8. ചിന്തകൾ

വിചാരം എന്നത് ഒരു സൗധത്തിന്റെ മേൽക്കൂരയും—നമ്മുടെ ബോധത്തിന്റെ തന്നെ ശില്പകലയുടെ പരമോന്നതിയുമാണ്. വിചാരത്തിലൂടെ നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിന്റെയും കാരണത്തെ നമ്മിൽത്തന്നെ തിരിച്ചറിയാനും, ബോധോദയത്തിനായുള്ള സഹായത്തിനായി നമ്മുടെ ഉന്നതവും ദിവ്യവുമായ ഭാവങ്ങളെ സമീപിക്കാനും, വിശകലനം ചെയ്യാനും ആവശ്യമെങ്കിൽ തിരുത്താനും, ആത്മപരിശോധന നടത്തി അനുഭൂതിയെ തീവ്രമാക്കാനും, സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തിന് തുടക്കമിടാനും, "നമുക്കുള്ളിൽ തന്നെയുള്ള" ദൈവരാജ്യമെന്ന ആന്തരികാവസ്ഥയെ സൃഷ്ടിക്കാനും, സജീവമായ സത്യത്തെ സമീപിച്ച് അതിന്റെ കൃതജ്ഞതയുള്ള ചാലകവും സഹസ്രഷ്ടാവുമായിത്തീർന്ന്, ജീവനുള്ള വചനത്തെ ലോകത്തിലേക്ക് വെളിപ്പെടുത്തുന്ന പരമാനന്ദം അനുഭവിക്കാനും നമുക്ക് സാധിക്കുന്നു. വിചാരത്തിലൂടെ ചെറിയ പരിവർത്തനങ്ങളുടെയും നിസ്സാരമായ സംഭവങ്ങളുടെയും ഒരു ശൃംഖലയ്ക്ക് തുടക്കം കുറിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും, അത് ഒടുവിൽ നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങളെയും ബോധ്യങ്ങളെയും, നമ്മുടെ ഗ്രഹണരീതിയെയും, നമ്മുടെ സമഗ്രജീവിതത്തെയും അടിമുടി മാറ്റിമറിക്കും. വിചാരത്തിലൂടെ നമ്മുടെ പരസ്പരവിരുദ്ധമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവയെ പൊരുത്തപ്പെടുത്താൻ നമുക്ക് കഴിയും—എല്ലാ ഭിന്നതകളെയും ഒരുമിപ്പിച്ച് ഇണക്കത്തിലാക്കാൻ സാധിക്കും. വിചാരത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ നാം നമ്മുടെ വളർച്ചയുടെ ദിശ തിരഞ്ഞെടുത്ത് വിധിനിർണ്ണായകമായ തീരുമാനങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളുന്നു. വിചാരത്തിലൂടെ നാം നമ്മുടെ വികാരങ്ങളെയും അനുഭവങ്ങളെയും, നമ്മുടെ ആന്തരികാവസ്ഥകളെയും ബാഹ്യയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയും കീഴടക്കുകയും, സംഭവവികാസങ്ങളുടെ ഗതിയെ നമുക്കാവശ്യമായ ദിശയിലേക്ക് തിരിച്ചുവിടുകയും ചെയ്യുന്നു. വിചാരത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ നാം നമ്മുടെ കഴിവുകളെ അന്വേഷിച്ച് കണ്ടെത്തുകയും വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, നമ്മുടെ ദിവ്യദാനങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കുകയും തിരിച്ചറിയുകയും ലോകത്തിന് മുന്നിൽ സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, നമ്മുടെ വിനിമയങ്ങളെ ക്രമീകരിക്കുകയും മറ്റ് സഹസ്രഷ്ടാക്കളുമായി സംവാദത്തിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു; അങ്ങനെ നമ്മെത്തന്നെ ഒരു ശ്രേഷ്ഠസൃഷ്ടിയായി രൂപപ്പെടുത്തുകയും, അവർക്ക് സാക്ഷാത്കാരമേകാൻ സഹായിക്കുകയും, നമ്മുടെ പൊതുവായ കൂട്ടായ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ, നമ്മുടെ പൊതുവായ സ്വർഗ്ഗത്തെ ഒരുമിച്ച് സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

എന്നാൽ ഇതെല്ലാം സാധ്യമാകുന്നത്—നാം നമ്മെത്തന്നെ "വസ്തുനിഷ്ഠ യാഥാർത്ഥ്യ"ത്തോട് പോരാടുന്നവരായിട്ടല്ല (അതിന്റെ ഇരകളായി എന്ന് വായിക്കുക), മറിച്ച് സ്രഷ്ടാക്കളായി തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ മാത്രമാണ്. അല്ലാത്തപക്ഷം, നമ്മുടെ ചിന്തകൾ ഭയങ്ങൾ, സംശയങ്ങൾ, ആത്മവിശ്വാസമില്ലായ്മ, അതിജീവനത്തിനായുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെയും ഫലശൂന്യമായ മത്സരത്തിന്റെയും ചിന്താരൂപങ്ങൾ എന്നിവയെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന അബോധപൂർവ്വമായ "ചിന്താക്കുഴപ്പ"മായി മാറുന്നു (സ്വതവേ അതിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങിയെത്തുന്നു). ഗ്രഹിക്കുക, "വിചാരം ഭൗതികമാണ്" അതിനാൽ "പോസിറ്റീവായി ചിന്തിക്കുക" എന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ല നാം ഇവിടെ സംസാരിക്കുന്നത്. നിന്റെ വിചാരങ്ങളും നിന്റെ ചിന്താരീതിയും താഴ്ന്ന തലങ്ങളുടെ—വിശ്വാസം, ആഗ്രഹങ്ങൾ, ശീലിച്ചുപോയ വികാരങ്ങൾ എന്നിവയുടെ—പ്രവർത്തനഫലമാണ്. അതിനാൽ, നിന്റെ ചിന്താരീതിയെ മാറ്റാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി നിന്റെ ബോധത്തിന്റെ അടിത്തട്ടുകളെ ആദ്യം ക്രമപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

«സത്യസന്ധമായ പോസിറ്റീവ് ചിന്താഗതിയുള്ളവരിൽ മാത്രമേ പോസിറ്റീവ് ചിന്ത പ്രവർത്തിക്കൂ. ഉപബോധമനസ്സിലെ (അബോധപൂർവ്വമായ) വിശ്വാസങ്ങൾ, ബോധ്യങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, വികാരമാതൃകകൾ എന്നിവയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പരിഹരിക്കാതെ അതിനെ മാറ്റാൻ സാധ്യമല്ല».

അതുകൊണ്ട്, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ബോധപൂർവ്വതയ്ക്ക്—അതായത് സ്വന്തം ഭൗതിക യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ കണ്ണാടിയിലൂടെയും ആന്തരികാവസ്ഥകളുടെയും അവയുടെ യഥാർത്ഥ കാരണങ്ങളുടെയും ആത്മപരിശോധനയിലൂടെയും (ബോധത്തിലെ പ്രതിഫലനത്തിലൂടെയും) സ്വന്തം ബോധത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തെ (വിശ്വാസങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ) വിമർശനാത്മകമായി വിലയിരുത്തുന്നതിന്—സംഭവിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിന്റെയും കാരണത്തെ തന്നിൽത്തന്നെ, സ്വന്തം ബോധത്തിൽത്തന്നെ കണ്ടെത്തുകയും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ബോധപൂർവ്വതയ്ക്ക് മാത്രമേ നമ്മുടെ ചിന്തയുടെ സ്വഭാവത്തെ മാറ്റാനും,

വിവേകമുള്ള മനുഷ്യൻ, സൃഷ്ടിയുടെ മകുടം എന്ന നമ്മുടെ പദവിയെ സ്ഥിരീകരിക്കാനും സാധിക്കൂ.

ബോധപൂർവ്വമായ ചിന്തയിലേക്കും, നമ്മുടെ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രത്തെ സദാ പ്രധാനപ്പെട്ടതിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്ന മനസ്സിന്റെ അച്ചടക്കത്തിലേക്കുമുള്ള പരിവർത്തനം—ഓരോ നിമിഷത്തിലെയും സ്വന്തം അവസ്ഥകളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും, പരാശ്രയത്വങ്ങളുടെയും ആന്തരിക സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലായ്മയുടെയും, ആത്മനിയന്ത്രണമില്ലായ്മയുടെയും, സഹജവാസനകൾക്കും ഭയങ്ങൾക്കും ഉപബോധമനസ്സിലെ വിനാശകരമായ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും വിധേയപ്പെടുന്നതിന്റെയും ആന്തരികസത്യത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ മനസ്സിനെ സജ്ജമാക്കിക്കൊണ്ട്—അത്ര സുഖകരമല്ലാത്തതും എന്നാൽ നമ്മിൽ ആഴത്തിലുള്ള മാറ്റങ്ങളുടെ പ്രക്രിയയ്ക്ക് തുടക്കം കുറിക്കാൻ കഴിവുള്ളതുമായ ഒരേയൊരു സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്—ആ സത്യത്തിൽ നിന്ന് സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകുന്ന പശ്ചാത്താപത്തോടും, ബോധപൂർവ്വമായ പുതിയ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ജനനത്തോടും കൂടി—ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം അത്രതന്നെ സ്വാഭാവികമായി ഉരുത്തിരിയുന്ന ബോധപൂർവ്വമായ വിശ്വാസത്തിന്റെ തെരഞ്ഞെടുപ്പും, തുടർന്ന് സ്രഷ്ടാവിന്റെ ബോധത്തിന്റെയും സ്നേഹസാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും അനുദിനം വികസിക്കുന്ന നൈപുണ്യങ്ങളുടെയും ഉപകരണങ്ങളുടെയും സമ്പാദനവും: ആന്തരിക വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ സമന്വയിപ്പിക്കൽ, വികാരമാതൃകകളെ പുനഃക്രമീകരിക്കൽ, ബോധശുദ്ധി, വീക്ഷണകോണിന്റെ ബോധപൂർവ്വമായ തെരഞ്ഞെടുപ്പ്, സ്രഷ്ടാവിന്റെ ഇച്ഛയുടെ പ്രഖ്യാപനം, വചനത്തിലൂടെ അവസ്ഥയുടെ സൃഷ്ടി, പരമോന്നത ബോധരൂപങ്ങളായ ആത്മാവ്, ശ്രേഷ്ഠ ഗുരുക്കന്മാർ, ക്രിസ്തുബോധം, പിതാവായ ദൈവം, ജഗന്മാതാവ് എന്നിവരുമായുള്ള ആന്തരിക സംഭാഷണം; ചില സാഹചര്യങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ കാരണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയൽ, ബോധപൂർവ്വമായ നിയന്ത്രണ തീരുമാനങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളൽ, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രതികരണങ്ങളുടെ വിശകലനം, ഇച്ഛാശക്തിയെ തിരുത്തൽ, ഉപബോധമനസ്സിലെയും വംശപരമ്പരയിലെയും പ്രോഗ്രാമുകളെ സുഖപ്പെടുത്തലും പരിഹരിക്കലും, യാഥാർത്ഥ്യത്തെ പുനഃസൃഷ്ടിക്കൽ, സഹസ്രഷ്ടാക്കളെ ക്ഷണിക്കൽ,

പൊതുവായ മൂല്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മറ്റ് സ്രഷ്ടാക്കളുമായി സൃഷ്ടിപരമായ കൂട്ടായ്മകളും ഐക്യങ്ങളും രൂപീകരിക്കൽ, സ്വന്തം ദിവ്യലീല തിരഞ്ഞെടുത്ത് ആരംഭിക്കൽ, ഏകദൈവത്തിന്റെ മഹത്തായ ലീലയിൽ പങ്കുചേരൽ തുടങ്ങിയവയാണ്—നമ്മുടെ പരമോന്നത സാദ്ധ്യതയിലേക്ക്, മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ ദൈവത്വപ്രാപ്തിയിലേക്ക്, മനുഷ്യ-സ്രഷ്ടാവെന്ന നിലയിലുള്ള വളർച്ചയിലേക്ക് നമ്മെ തുറന്നുതരുന്നത്.

കൂടുതൽ വായിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അല്പം നിർത്തി ചിന്തിക്കുക—വിശകലനം ചെയ്യുക: നിന്റെ ചിന്തയുടെ സ്വഭാവം എന്താണ്? അത് എത്രത്തോളം ബോധപൂർവ്വമാണ്, എത്രത്തോളം അത് അബോധപൂർവ്വമായ "ചിന്താക്കുഴപ്പങ്ങൾക്കും" "മനസ്സിന്റെ വ്യർത്ഥസംഭാഷണങ്ങൾക്കും" വിധേയമാണ്?

എങ്ങനെയുണ്ട്? സ്വന്തം മനസ്സിൻമേലുള്ള അധികാരം തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ? അതിനായി നിന്റെ ഇച്ഛയെ പ്രഖ്യാപിക്കുക. എന്നിട്ട് പരിശീലിക്കാൻ തുടങ്ങുക—വികാരങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കൽ, ബോധപൂർവ്വമായ വിശ്വാസത്തിന്റെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ്, ബോധശുദ്ധി, സ്രഷ്ടാവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം വീണ്ടെടുക്കൽ, വചനത്തിലൂടെ അവസ്ഥയെ ബോധപൂർവ്വം സൃഷ്ടിക്കൽ, ദൈവവുമായുള്ള ആത്മാർത്ഥമായ പ്രാർത്ഥനയും ആന്തരിക സംഭാഷണവും (ഈ ഉപകരണങ്ങളുടെ പ്രയോഗത്തിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങൾ ഈ വഴികാട്ടിയുടെ അവസാനം നിനക്ക് കാണാം).

അങ്ങനെ നീ മനസ്സിന്റെ അച്ചടക്കം കൈവരിക്കുകയും, വികാരങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ പഠിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ (അല്ലാത്തപക്ഷം സ്നേഹത്തെയും സന്തോഷത്തെയും സത്യത്തെയും—അവ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്നേഹവും സന്തോഷവും സത്യവുമാണെന്ന് നീ എങ്ങനെ അറിയും?!), നീ വികാരങ്ങളോട് ബധിരനാണെന്നും, നിനക്ക് സ്നേഹമോ ആനന്ദമോ ദൈവകൃപയോ അറിയില്ലെന്നും, മറിച്ച് പ്രോഗ്രാം ചെയ്യപ്പെട്ട പ്രതികരണങ്ങളാൽ—ഭയം, കുറ്റബോധം, നീരസം, സംശയം, പോരാട്ടം എന്നിവയാൽ—നിറഞ്ഞിരിക്കുകയാണെന്നുമുള്ള അപ്രിയമായ സത്യം നീ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, നിന്നിലെ ഈ പഴയ മനുഷ്യനിൽ നിന്ന്,

നിനക്കുള്ളിലെ ഇരയായ മനുഷ്യനിൽ നിന്നും അവന്റെ നിസ്സാരമായ ലൗകിക മോഹങ്ങളിൽ നിന്നും കാമനകളിൽ നിന്നും മോചിതനാകാനും, യഥാർത്ഥ ആനന്ദം—നിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രതിഭയിൽ, ദിവ്യദാനത്തിൽ വെളിപ്പെടുന്ന നിരുപാധിക സ്നേഹത്തിന്റെയും സത്യത്തിന്റെയും ദിവ്യകൃപയുടെയും ആനന്ദം—അനുഭവിക്കാനുമുള്ള ആഗ്രഹം നിന്നിൽ ഉടലെടുക്കും; ആ ദിവ്യദാനം നിന്നിലൂടെ സ്നേഹമായും പരമജ്ഞാനമായും ഐശ്വര്യമായും നിന്റെ ചുറ്റുമുള്ളവരിലേക്കും, അടുപ്പമുള്ളവരിലേക്കും അകലെയുള്ളവരിലേക്കും ഒഴുകാൻ തുടങ്ങും.

വെളിച്ചമായിത്തീരുന്നതിനായി ഈ ആന്തരിക അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് മുക്തി നേടാനുള്ള അനേകം ഫലശൂന്യമായ ശ്രമങ്ങൾക്കൊടുവിൽ, ദൈവം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഒടുവിൽ നീ ആഗ്രഹിക്കും.

ദൈവം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് നീ ആഗ്രഹിക്കും. അവിടുന്ന് വസ്തുനിഷ്ഠമായി നിലനിൽക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ടല്ല. അല്ല. മറ്റെല്ലാറ്റിനെയും പോലെ ദൈവവും വിശ്വാസത്തിന്റെയും ആഗ്രഹത്തിന്റെയും സൃഷ്ടിയാണ്, എന്നാൽ ദൈവം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് നീ ആഗ്രഹിക്കും, നീ അത് അത്രയധികം ആഗ്രഹിക്കും, കാരണം നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള, നിന്റെ നിസ്സാരതയെക്കുറിച്ചുള്ള, നിന്റെ ആത്മനിയന്ത്രണമില്ലായ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ സത്യം നിന്നെ അത്രയേറെ വേദനിപ്പിക്കും... ഈ കൃപ, ഈ പരമോന്നത സത്യം, ഈ യാഥാർത്ഥ്യം, ദൈവം തന്നെയായ ഈ സ്നേഹം നിന്നിൽ വെളിപ്പെടണമെന്നും, "ഇരുളിൽ പ്രകാശിക്കുകയും ഇരുളിന് അതിനെ കീഴടക്കാൻ കഴിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്ത വെളിച്ചമായി" നിന്നിൽ യഥാർത്ഥ പ്രകാശമായി ജ്വലിക്കണമെന്നും നീ ആഗ്രഹിക്കും.

നീ സത്യത്തെ ആഗ്രഹിക്കും, സത്യം നിന്നിൽ വെളിപ്പെടും. നീ (ആരോടെന്നറിയാതെ, ശൂന്യതയിലേക്ക്) പ്രാർത്ഥിക്കും—എന്നാൽ ആദ്യമായി ആത്മാർത്ഥതയോടെ, തീക്ഷ്ണതയോടെ, തുറന്ന ഹൃദയത്തോടും ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടും കൂടി: