8. აზრები

აზრი – ეს არის შენობის სახურავი და ჩვენი ცნობიერების, როგორც ასეთის, არქიტექტურის მწვერვალი. აზრით ჩვენ შეგვიძლია გავაცნობიეროთ საკუთარ თავში ჩვენს რეალობაში ყოველივე მომხდარის მიზეზი, როდესაც გაცნობიერებაში დახმარებისთვის ჩვენს უმაღლეს, ღვთაებრივ ასპექტებს მივმართავთ, გავაანალიზოთ და საჭიროების შემთხვევაში გამოვასწოროთ, განვახორციელოთ რეფლექსია და გავაძლიეროთ შეგრძნება, გავუშვათ სიყვარულის ნაკადი და შევქმნათ ღვთის სასუფევლის შინაგანი მდგომარეობა, რომელიც „ჩვენშია“, მივმართოთ ცოცხალ ჭეშმარიტებას და ვიყოთ მისი მადლიერი არხი და თანაშემოქმედი, განვიცდიდეთ რა უმაღლეს ნეტარებას ცოცხალი სიტყვის სამყაროში გამოვლენით. აზრით ჩვენ შეგვიძლია გავუშვათ პატარა ტრანსფორმაციებისა და უმნიშვნელო მოვლენების ჯაჭვი, რომლებიც საბოლოოდ ძირფესვიანად შეცვლიან ჩვენს რწმენებსა და შეხედულებებს, ჩვენი აღქმის შაბლონსა და მთელ ჩვენს ცხოვრებას. აზრით ჩვენ შეგვიძლია გამოვავლინოთ და თანხმობაში მოვიყვანოთ ჩვენი ურთიერთგამომრიცხავი სურვილები – დავამეგობროთ ყველა ქარიყლაპია და კიბო გედებთან. აზრის მეშვეობით ჩვენ ვიღებთ ბედისწერის განმსაზღვრელ გადაწყვეტილებებს, ვირჩევთ ჩვენი განვითარების ვექტორს. აზრით ჩვენ ვეუფლებით საკუთარ ემოციებსა და განცდებს, საკუთარ მდგომარეობებსა და გარე რეალობას, მოვლენათა მსვლელობას ჩვენთვის სასურველი მიმართულებით წარვმართავთ. აზრის მეშვეობით ჩვენ ვეძებთ და ვხსნით ჩვენს ტალანტებს, ვითხოვთ, ვაცნობიერებთ და სამყაროს წარვუდგენთ ჩვენს ღვთაებრივ ნიჭებს, ვაორგანიზებთ ჩვენს ურთიერთობას და შევდივართ ურთიერთქმედებაში სხვა თანაშემოქმედებთან, ვქმნით საკუთარ თავს, როგორც შედევრს, ვეხმარებით მათ აღსრულებაში და ერთობლივად ვქმნით ჩვენს საერთო კოლექტიურ რეალობას, ჩვენს საერთო სამოთხეს.

მაგრამ ყოველივე ეს – თუკი ჩვენ გავაცნობიერებთ საკუთარ თავს შემოქმედებად და არა „ობიექტურ რეალობასთან“ მებრძოლებად (წაიკითხე: მის მსხვერპლებად). წინააღმდეგ შემთხვევაში, ჩვენი აზრები იქცევა (და თავისთავად ბრუნდება) გაუცნობიერებელ „აზრთა მორევად“, რომელიც კვებავს შიშებს, ეჭვებს, საკუთარი თავის ურწმუნოებას, გადარჩენისთვის ბრძოლისა და უნაყოფო კონკურენციის აზროფორმებს. გააცნობიერე, ჩვენ აქ იმაზე კი არ ვსაუბრობთ, რომ „აზრი მატერიალურია“ და ამიტომ „იფიქრე პოზიტიურად“. შენი აზრები, შენი აზროვნების შაბლონი – ეს ქვედა სართულების: რწმენის, სურვილებისა და ჩვეული გრძნობების მუშაობის შედეგია. ამიტომ, თუ გსურს შეცვალო შენი აზროვნების შაბლონი – ჯერ მოგიწევს გაერკვე შენი ცნობიერების ქვედა სართულებში, რწმენის ფუნდამენტიდან დაწყებული.

„პოზიტიური აზროვნება მუშაობს მხოლოდ მათთან, ვისაც პოზიტიური აზროვნება აქვს. მისი შეცვლა შეუძლებელია ქვეცნობიერ (გაუცნობიერებელ) რწმენებში, შეხედულებებში, სურვილებსა და გრძნობების შაბლონებში გარკვევის გარეშე“.

ამიტომ სწორედ გაცნობიერებულობას, ანუ საკუთარი ცნობიერების შინაგანი შიგთავსის (რწმენების, სურვილების, გრძნობების) კრიტიკულ გააზრებას საკუთარი მატერიალური სინამდვილის სარკისა და საკუთარი მდგომარეობებისა და მათი ჭეშმარიტი მიზეზების რეფლექსიის (ცნობიერებაში ასახვის) მეშვეობით – სწორედ გაცნობიერებულობას, რომელიც ყოველივე მომხდარის მიზეზს საკუთარ თავში, საკუთარ ცნობიერებაში აღიარებს და ეძებს, შეუძლია შეცვალოს ჩვენი აზროვნების ხასიათი და

დაადასტუროს ჩვენი სტატუსი, როგორც მოაზროვნე ადამიანისა და ქმნილების გვირგვინისა.

გაცნობიერებულ აზროვნებაზე, გონების დისციპლინაზე გადასვლა, რომელიც მუდმივად აბრუნებს ჩვენი ყურადღების ფოკუსს მთავარზე და მიმართავს გონებას შინაგანი სიმართლის გაცნობიერებისკენ – საკუთარი მდგომარეობების, დროის ყოველ მომენტში არსებული გრძნობების, დამოკიდებულებებისა და შინაგანი უთავისუფლების, საკუთარი თავის უმართაობის, ინსტინქტების, შიშებისა და ქვეცნობიერი დესტრუქციული სურვილებისადმი დაქვემდებარებულობის სიმართლისკენ – სიმართლისკენ, რომელიც არცთუ სასიამოვნოა, მაგრამ ერთადერთია, რასაც შეუძლია ჩვენში სიღრმისეული ცვლილებების პროცესის დაწყება – ამ სიმართლიდან ბუნებრივად გამომდინარე სინანულითა და ახალი, უკვე გაცნობიერებული სურვილების დაბადებით – და ყოველივე აქედან ასევე ბუნებრივად გამომდინარე რწმენის გაცნობიერებული არჩევანი, ხოლო შემდგომ – შემოქმედის ცნობიერებისა და სიყვარულის ტექნოლოგიის მუდმივად გაფართოებადი უნარებისა და ინსტრუმენტების არსენალის გამომუშავება: შინაგანი წინააღმდეგობების შეთანხმება, შეგრძნებათა შაბლონების გარდაქმნა, ცნობიერების ჰიგიენა, ხედვის წერტილის გაცნობიერებული არჩევანი, შემოქმედის ნების გაცხადება, მდგომარეობის სიტყვით შექმნა, შინაგანი დიალოგი ცნობიერების უმაღლეს ფორმებთან: სულთან, უფროს მოძღვრებთან, ქრისტეს ცნობიერებასთან, მამა-ღმერთთან და ღვთისმშობელთან; ამა თუ იმ გარემოებათა ჭეშმარიტი მიზეზების გაცნობიერება, გაცნობიერებული მმართველობითი გადაწყვეტილებების მიღება, რეალობისგან უკუკავშირის ანალიზი, ნების კორექტირება, ქვეცნობიერი, მათ შორის საგვარეულო პროგრამების განკურნება და გასწორება, რეალობის ხელახლა შექმნა, თანაშემოქმედთა მოწვევა და შემოქმედებითი კავშირებისა და გაერთიანებების შექმნა სხვა

შემოქმედებთან საერთო ფასეულობებზე დაყრდნობით, საკუთარი ღვთაებრივი თამაშის არჩევა და ჩართვა, ერთიანი ღმერთის დიდ თამაშში ჩართულობა და ა.შ. – აი, რა გვიხსნის ჩვენს უმაღლეს პოტენციალს – ადამიანის ჭეშმარიტ განღმრთობას, ადამიანი-შემოქმედის ჩამოყალიბებას.

სანამ კითხვას განაგრძობდე, შეჩერდი – გააანალიზე: როგორია შენი აზროვნების ხასიათი? რამდენად გაცნობიერებულია იგი და რამდენად ექვემდებარება გაუცნობიერებელ „აზრთა მორევს“, „გონების ლაყბობას“?

აბა როგორ? მოგინდა დაიბრუნო ძალაუფლება საკუთარ გონებაზე? განაცხადე შენი ნება ამაზე. და დაიწყე პრაქტიკა – შენი ყურადღების ფოკუსის შენარჩუნება გრძნობებზე, რწმენის გაცნობიერებული არჩევანი, ცნობიერების ჰიგიენა, საკუთარ თავში შემოქმედის პასუხისმგებლობის დაბრუნება, მდგომარეობის სიტყვით გაცნობიერებული შექმნა, გულწრფელი ლოცვა და შინაგანი დიალოგი ღმერთთან (ამ ინსტრუმენტების გამოყენების მაგალითებს ამ სახელმძღვანელოს ბოლოს იპოვი).

და აი, როდესაც შენ იძენ გონების დისციპლინას, სწავლობ ყურადღების ფოკუსის შეკავებას გრძნობებზე (სხვანაირად როგორ შეიცნობ სიყვარულს, ბედნიერებას, ჭეშმარიტებას – რომ ეს მართლაც სიყვარული, ბედნიერება და ჭეშმარიტებაა?!), როდესაც აღმოაჩენ სიმართლეს, უსიამოვნო სიმართლეს, რომ შენ ყრუ ხარ გრძნობების მიმართ, რომ შენ არ იცი არც სიყვარული, არც სიხარული და მით უმეტეს არც ღვთის მადლი, არამედ პირიქით, სავსე ხარ დაპროგრამებული რეაქციებით – შიშებით, დანაშაულის გრძნობით, წყენით, ეჭვებითა და ბრძოლით – მაშინ შენში ჩნდება სურვილი, განთავისუფლდე ამ ძველი ადამიანისგან საკუთარ თავში,

შენში მყოფი მსხვერპლი-ადამიანისგან და მისი წვრილმანი მიწიერი ვნებებისა და გულისთქმებისგან, და შეიცნო ნამდვილი ნეტარება – უპირობო სიყვარულის, ჭეშმარიტებისა და ღვთაებრივი მადლის ნეტარება, რომელიც იხსნება შენს ჭეშმარიტ ტალანტში, ღვთის ნიჭში, რომელიც შენი მეშვეობით დაიწყებს გადმოღვრას სიყვარულად, სიბრძნედ, სიმდიდრედ გარშემომყოფებზე, ახლობლებსა და შორეულებზე.

და ამ შინაგანი სიბნელისგან განთავისუფლების მრავალრიცხოვან უნაყოფო მცდელობაში, რათა გახდე ნათელი, შენ ბოლოს და ბოლოს მოისურვებ, რომ ღმერთი იყოს.

შენ მოისურვებ, რომ ღმერთი იყოს. არა იმიტომ, რომ ის ობიექტურად არსებობს. არა. ღმერთი – ესეც რწმენისა და სურვილის ნაყოფია, როგორც ყველაფერი დანარჩენი, მაგრამ შენ მოისურვებ, რომ ღმერთი იყოს, და შენ ამას მოისურვებ იმდენად ძლიერად, რადგან იმდენად ცუდად იქნები საკუთარ თავზე ამ სიმართლისგან, საკუთარი უსუსურობისგან, საკუთარი თავის უმართაობისგან... შენ მოისურვებ, რომ ეს მადლი, ეს უმაღლესი სიმართლე, ეს ჭეშმარიტება, ეს სიყვარული, რომელიც არის კიდეც ღმერთი, გაიხსნას შენში და გამობრწყინდეს შენს შიგნით ნამდვილი ნათლით, „ნათლით, რომელიც იყო ბნელში, და ბნელმა ვერ მოიცვა იგი“.

შენ მოისურვებ ჭეშმარიტებას, და ჭეშმარიტება გაიხსნება შენში. შენ აღავლენ ლოცვას (არ იცი ვის მიმართ, სიცარიელეში) – მაგრამ პირველად გულწრფელად, მხურვალედ, გახსნილი გულითა და მიზანმიმართული გონებით: