8. विचार

विचार हे आपल्या चेतनेच्या इमारतीचे छत आणि वास्तुकलेचे शिखर आहे. विचारांच्या साहाय्याने आपण आपल्या सर्वोच्च, दिव्य पैलूंकडे साहाय्यासाठी वळून, आपल्या वास्तवात घडणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीचे मूळ कारण स्वतःमध्ये जाणू शकतो; विश्लेषण करू शकतो आणि गरज भासल्यास दुरुस्त करू शकतो, आत्मपरीक्षण करून संवेदना तीव्र करू शकतो, प्रेमाचा प्रवाह सुरू करू शकतो आणि आपल्या ‘आत असलेल्या’ ईश्वरी राज्याची आंतरिक अवस्था निर्माण करू शकतो; जिवंत सत्याकडे वळून त्याचे कृतज्ञ माध्यम आणि सह-निर्माते बनू शकतो, आणि जिवंत शब्दाला जगात प्रकट करण्याचा परमानंद अनुभवू शकतो. विचारांच्या साहाय्याने आपण छोट्या-छोट्या परिवर्तनांची आणि सूक्ष्म घटनांची अशी शृंखला सुरू करू शकतो, जी शेवटी आपल्या श्रद्धा आणि धारणा, आपल्या आकलनाचा साचा आणि आपले संपूर्ण जीवन मुळापासून बदलून टाकेल. विचारांच्या साहाय्याने आपण आपल्या परस्परविरोधी इच्छा शोधून काढून त्यांच्यात सुसंवाद घडवून आणू शकतो – सर्व विसंगतींना एकात्मतेत बांधू शकतो. विचारांच्या साहाय्याने आपण आपल्या विकासाची दिशा निवडून निर्णायक निर्णय घेतो. विचारांच्या साहाय्याने आपण आपल्या भावना, अनुभव, आंतरिक अवस्था आणि बाह्य वास्तवावर प्रभुत्व मिळवतो, घटनांचा ओघ आपल्याला हव्या त्या दिशेने वळवतो. विचारांच्या साहाय्याने आपण आपल्या सुप्त गुणांचा शोध घेतो आणि ते प्रगट करतो, आपल्या दिव्य देणग्यांची मागणी करतो, त्या जाणतो आणि जगासमोर मांडतो, आपला संवाद संघटित करतो आणि इतर सह-निर्मात्यांशी जोडले जातो; स्वतःला एक उत्कृष्ट कलाकृती म्हणून घडवतो, त्यांना घडण्यास मदत करतो आणि एकत्रितपणे आपले सामायिक सामूहिक वास्तव, आपला सामायिक स्वर्ग निर्माण करतो.

परंतु हे सर्व तेव्हाच शक्य आहे, जर आपण स्वतःला 'वस्तुनिष्ठ वास्तवा'शी लढणारे (म्हणजेच त्याचे बळी) न मानता, स्वतःला निर्माते म्हणून ओळखले. अन्यथा, आपले विचार नकळतपणे (आणि आपोआप) अशा एका अचेतन 'विचारचक्रात' रूपांतरित होतात, जे भय, शंका, स्वतःवरील अविश्वास, अस्तित्वासाठीचा संघर्ष आणि निष्फळ स्पर्धेच्या विचार-रूपांना खतपाणी घालत राहते. हे जाण, की आपण येथे 'विचार भौतिक रूप घेतात' आणि म्हणून 'सकारात्मक विचार करा' याबद्दल बोलत नाही आहोत. तुझे विचार, तुझा विचार करण्याचा साचा हा खालच्या पातळ्यांचा – श्रद्धा, इच्छा आणि सवयीच्या भावनांचा – परिणाम आहे. म्हणून, जर तुला तुझा विचार करण्याचा साचा बदलायचा असेल, तर तुला प्रथम श्रद्धेच्या पायापासून सुरुवात करून, तुझ्या चेतनेच्या खालच्या पातळ्यांची घडी बसवावी लागेल.

«सकारात्मक विचारसरणी केवळ त्यांच्यासाठीच कार्य करते ज्यांची विचारसरणी आधीच सकारात्मक आहे. आपल्या अवचेतन (अज्ञात) श्रद्धा, धारणा, इच्छा आणि भावनांचे साचे समजून घेतल्याशिवाय ती बदलता येत नाही».

म्हणूनच केवळ जागरूकता – म्हणजेच आपल्या भौतिक वास्तवाच्या आरशातून आणि आपल्या अवस्थांचे व त्यांच्या खऱ्या कारणांचे आत्मपरीक्षण (चेतनेतील प्रतिबिंब) करून आपल्या चेतनेच्या आंतरिक घटकांचे (श्रद्धा, इच्छा, भावना) चिकित्सक चिंतन – केवळ अशीच जागरूकता, जी घडणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीचे कारण स्वतःमध्ये, स्वतःच्या चेतनेत स्वीकारते आणि शोधते, तीच आपल्या विचारसरणीचे स्वरूप बदलण्यास सक्षम आहे आणि

बुद्धिवान मानव आणि सृष्टीचा मुकुटमणी म्हणून आपले स्थान सिद्ध करण्यास सक्षम आहे.

सजग विचारांकडे आणि मनाच्या शिस्तीकडे होणारे संक्रमण – जे आपल्या अवधानाचे केंद्र सातत्याने मुख्य गोष्टीवर परत आणते, मनाला आंतरिक सत्याच्या जाणिवेवर केंद्रित करते – प्रत्येक क्षणी आपल्या अवस्थांचे आणि भावनांचे सत्य, परावलंबित्व आणि आंतरिक पारतंत्र्य, स्वतःवरील नियंत्रणाचा अभाव, उपजत प्रेरणा, भीती आणि अवचेतन विध्वंसक इच्छांना बळी पडण्याचे सत्य – असे सत्य, जे फारसे सुखद नाही, परंतु जे आपल्यात सखोल परिवर्तनाची प्रक्रिया सुरू करण्यास सक्षम असणारे एकमेव सत्य आहे – या सत्यातून स्वाभाविकपणे उद्भवणारे पश्चात्ताप आणि नव्या, आधीच सजग झालेल्या इच्छांचा जन्म – आणि या सर्वांतून तितक्याच स्वाभाविकपणे होणारी श्रद्धेची सजग निवड, आणि पुढे – निर्मात्याची चेतना आणि प्रेमाच्या तंत्रज्ञानाची सतत विस्तारत जाणारी कौशल्ये आणि साधनांची साधना: आंतरिक विरोधाभासांचे समायोजन, भावनांच्या साच्यांची पुनर्रचना, चेतनेची स्वच्छता, दृष्टिकोनाची सजग निवड, निर्मात्याच्या संकल्पाची घोषणा, शब्दांद्वारे स्थितीची निर्मिती, चेतनेच्या सर्वोच्च रूपांशी आंतरिक संवाद: आत्मा, ज्येष्ठ मार्गदर्शक, ख्रिस्त चेतना, पिता-ईश्वर आणि जगन्माता; विविध परिस्थितींच्या खऱ्या कारणांची जाणीव, सजग नियामक निर्णय घेणे, वास्तवाकडून मिळणाऱ्या प्रतिसादाचे विश्लेषण, संकल्पाची दुरुस्ती, अवचेतन आणि पूर्वजांच्या स्मृतींमधील दोषांचे निवारण व उपचार, वास्तवाची पुनर्निर्मिती, सह-निर्मात्यांचे आमंत्रण आणि इतरांशी

सामायिक मूल्यांवर आधारित निर्मात्यांसोबत सर्जनशील ऐक्य आणि संघटनांची निर्मिती, स्वतःच्या दिव्य लीलेची निवड आणि आरंभ, एकमेव ईश्वराच्या महालीलेत सहभाग इत्यादी – हेच आपल्याला आपल्या सर्वोच्च संभाव्यतेकडे उघडते – मानवाचे खरे देवत्व प्राप्त करणे, मानव-निर्माता बनणे.

पुढे वाचण्यापूर्वी, जरा थांब – आत्मपरीक्षण कर: तुझ्या विचारसरणीचे स्वरूप कसे आहे? ते किती सजग आहे, आणि किती प्रमाणात अचेतन 'विचारचक्राला', 'मनाच्या बडबडीला' बळी पडलेले आहे?

मग काय? तुझ्या मनावर पुन्हा स्वतःचे नियंत्रण मिळवण्याची इच्छा झाली का? त्यासाठी तुझा संकल्प जाहीर कर. आणि सराव सुरू कर – आपले अवधान भावनांवर केंद्रित ठेवणे, श्रद्धेची सजग निवड, चेतनेची स्वच्छता, निर्मात्याचे उत्तरदायित्व स्वतःकडे परत घेणे, शब्दांद्वारे सजगपणे स्थिती निर्माण करणे, मनापासून प्रार्थना आणि ईश्वराशी आंतरिक संवाद (या साधनांच्या वापराची उदाहरणे तुला या मार्गदर्शिकेच्या शेवटी मिळतील).

आणि जेव्हा तुला मनाची शिस्त प्राप्त होते, भावनांवर अवधान केंद्रित करायला तू शिकतोस (नाहीतर प्रेम, आनंद, सत्य – हे खरोखरच प्रेम, आनंद आणि सत्य आहेत हे तुला कसे बरे समजणार?!), जेव्हा तुला सत्य गवसते, ते अप्रिय सत्य, की तू भावनांबद्दल बहिरा आहेस, तुला प्रेम, आनंद आणि विशेषतः ईश्वराची कृपा ठाऊकच नाही, उलट तू पूर्व-प्रोग्राम केलेल्या प्रतिक्रियांनी भरलेला आहेस – भय, अपराधीपणा, दुरावा, शंका आणि संघर्षाने – तेव्हा तुझ्यामध्ये स्वतःमधील त्या जुन्या माणसापासून मुक्ती मिळवण्याची इच्छा निर्माण होते,

तुझ्या आतील पीडित माणसापासून आणि त्याच्या क्षुद्र वासना व ऐहिक लालसेपासून मुक्त होण्याची, आणि खऱ्या परमानंदाचा अनुभव घेण्याची इच्छा – बिनशर्त प्रेमाचा, सत्याचा आणि ईश्वरी कृपेचा परमानंद, जो तुझ्या खऱ्या प्रतिभेत, ईश्वराच्या त्या देणगीत प्रकट होतो, जी तुझ्या माध्यमातून प्रेम, परमज्ञान आणि समृद्धीच्या रूपात आसपासच्या, जवळच्या आणि दूरच्या लोकांवर वर्षू लागेल.

आणि या आंतरिक अंधारातून मुक्त होऊन प्रकाश बनण्याच्या अनेक निष्फळ प्रयत्नांनंतर, शेवटी, ईश्वर असावा अशी तुझी तीव्र इच्छा होईल.

ईश्वर असावा अशी तुझी इच्छा होईल. तो वस्तुनिष्ठपणे अस्तित्वात आहे म्हणून नव्हे. नाही. ईश्वर हीसुद्धा इतर सर्व गोष्टींप्रमाणे श्रद्धा आणि इच्छेचीच निर्मिती आहे, परंतु ईश्वर असावा अशी तुझी इच्छा होईल, आणि ती इतकी तीव्र असेल, कारण स्वतःबद्दलच्या त्या सत्यामुळे, स्वतःच्या क्षुद्रतेमुळे, स्वतःवरील नियंत्रणाच्या अभावामुळे तुला इतके असह्य वाटेल... ही कृपा, हे परम सत्य, हे सत्य, हे प्रेम – जे म्हणजेच ईश्वर आहे – ते तुझ्यामध्ये प्रकट व्हावे आणि तुझ्या आत त्या खऱ्या प्रकाशासारखे चमकावे अशी तुझी इच्छा होईल, «तो प्रकाश जो अंधारात चमकत होता, आणि अंधाराने त्याला ग्रासले नाही».

तुला सत्याची आस लागेल, आणि सत्य तुझ्यात प्रकट होईल. तू प्रार्थना करशील (कोणाला ते ठाऊक नसताना, शून्यात) – पण प्रथमच मनापासून, तीव्रतेने, उघड्या हृदयाने आणि एकाग्र मनाने: