8. Mga saloobin

Ang kaisipan ay ang bubong ng gusali — at tugatog ng Arkitektura — ng ating Kamalayan sa ganang sarili nito. Sa pamamagitan ng kaisipan, maaari nating mapagtanto sa ating sarili ang Sanhi ng lahat ng nagaganap sa ating realidad, humihingi ng tulong sa pagkaunawa mula sa ating pinakamataas at Banal na mga aspeto, magsuri at kung kinakailangan ay magwasto, magmuni-muni at magpatindi ng pakiramdam, magpasimula ng daloy ng Pag-ibig at lumikha ng panloob na kalagayan ng Kaharian ng Diyos na «nasa loob natin», bumaling sa Buháy na Katotohanan at maging mapagpasalamat Niyang daluyan at kapwa-manlilikha, habang nararanasan ang Pinakamataas na Kaluguran sa pagpapahayag ng Buháy na Salita sa daigdig. Sa pamamagitan ng kaisipan, maaari nating simulan ang kawing ng maliliit na pagbabagong-anyo at mga di-kapansin-pansing pangyayari, na sa bandang huli ay lubusang magpapabago sa ating mga pananalig at paniniwala, sa ating huwaran ng pagkaunawa at sa buo nating buhay. Sa pamamagitan ng kaisipan, maaari nating matukoy at pagkasunduin ang ating mga nagtutunggaliang naisin — pinagkakasundo ang lahat ng magkakasalungat na puwersa. Sa tulong ng kaisipan, tayo ay gumagawa ng mga pagpapasiyang nagtatakda ng tadhana, pinipili ang direksyon ng ating pag-unlad. Sa pamamagitan ng kaisipan, pinamumunuan natin ang ating mga emosyon at mga karanasan, ang ating mga kalagayan at ang ating panlabas na realidad, binabago ang takbo ng mga pangyayari patungo sa direksyong nais natin. Sa tulong ng kaisipan, hinahanap at inilalantad natin ang ating mga talento, inaangkin, napagtatanto, at inihahain sa daigdig ang ating mga Banal na kaloob, isinasaayos ang ating pakikipag-ugnayan at nakikipagkaisa sa iba pang mga kapwa-manlilikha, nililikha ang ating Sarili bilang isang obra-maestra, tumutulong sa kanilang pag-usbong, at magkasamang nililikha ang ating pangkalahatang sama-samang realidad, ang ating iisang Paraiso.

Datapwat ang lahat ng ito ay magaganap lamang kung kikilalanin natin ang ating sarili bilang mga manlilikha, at hindi mga nakikipaglaban sa «obhetibong realidad» (ibig sabihin, mga biktima nito). Sa kabilang banda, ang ating mga kaisipan ay nagiging (at likas na bumabalik sa) isang walang-malay na "gilingan ng pag-iisip", na nagpapanatili ng mga takot, pag-aalinlangan, kawalan ng tiwala sa Sarili, mga anyo ng pag-iisip ng pakikibaka para mabuhay at baog na pakikipagkumpitensya. Pagtanto mo, hindi natin pinag-uusapan dito na «ang kaisipan ay materyal» at dahil dito ay «mag-isip nang positibo». Ang Iyong mga kaisipan, ang Iyong huwaran ng pag-iisip — ay bunga ng pagkilos ng mga mabababang palapag: ng Pananampalataya, mga naisin, at nakagawiang damdamin. Kaya naman, kung nais mong baguhin ang Iyong huwaran ng pag-iisip — kailangan mo munang harapin at ayusin ang mga mabababang palapag ng Iyong kamalayan, simula sa pundasyon ng Pananampalataya.

«Ang positibong pag-iisip ay gumagana lamang sa mga taong likas nang may positibong pag-iisip. Hindi ito mababago nang hindi muna hinaharap ang sariling mga di-namamalayang (lingid sa kamalayan) pananalig, paniniwala, naisin, at huwaran ng mga damdamin».

Kaya nga, ang mismong kamalayan, samakatuwid ay ang mapanuring pagninilay sa panloob na nilalaman ng sariling kamalayan (mga pananalig, naisin, damdamin) sa pamamagitan ng salamin ng sariling materyal na realidad at repleksyon (pagpapamalas sa kamalayan) ng sariling mga kalagayan at ng mga tunay na sanhi ng mga ito — ang mismong kamalayan, na kumikilala at naghahanap ng sanhi ng lahat ng nagaganap sa loob ng Sarili, sa sariling kamalayan, ang may kakayahang magbago sa katangian ng ating pag-iisip at

magpatunay sa ating kalagayan bilang Taong may katuwiran at Korona ng Nilalang.

Ang paglipat sa may-malay na pag-iisip, sa disiplina ng isip na patuloy na nagbabalik ng tuon ng ating pansin sa pinakamahalaga, na nagtututok sa isip sa pagkaunawa sa panloob na katotohanan — ang katotohanan ng sariling mga kalagayan, mga damdamin sa bawat sandali, mga pagkagapos at panloob na kawalan ng kalayaan, kawalan ng pamumuno sa sarili, pagpapasailalim sa mga udyok at takot at di-namamalayang mapangwasak na mga naisin — katotohanang hindi gaanong kaaya-aya, subalit siyang tanging may kakayahang magpasimula sa atin ng proseso ng malalalim na pagbabago — kasabay ng likas na pagsisising nagmumula sa katotohanang ito at pagsilang ng mga bago, may-malay nang mga naisin — at ang gayundin kalikas na sumusunod mula rito na may-malay na pagpili ng Pananampalataya, at higit pa roon — ang paglinang ng patuloy na lumalawak na sandatahan ng mga kasanayan at kagamitan ng Kamalayan ng Manlilikha at Teknolohiya ng Pag-ibig: pag-aakma ng mga panloob na salungatan, muling pagsasaayos ng mga huwaran ng pagdama, kalinisan ng kamalayan, may-malay na pagpili ng pananaw, pagpapahayag ng kalooban ng Manlilikha, paglikha ng kalagayan sa pamamagitan ng salita, panloob na pakikipag-usap sa mga Pinakamataas na anyo ng kamalayan: Espiritu, mga Nakatatandang gabay, Kamalayan ni Kristo, Diyos-Ama at Inang-Diyos; pagkaunawa sa mga tunay na sanhi ng iba't ibang pangyayari, paggawa ng may-malay na mga pamamahalang pagpapasiya, pagsusuri sa tugon mula sa realidad, pagtutuwid ng kalooban, pagpapagaling at pagwawasto ng mga di-namamalayang programa, kabilang ang mga minana sa angkan, muling paglikha ng realidad, pag-anyaya sa mga kapwa-manlilikha at pagbubuo ng mga malikhaing pagkakaisa at samahan kasama ang iba pang

mga manlilikha batay sa magkakatulad na mga pagpapahalaga, ang pagpili at pagpapasimula ng sariling Banal na laro, ang pakikilahok sa Dakilang Laro ng Nag-iisang Diyos at iba pa — ito ang nagbubukas sa atin sa ating Pinakamataas na Kakayahan — ang tunay na pagka-Diyos ng tao, ang pagiging Tao-manlilikha.

Bago magpatuloy sa pagbabasa, huminto sandali — suriin: ano ang katangian ng Iyong pag-iisip? Gaano ito may-malay, at gaano ito napapailalim sa di-namamalayang «gilingan ng pag-iisip», sa «walang-humpay na daldal ng isip»?

Kaya ano? Nais mo bang bawiin ang kapangyarihan sa Iyong isipan? Ipahayag ang Iyong kalooban ukol dito. At simulan ang pagsasagawa — ang pagpapanatili ng tuon ng Iyong pansin sa mga damdamin, ang may-malay na pagpili ng Pananampalataya, ang kalinisan ng kamalayan, ang pagbawi sa Iyong Sarili ng Pananagutan ng Manlilikha, ang may-malay na paglikha ng kalagayan sa pamamagitan ng salita, taimtim na panalangin at panloob na pakikipag-usap sa Diyos (ang mga halimbawa ng paggamit ng mga kagamitang ito ay matatagpuan mo sa dulo ng Gabay na ito).

At kung kailan mo nakakamtan ang disiplina ng isip, natututong panatilihin ang tuon ng pansin sa mga damdamin (kung hindi, paano mo malalaman ang Pag-ibig, Kaligayahan, Katotohanan — na ang mga ito nga ay tunay na Pag-ibig, Kaligayahan at Katotohanan?!), kapag natuklasan mo ang katotohanan, ang di-kaaya-ayang katotohanan, na Ikaw ay bingi sa mga damdamin, na hindi mo batid ang Pag-ibig, ni ang Kagalakan, lalong hindi ang Biyaya ng Diyos, kundi bagkus ay puno ng mga nakaprogramang reaksyon — mga takot, paninisi sa sarili, hinanakit, pag-aalinlangan at pakikibaka — kung magkagayon ay sumisibol sa Iyo ang pagnanais na lumaya mula sa lumang taong ito sa Iyong Sarili,

mula sa taong-biktima sa loob Mo at sa kanyang mumunting mga silakbo at makalupang pagnanasa, at maranasan ang Tunay na Kaluguran — ang Kaluguran ng Walang-Pasubaling Pag-ibig, Katotohanan at Banal na Biyaya, na nahahayag sa Iyong tunay na talento, sa Kaloob ng Diyos, na sa pamamagitan Mo ay aagos bilang Pag-ibig, Karunungan, Kasaganaan sa mga nasa paligid, sa mga malalapit at malalayo.

At sa napakaraming baog na pagtatangkang lumaya mula sa panloob na kadilimang ito upang maging liwanag, sa wakas, nanaisin Mong magkaroon ng Diyos.

Nanaisin Mong magkaroon ng Diyos. Hindi dahil Siya ay obhetibong umiiral. Hindi. Ang Diyos ay bunga rin ng Pananampalataya at pagnanais, tulad ng lahat ng bagay, datapwat nanaisin Mong magkaroon ng Diyos, at nanaisin Mo ito nang buong alab, sapagkat lubha kang maghihirap sa katotohanang ito tungkol sa Iyong Sarili, tungkol sa Iyong kawalang-kabuluhan, tungkol sa Iyong kawalan ng pamumuno sa Iyong Sarili... Nanaisin Mo na ang Biyayang ito, ang Pinakamataas na Katotohanang ito, ang Katotohanang ito, ang Pag-ibig na ito, na Siya mismong Diyos, ay mahayag sa Iyo, at magliwanag sa loob Mo bilang tunay na liwanag, «Ang Liwanag na sumikat sa kadiliman, at hindi ito nadaig ng kadiliman».

Nanaisin Mo ang Katotohanan, at ang Katotohanan ay mahahayag sa (loob ng) Iyo. Mananalangin Ka (nang hindi nalalaman kung kanino, sa kawalan) — subalit sa unang pagkakataon ay taimtim, may alab, nang may bukas na puso at nakatuong isip: