8. Pikiran

Pikiran iku payon wangunan – lan pucuking Arsitektur – saka Kasadaran kita minangka sejatining dhiri. Lumantar pikiran, kita bisa nyadari ing sajroning dhiri Sabab saka kabeh kedadeyan ing kasunyatan kita, nyuwun pambiyantu marang perangan-perangan kita kang luhur, kang Ilahi, kanggo nintingi lan manawa perlu mbenerake, nglimbang-nglimbang lan ngunggahake pangrasa, ngilekake ilining Katresnan lan nyipta kahanan batin Kratoning Gusti, kang «ana ing sajroning kita», manembah marang Bebener kang Gesang sarta dadi saluran kang kebak panuwun lan dadi kanca-pangripta, ngraosake Kanikmatan Luhur nglairake Sabda kang Gesang marang jagad. Lumantar pikiran, kita bisa miwiti rantaman owah-owahan cilik lan kedadeyan-kedadeyan prasaja kang ing pungkasane bakal ngowahi sakabehe kapercayan lan pamedhar kita, cithakan pamawas kita, lan sakabehing urip kita. Lumantar pikiran, kita bisa nemokake lan nunggalake pepinginan-pepinginan kita kang padha pasulayan – nyawijekake kabeh iwak lohan, yuyu, lan banyak dadi siji. Lumantar pikiran, kita njupuk kaputusan kang nemtokake nasib, milih arah pangrembakane dhiri. Lumantar pikiran, kita nguwasani emosi lan panggayuh kita, kahanan batin kita lan kasunyatan lair kita, ngarahake lakuning lelakon menyang arah kang kita karepake. Lumantar pikiran, kita nggoleki lan mbabar bakat kita, njaluk, nyadari lan ngatonake ganjaran-ganjaran Ilahi marang jagad, ngatur sesambungan kita lan manunggal makarya karo para kanca-pangripta liyane, nyipta Dhiri kita minangka karya adi, mbiyantu dheweke kabeh kawujud, lan bebarengan nyipta kasunyatan bebarengan kita, Swarga bebarengan kita.

Nanging kabeh iku – manawa kita nyadari Dhiri minangka para pangripta, dudu pajuang nglawan «kasunyatan objektif» (tegese, dadi kurbaning kasunyatan iku). Yen ora mangkono, pikiran kita bakal malih (lan kanthi lumrahe bali) dadi "ubenganing pikiran" kang tanpa kasadaran, kang ngreksa rasa wedi, rasa mangu-mangu, ora percaya marang Dhiri, wujuding pamikir bab pasulayan urip lan pasaing kang tanpa guna. Sadarnana, kita ing kene ora ngrembug babagan «pikiran iku nyata wujude» mula «mikirna kang becik». Pikiranmu, cithakan pamikirmu – iku wohing pakaryan saka tataran ngisor: iman, pepinginan, lan kulina pangrasa. Mula saka iku, yen Sliramu kepengin ngowahi cithakan pamikirmu – Sliramu kudu luwih dhisik ngrampungake perkara ing tataran-tataran ngisor kasadaranmu, diwiwiti saka dhasaring Kapercayan.

«Pikiran positif mung lumaku tumrap wong-wong kang wus duwe pikiran positif. Iku ora bisa diowahi tanpa mbedhah lan ngrampungake kapercayan, panemu, pepinginan, lan cithakaning pangrasa kang ana ing alam ngisor sadar (kang ora kasadar).»

Mula saka iku, mung kasadaran, yaiku pamawas kritis marang isining batin kasadarane dhewe (kapercayan, pepinginan, pangrasa) lumantar pangiloning kasunyatan lair lan pameletikan (wewayangan ing kasadaran) kahanan batine sarta sabab-sababe kang sejati – ya mung kasadaran, kang ngakoni lan nggoleki sababing kabeh lelakon ing sajroning Dhiri, ing sajroning kasadarane dhewe, kang bisa ngowahi sipating pamikir kita lan

netepake drajat kita minangka Manungsa kang wicaksana lan Makuthaning Titah.

Lumakuning tumuju pamikir kang sadar, dhisiplining nala, kang tansah mbalekake punjering kawigaten kita marang kang utama, ngarahake cipta kanggo nyadari bebener batin – bebener bab kahanan dhiri, pangrasa ing saben wayah, keterikatan lan kahanan ora mardika ing batin, ora kuwasa marang dhiri, gampang kapilut dening naluri lan rasa wedi sarta pepinginan ngrusak ing alam ngisor sadar – bebener kang ora pati nyenengake, nanging mung siji-sijine kang bisa miwiti lakuning owah-owahan kang jero ing sajroning kita – kanthi tobat kang tuwuh kanthi alamiah saka bebener iki lan lahire pepinginan-pepinginan anyar kang wus kasadar – sarta kanthi alamiah uga nglairake pamilihing kapercayan kanthi sadar, lan sabanjure – nglatih piranti lan katrampilan Kasadaran Pangripta lan Teknologi Katresnan kang tansah jembar: nyarasken pasulayan batin, ngowahi cithakaning pangrasa, reresik kasadaran, milih pamawas kanthi sadar, nyatakake kersaning Pangripta, nyipta kahanan lumantar sabda, wawan rembag batin karo wujuding Kasadaran Luhur: Roh, Para Pamomong Luhur, Kasadaran Kristus, Gusti Allah Rama lan Gusti Ibu; nyadari sabab sejati saka sakehing kahanan, njupuk kaputusan panguwasa kanthi sadar, nintingi wangsulan saka kasunyatan, mbenerake karsa, ngusadani lan mbenerake program-program ngisor sadar, kalebu saka leluhur, nyipta maneh kasunyatan, ngajak kanca-pangripta lan mbangun patunggalan sarta pamanunggalan pangripta karo liyane

para pangripta adhedhasar piwulang luhur bebarengan, milih lan nguripake Lelakon Ilahi dhewe, melu ing Lelakon Ageng saka Gusti Kang Tunggal lan sapiturute – yaiku kang mbikak kita marang Potensi Paling Luhur kita – manunggal dadi Ilahi kang sejati, dadi Manungsa-pangripta.

Sadurunge maca luwih adoh, lerepa sedhela – tintingana: kepriye sipating pamikirmu? Sepira jembare kasadarane, lan sepira kahanane kang kapilut dening «ubenganing pikiran» lan «ocehaning cipta» kang tanpa kasadaran?

Kepriye? Apa Sliramu kepengin ngrebut maneh panguwasa marang ciptamu? Pratelakna kersamu kanggo bab iki. Lan wiwita ngleksanakake – njaga punjering kawigatenmu marang pangrasa, pamilihing kapercayan kanthi sadar, reresik kasadaran, mbalekake Tanggung Jawab Pangripta marang Dhiri, nyipta kahanan lumantar sabda kanthi sadar, pandonga kang tulus lan wawan rembag batin karo Gusti (tuladha panggunaan piranti-piranti iki bakal Sliramu temokake ing pungkasaning Pandom iki).

Lan nalika Sliramu nggayuh dhisiplining nala, sinau njaga punjering kawigaten marang pangrasa (yen ora mangkono kepriye Sliramu bakal ngreti Katresnan, Kabagyan, Bebener – yen iku pancen sejatining Katresnan, Kabagyan, lan Bebener?!), nalika Sliramu nemokake bebener, bebener kang ora nyenengake, yen Sliramu budheg marang pangrasa, yen Sliramu ora ngreti Katresnan, ora ngreti Kabungahan, apa maneh Sih Rahmating Gusti, nanging suwalike, kebak dening tanggapan kang wus kaprogram – rasa wedi, kaluputan, lara ati, mangu-mangu lan pasulayan – ing kono bakal tuwuh pepenginan ing sajroning dhirimu kanggo ucul saka manungsa lawas iki,

manungsa-kurban ing sajroning Dhirimu sarta hawa nepsu lan krenteg donyane kang asor, lan ngesthi Kanikmatan Sejati – Kanikmatan Katresnan Tanpa Sarat, Bebener lan Sih Rahmating Ilahi, kang mbabar ing bakatmu kang sejati, ing Ganjaraning Gusti, kang lumantar Sliramu bakal ngilekake Katresnan, Kawicaksanan, lan Kasugihan marang wong-wong ing saubengmu, marang kang cedhak lan kang adoh.

Lan ing pirang-pirang pambudidaya kang tanpa asil kanggo ngentasake dhiri saka pepeteng batin iki supaya dadi pepadhang, ing pungkasane Sliramu bakal kepengin supaya Gusti iku ana.

Sliramu bakal kepengin supaya Gusti iku ana. Dudu amarga Panjenengane ana kanthi objektif. Ora. Gusti iku uga asiling iman lan pepinginan, kaya dene sakehing bab liyane, nanging Sliramu bakal kepengin supaya Gusti iku ana, lan Sliramu kepengin banget amarga Sliramu ngrasa lara banget dening bebener bab dhirimu iki, bab asoring dhirimu, bab kahananmu kang ora bisa nguwasani Dhiri… Sliramu bakal kepengin supaya Sih Rahmat iki, Bebener Luhur iki, Bebener Sejati iki, Katresnan iki, kang sejatine yaiku Gusti, binuka ing sajroning Sliramu, lan sumunar ing sajroning Dhirimu minangka cahya kang sejati, «Pepadhang kang sumunar ing sajroning pepeteng, lan pepeteng ora bisa nguwasani».

Sliramu bakal ngesthi Bebener, lan Bebener bakal binuka ing sajroning (dhiri)mu. Sliramu bakal nyenyuwun (tanpa ngreti marang sapa, menyang papan suwung) – nanging sepisanan iki kanthi tulus, kanthi makantar-kantar, kanthi ati kang binuka lan cipta kang tumuju: