8. Мисли

Мислата е покрив на градбата – и врв на Архитектурата – на нашата Свесност како таква. Со мислата ние можеме во себе да ја освестиме Причината за сè што се случува во нашата реалност, обраќајќи се за помош во освестувањето кон своите највисоки, Божествени аспекти, да анализираме и по потреба да исправиме, да рефлектираме и да го засилиме чувствувањето, да го покренеме текот на Љубовта и да ја создадеме внатрешната состојба на Царството Божјо, кое „внатре во нас е“, да се обратиме кон Живата Вистина и да бидеме Нејзин благодарен канал и со-создател, доживувајќи го Највисокото Задоволство да го манифестираме Живото Слово во светот. Со мислата можеме да покренеме синџир од мали трансформации и незначителни настани, кои на крајот од корен ќе ги променат нашите верувања и убедувања, нашиот образец на перцепција и целиот наш живот. Со мислата можеме да ги откриеме и усогласиме нашите противречни желби – спријателувајќи ги сите штуки и ракови со лебедите. Со помош на мислата носиме судбоносни одлуки, избирајќи го векторот на сопствениот развој. Со мислата овладуваме со своите емоции и своите доживувања, со своите состојби и својата надворешна реалност, насочувајќи го текот на настаните во правецот што ни е потребен. Со помош на мислата ги бараме и ги откриваме своите таленти, ги побаруваме, ги освестуваме и му ги претставуваме на светот своите Божествени дарови, го организираме своето општење и стапуваме во интеракција со други со-создатели, создавајќи се Себеси како ремек-дело, помагајќи им на нив да се остварат, и заеднички создавајќи ја нашата заедничка колективна реалност, нашиот заеднички Рај.

Но сето ова – ако се освестиме Себеси како создатели, а не борци со „објективната реалност“ (читај, нејзини жртви). Во спротивно, нашите мисли се претвораат (и по автоматизам се враќаат) во несвесна „мисломешалка“, која поддржува стравови, сомнежи, неверување во себе, мисловни форми на борба за опстанок и бесплодна конкуренција. Освести, ние овде не зборуваме за тоа дека „мислата е материјална“ и затоа „мисли позитивно“. Твоите мисли, твојот образец на размислување – се последица од работата на долните катови: верата, желбите и вообичаените чувства. Затоа, ако сакаш да го промениш својот образец на размислување – ќе мора најнапред да се справиш со долните катови на твојата свест, почнувајќи од темелот на верата.

„Позитивното размислување функционира само кај оние што имаат позитивно размислување. Тоа не може да се промени без да се расчисти со сопствените потсвесни (несвесни) верувања, убедувања, желби и обрасци на чувства“.

Затоа токму свесноста, односно критичкото осмислување на внатрешната содржина на својата свест (верувањата, желбите, чувствата) преку огледалото на својата материјална стварност и рефлексијата (одразот во свеста) на своите состојби и нивните вистински причини – токму свесноста, која ја признава и ја бара причината за сè што се случува во себе, во својата свест, е способна да го промени карактерот на нашето размислување и

да го потврди нашиот статус како Разумен Човек и Венец на Создавањето.

Преминот кон свесно размислување, кон дисциплина на умот, која постојано го враќа фокусот на нашето внимание кон суштинското, насочувајќи го умот кон освестување на внатрешната вистина – вистината за сопствените состојби, за чувствата во секој миг од времето, за зависностите и внатрешната неслобода, за неовладеаноста со себе, за подложноста на инстинктите, стравовите и потсвесните деструктивни желби – вистина, не баш пријатна, но единствена способна да го покрене во нас процесот на длабински промени – со покајание што природно произлегува од таа вистина и раѓање нови, веќе свесни желби – и свесен избор на Вера што исто толку природно следува од сето тоа, а понатаму – развивање постојано проширувачки арсенал на вештини и алатки на Свесноста на Создателот и Технологијата на Љубовта: усогласување на внатрешните противречности, преуредување на обрасците на чувствување, хигиена на свеста, свесен избор на точката на гледиште, изјавување на волјата на Создателот, создавање состојба со збор, внатрешен дијалог со Највисоките форми на свест: Духот, Старешините-наставници, Христовата Свест, Бог-Отецот и БогоМајката; освестување на вистинските причини за едни или други околности, донесување свесни управувачки одлуки, анализа на повратната информација од реалноста, коригирање на волјата, исцелување и исправување на потсвесните, вклучително и родовските програми, пресоздавање на реалноста, поканување со-создатели и градење творечки сојузи и здружувања со други

создатели врз основа на заеднички вредности, избор и активирање на својата Божествена игра, вклученост во Големата Игра на Едниот Бог итн. – ете што нè отвора кон нашиот Највисок Потенцијал – вистинското обожение на човекот, постанувањето Човек-создател.

Пред да читаш понатаму, запри за миг – анализирај: каков е карактерот на твоето размислување? Колку е тоа свесно, а колку е подложно на несвесната „мисломешалка“, „дрдорењето на умот“?

И, како? Посака ли да си ја вратиш власта над сопствениот ум? Изјави ја својата волја за тоа. И почни да практикуваш – задржување на фокусот на своето внимание врз чувствата, свесен избор на Вера, хигиена на свеста, враќање на Одговорноста на Создателот кај Себе, свесно создавање состојба со збор, искрена молитва и внатрешен дијалог со Бог (примери за примена на овие алатки ќе најдеш на крајот од ова Упатство).

И ете кога стекнуваш дисциплина на умот, кога се учиш да го држиш фокусот на вниманието врз чувствата (инаку како ќе ги спознаеш Љубовта, Среќата, Вистината – дека тоа навистина се Љубов, Среќа и Вистина?!), кога ќе ја откриеш вистината, непријатната вистина, дека си глув за чувствата, дека не знаеш ни за Љубов, ни за Радост, а камоли за Благодатта Божја, туку напротив, полн си со програмирани реакции – стравови, вина, навреди, сомнежи и борба – тогаш во тебе се јавува желба да се ослободиш од тој ветхи човек во себе,

од човекот-жртва внатре во тебе и од неговите ситни страсти и земни похоти, и да го спознаеш Вистинското Задоволство – Задоволството на Безусловната Љубов, Вистината и Божествената Благодат, која се открива во твојот вистински талент, во Дарот Божји, кој преку тебе ќе почне да се излева со Љубов, Премудрост, Богатство врз оние околу тебе, врз ближните и далечните.

И во многубројните бесплодни обиди да се ослободиш од таа внатрешна темнина, за да станеш светлина, ти најпосле ќе посакаш Бог да постои.

Ти ќе посакаш Бог да постои. Не затоа што Тој објективно постои. Не. Бог – тоа е исто така производ на верата и желбата, како и сè друго, но ти ќе посакаш Бог да постои, и ќе го посакаш тоа толку силно, зашто ќе ти биде толку тешко од таа вистина за себе, за сопствената ништожност, за сопственото неовладување со себе… Ти ќе посакаш оваа Благодат, оваа Највисока Правда, оваа Вистина, оваа Љубов, Којашто и е Бог, да се открие во тебе и да засјае внатре во тебе со вистинска светлина, „Светлина што беше во темнината, и темнината не ја опфати“.

Ти ќе посакаш Вистина, и Вистината ќе се открие (во) тебе. Ќе се помолиш (не знаејќи кому, во празнина) – но за првпат искрено, со жар, со отворено срце и насочен ум: