8. Hugleiðingar

Hugsunin er þak byggingarinnar – og hátindur Arkitektúrs – Meðvitundar okkar sem slíkrar. Með hugsuninni getum við skynjað í okkur Sjálfum Orsök alls þess sem gerist í veruleika okkar, leitað hjálpar við vitundarvakningu til okkar æðri, Guðdómlegu þátta, greint og ef þörf krefur leiðrétt, íhugað og styrkt tilfinninguna, hrundið af stað flæði Ástarinnar og skapað hið innra ástand Guðsríkis sem er „hið innra með okkur“, leitað til Lifandi Sannleikans og verið þakklátur farvegur Hans og með-skapari, og upplifað Æðstu Nægju þess að birta hið Lifandi Orð í heiminum. Með hugsuninni getum við hrundið af stað keðju smárra umbreytinga og smávægilegra atburða, sem á endanum munu gerbreyta trú okkar og sannfæringu, skynjunarmynstri okkar og öllu lífi okkar. Með hugsuninni getum við afhjúpað og sætt misvísandi langanir okkar – sætt alla geddur, krabba og svani. Með hjálp hugsunarinnar tökum við örlagaríkar ákvarðanir og veljum stefnu þróunar okkar. Með hugsuninni náum við valdi á tilfinningum okkar og upplifunum, ástöndum okkar og ytri veruleika, og snúum framvindu atburða í þá átt sem við óskum. Með hjálp hugsunarinnar leitum við og afhjúpum hæfileika okkar, krefjumst, gerum okkur grein fyrir og færum heiminum Guðdómlegar gjafir okkar, skipuleggjum samskipti okkar og göngum í samspil við aðra með-skapara, sköpum Sjálf okkur sem meistaraverk, hjálpum þeim að verða að veruleika, og sköpum í sameiningu okkar sameiginlega raunveruleika, okkar sameiginlegu Paradís.

En allt þetta – ef við gerum okkur grein fyrir okkur sem sköpurum, en ekki stríðsmönnum gegn „hlutlægum veruleika“ (les: fórnarlömbum hans). Annars breytast hugsanir okkar (og hverfa sjálfgefið aftur) í ómeðvitaðan „hugsanahrærivél“, sem viðheldur ótta, efa, vantrú á Sjálfan sig, hugsunarformum lífsbaráttu og árangurslausrar samkeppni. Gerðu Þér grein fyrir því, við erum ekki hér að tala um að „hugsunin sé efnisleg“ og þess vegna eigi maður að „hugsa jákvætt“. Hugsanir Þínar, hugsunarmynstur Þitt – eru afleiðing af starfsemi neðri hæðanna: Trúar, langana og vanabundinna tilfinninga. Þess vegna, ef Þú vilt breyta hugsunarmynstri Þínu – verður Þú fyrst að takast á við neðri hæðir meðvitundar Þinnar, frá og með grunni Trúarinnar.

„Jákvæð hugsun virkar aðeins fyrir þá sem þegar hafa jákvæða hugsun. Ekki er hægt að breyta henni án þess að gera upp við undirmeðvitundar (ómeðvitaðar) trúarskoðanir, sannfæringu, langanir og tilfinningamynstur.“

Þess vegna er það einmitt meðvitundin, það er gagnrýninn skilningur á innra innihaldi eigin meðvitundar (trúarskoðunum, löngunum, tilfinningum) í gegnum spegil efnislegs veruleika síns og íhugun (speglun í meðvitundinni) á ástöndum sínum og sönnum orsökum þeirra – einmitt meðvitundin, sem viðurkennir og leitar orsakanna alls þess sem gerist innra með sér, í meðvitund sinni, sem er fær um að breyta eðli hugsunar okkar og

staðfesta stöðu okkar sem vitibornar manneskjur og Krúnu Sköpunarverksins.

Umskiptin yfir í meðvitaða hugsun, aga hugans, sem stöðugt færir brennidepil athygli okkar aftur að hinu mikilvæga, og beinir huganum að því að gera sér grein fyrir innri sannleikanum – sannleika eigin ástands, tilfinninga á hverju augnabliki, ávana og innra frelsisleysis, skorts á sjálfstjórn, varnarleysis gagnvart eðlishvötum, ótta og undirmeðvituðum eyðileggjandi löngunum – sannleika sem er ekki sérlega þægilegur, en sá eini sem megnar að hrinda af stað djúpstæðu breytingaferli innra með okkur – með iðrun sem sprettur eðlilega af þessum sannleika og fæðingu nýrra, þegar meðvitaðra langana – og jafn eðlilega fylgir af öllu þessu meðvitað val á Trú, og síðan – uppbygging á stöðugt vaxandi vopnabúri færni og verkfæra Meðvitundar Skaparans og Tækni Ástarinnar: samræming innri mótsagna, endurmótun tilfinningamynstra, hreinlæti meðvitundar, meðvitað val á sjónarhorni, yfirlýsing um vilja Skaparans, sköpun ástands með orði, innra samtali við Æðri myndir meðvitundar: Andann, Æðri leiðbeinendur, Kristsmeðvitundina, Guð Föður og Guðsmóður; skilningur á sönnum orsökum tiltekinna aðstæðna, töku meðvitaðra stjórnunarákvarðana, greining á endurgjöf frá veruleikanum, leiðrétting viljans, heilun og leiðrétting á undirmeðvituðum forritum, þar á meðal ættarforritum, endursköpun veruleikans, boð til með-skapara og stofnun skapandi bandalaga og samtaka með öðrum

sköpurum á grundvelli sameiginlegra gilda, val og virkjun á eigin Guðdómlega leik, þátttaka í Hinum Stóra Leik hins Eina Guðs o.s.frv. – þetta er það sem opnar okkur fyrir okkar Æðsta Möguleika – hinni sönnu Guðdómsgervingu mannsins, mótun Mannsins-skaparans.

Áður en Þú lest lengra skaltu staldra við – greindu: hvert er eðli hugsunar Þinnar? Að hve miklu leyti er hún meðvituð, og að hve miklu leyti er hún háð ómeðvituðum „hugsanahrærivél“, „hugarblaðri“?

Jæja? Viltu endurheimta völdin yfir huga Þínum? Lýstu yfir vilja Þínum til þess. Og byrjaðu að iðka – að halda brennidepli athygli Þinnar á tilfinningunum, meðvitað val á Trú, hreinlæti meðvitundar, endurheimt Ábyrgðar Skaparans, meðvitaða sköpun ástands með orði, einlæga bæn og innra samtal við Guð (dæmi um notkun þessara verkfæra finnur Þú aftast í þessum Leiðarvísi).

Og þegar Þú öðlast aga hugans, lærir að halda brennidepli athygli á tilfinningunum (hvernig gætir Þú annars kynnst Ást, Hamingju, Sannleika – að þetta sé sannarlega Ást, Hamingja og Sannleikur?!), þegar Þú uppgötvar sannleikann, hinn óþægilega sannleika, að Þú ert daufur fyrir tilfinningum, að Þú þekkir hvorki Ást, Gleði, né hvað þá Náð Guðs, heldur ert þvert á móti fullur af forrituðum viðbrögðum – ótta, sektarkennd, gremju, efasemdum og baráttu – þá kviknar innra með Þér löngun til að frelsast frá þessum gamla manni innra með Þér,

fórnarlambs-manninum innra með Þér og smásmugulegum ástríðum hans og jarðneskum girndum, og kynnast Hinni Sönnu Nægju – Nægju Skilyrðislausrar Ástar, Sannleika og Guðdómlegrar Náðar, sem birtist í Þínum sanna hæfileika, í Guðsgjöfinni, sem mun streyma í gegnum Þig sem Ást, Viska, Gnótt til þeirra sem í kringum Þig eru, til nálægra og fjarlægra.

Og í óteljandi árangurslausum tilraunum til að frelsast undan þessu innra myrkri til að verða ljós, muntu loksins óska þess að Guð sé til.

Þú munt óska þess að Guð sé til. Ekki vegna þess að Hann sé hlutlægt til. Nei. Guð er líka afurð Trúar og löngunar, eins og allt annað, en Þú munt óska þess að Guð sé til, og Þú munt óska þess svo heitt, vegna þess að Þér mun líða svo illa vegna þessa sannleika um Sjálfan Þig, um eigið fánýti, um eigið stjórnleysi… Þú munt óska þess að þessi Náð, þessi Æðsti Sannleikur, þessi Sannleikur, þessi Ást, Sem er Guð, opinberist innra með Þér og skíni innra með Þér sem Sannur ljómi, „Ljósið sem skín í myrkrinu og myrkrið tók ekki á móti því“.

Þú munt þrá Sannleikann, og Sannleikurinn mun opinberast innra með Þér. Þú munt biðja heitt (án þess að vita til hvers, út í tómið) – en í fyrsta sinn af einlægni, með eldmóði, með opnu hjarta og einbeittum huga: