਰ) ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇਂਗਾ (ਬਿਨਾਂ ਜਾਣੇ ਕਿ ਕਿਸ ਅੱਗੇ, ਸੁੰਨ ਵਿੱਚ) – ਪਰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ, ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ: