8. Pensamentos

O pensamento é o tellado do edificio — e o cumio da Arquitectura — da nosa Consciencia como tal. Co pensamento podemos recoñecer en nós a Causa de todo o que acontece na nosa realidade, acudindo en busca de axuda na toma de consciencia aos nosos aspectos superiores, Divinos, analizar e, de ser preciso, corrixir, reflexionar e intensificar o sentir, activar o fluxo do Amor e crear o estado interior do Reino de Deus, que «está dentro de nós», dirixirnos á Verdade Viva e ser a Súa canle agradecida e cocreadora, experimentando o Supremo Deleite de manifestar a Palabra Viva no mundo. Co pensamento podemos activar unha cadea de pequenas transformacións e acontecementos insignificantes que, en última instancia, cambiarán radicalmente as nosas crenzas e conviccións, o noso patrón de percepción e toda a nosa vida. Co pensamento podemos identificar e poñer de acordo os nosos desexos contraditorios — reconciliando todas as troitas e cangrexos cos cisnes. Coa axuda do pensamento tomamos decisións transcendentais, escollendo o vector do noso desenvolvemento. Co pensamento dominamos as nosas emocións e as nosas vivencias, os nosos estados e a nosa realidade externa, xirando o curso dos acontecementos na dirección que precisamos. Coa axuda do pensamento buscamos e revelamos os nosos talentos, reclamamos, facemos conscientes e presentamos ao mundo os nosos dons Divinos, organizamos a nosa comunicación e interactuamos con outros cocreadores, creándonos a nós mesmos como unha obra mestra, axudándolles a eles a manifestarse, e creando xuntos a nosa realidade colectiva común, o noso Paraíso común.

Mais todo isto — se nos recoñecemos a nós mesmos como creadores, e non como loitadores contra a «realidade obxectiva» (leas, vítimas dela). En caso contrario, os nosos pensamentos transfórmanse (e por defecto retornan) nunha «trituradora de pensamentos» inconsciente que alimenta medos, dúbidas, desconfianza en Si Mesmo, formas mentais de loita pola supervivencia e competencia estéril. Entende, aquí non estamos a falar de que «o pensamento é material» e por iso «pensa en positivo». Os teus pensamentos, o teu patrón de pensamento son a consecuencia do traballo dos pisos inferiores: da fe, dos desexos e dos sentimentos habituais. Por iso, se queres cambiar o teu patrón de pensamento — terás primeiro que arranxar os pisos inferiores da túa consciencia, comezando polos cimentos da fe.

«O pensamento positivo só funciona naqueles que teñen un pensamento positivo. Non se pode cambiar sen enfrontar as propias crenzas, conviccións, desexos e patróns de sentimentos subconscientes (inconscientes)».

Por iso é precisamente a toma de consciencia, é dicir, a comprensión crítica do contido interno da propia consciencia (crenzas, desexos, sentimentos) a través do espello da propia realidade material e da reflexión (reflexo na consciencia) dos propios estados e das súas verdadeiras causas — é precisamente a consciencia que recoñece e busca a causa de todo o que acontece en si mesma, na súa propia consciencia, a que é quen de cambiar o carácter do noso pensamento e

confirmar o noso status como Home sabio e Coroa da Creación.

A transición cara a un pensamento consciente, cara á disciplina da mente que devolve constantemente o foco da nosa atención ao esencial, orientando a mente a recoñecer a verdade interior — a verdade dos propios estados, dos sentimentos en cada momento, das dependencias e da falta de liberdade interior, da falta de autocontrol, da submisión aos instintos, aos medos e aos desexos destrutivos subconscientes — unha verdade non moi agradable, pero a única capaz de poñer en marcha en nós o proceso de cambios profundos — co arrepentimento que xorde de xeito natural desta verdade e o nacemento de novos desexos, xa conscientes — e a elección consciente da Fe que se segue con igual naturalidade de todo isto, e máis adiante — o desenvolvemento dun arsenal en constante expansión de habilidades e ferramentas da Consciencia do Creador e da Tecnoloxía do Amor: harmonización das contradicións internas, reestruturación dos patróns de sentir, hixiene da consciencia, elección consciente do punto de vista, afirmación da vontade do Creador, creación do estado mediante a palabra, diálogo interior coas formas Superiores de consciencia: o Espírito, os Mentores Maiores, a Consciencia de Cristo, Deus Pai e a Nai Divina; toma de consciencia das verdadeiras causas de tales ou cales circunstancias, adopción de decisións directivas conscientes, análise da resposta da realidade, axuste da vontade, sanación e corrección de programas subconscientes, incluídos os ancestrais, recreación da realidade, invitación a cocreadores e formación de alianzas e unións creativas con outros

creadores sobre a base de valores comúns, a elección e activación do propio xogo Divino, a implicación no Gran Xogo do Deus Único, etc. — velaí o que nos abre ao noso Supremo Potencial — á verdadeira divinización do home, ao florecemento do Home-creador.

Antes de seguir lendo, fai unha pausa — analiza: cal é o carácter do teu pensamento? En que medida é consciente e en que medida está sometido á «trituradora de pensamentos» inconsciente, ao «parroteo da mente»?

Que tal? Deuche ganas de recuperar o poder sobre a túa mente? Declara a túa vontade para iso. E comeza a practicar — manter o foco da túa atención nos sentimentos, a elección consciente da Fe, a hixiene da consciencia, a recuperación da Responsabilidade do Creador, a creación consciente do estado a través da palabra, a oración sincera e o diálogo interior con Deus (atoparás exemplos de aplicación destas ferramentas ao final desta Guía).

E cando acadas a disciplina da mente, cando aprendes a soster o foco da atención nos sentimentos (doutro xeito, como has coñecer o Amor, a Felicidade, a Verdade — que son realmente Amor, Felicidade e Verdade?!), cando descobres a verdade, a desagradable verdade de que es xordo aos sentimentos, de que non coñeces nin o Amor, nin a Alegría, nin moito menos a Graza de Deus, senón que, polo contrario, estás cheo de reaccións programadas — medos, culpa, resentimentos, dúbidas e loita — entón nace en Ti o desexo de liberarte dese home vello en Ti,

do home-vítima dentro de Ti e das súas pequenas paixóns e cobizas terreais, e coñecer o Verdadeiro Deleite — o Deleite do Amor Incondicional, da Verdade e da Graza Divina, que se desprega no teu verdadeiro talento, no Don de Deus que comezará a manar a través de Ti como Amor, Sabedoría e Riqueza sobre os que te rodean, sobre os próximos e os afastados.

E en incontables e estériles intentos de liberarte desta escuridade interior para converterte en luz, Ti, por fin, desexarás que Deus sexa.

Ti desexarás que Deus sexa. Non porque El sexa obxectivamente. Non. Deus é tamén un produto da Fe e do desexo, coma todo o demais, pero Ti desexarás que Deus sexa, e desexaralo con tanta forza porque te sentirás tan mal con esta verdade sobre Ti, sobre a túa insignificancia, sobre a túa incapacidade de dominarte a Ti Mesmo… Desexarás que esta Graza, esta Suprema Verdade, esta Verdade, este Amor, Que é Deus Mesmo, se revele en Ti e brille no teu interior cunha Luz verdadeira, «a Luz que brillaba nas tebras, e as tebras non prevaleceron contra ela».

Ti desexarás a Verdade, e a Verdade revelarase en Ti. Suplicarás (sen saber a quen, no baleiro) — mais por primeira vez con sinceridade, con fervor, co corazón aberto e a mente enfocada: