8. Σκέψεις

Η σκέψη είναι η στέγη του οικοδομήματος – και η κορυφή της Αρχιτεκτονικής – της Συνείδησής μας ως τέτοιας. Με τη σκέψη μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε μέσα μας την Αιτία όλων όσων συμβαίνουν στην πραγματικότητά μας, ζητώντας βοήθεια για τη συνειδητοποίηση από τις ανώτερες, Θεϊκές μας πτυχές, να αναλύσουμε και, εάν χρειάζεται, να διορθώσουμε, να αναστοχαστούμε και να ενισχύσουμε το αίσθημα, να ενεργοποιήσουμε τη ροή της Αγάπης και να δημιουργήσουμε την εσωτερική κατάσταση της Βασιλείας του Θεού, που «εντός ημών εστί», να στραφούμε στη Ζωντανή Αλήθεια και να είμαστε το ευγνώμον κανάλι και συν-δημιουργός Της, βιώνοντας την Ύψιστη Απόλαυση του να εκδηλώνουμε τον Ζωντανό Λόγο στον κόσμο. Με τη σκέψη μπορούμε να πυροδοτήσουμε μια αλυσίδα μικρών μεταμορφώσεων και ανεπαίσθητων γεγονότων, που τελικά θα αλλάξουν ριζικά τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις μας, το πρότυπο της αντίληψής μας και ολόκληρη τη ζωή μας. Με τη σκέψη μπορούμε να εντοπίσουμε και να φέρουμε σε αρμονία τις αντιφατικές μας επιθυμίες – συμφιλιώνοντας όλους τους λούτσους και τους κάβουρες με τους κύκνους. Με τη βοήθεια της σκέψης λαμβάνουμε αποφάσεις καθοριστικές για το πεπρωμένο μας, επιλέγοντας το διάνυσμα της εξέλιξής μας. Με τη σκέψη κυριαρχούμε στα συναισθήματά μας και στα βιώματά μας, στις καταστάσεις μας και στην εξωτερική μας πραγματικότητα, κατευθύνοντας τη ροή των γεγονότων προς την επιθυμητή για εμάς κατεύθυνση. Με τη βοήθεια της σκέψης αναζητούμε και αποκαλύπτουμε τα ταλέντα μας, διεκδικούμε, συνειδητοποιούμε και παρουσιάζουμε στον κόσμο τα Θεϊκά μας δώρα, οργανώνουμε την επικοινωνία μας και ερχόμαστε σε αλληλεπίδραση με άλλους συν-δημιουργούς, δημιουργώντας τον Εαυτό μας ως αριστούργημα, βοηθώντας να πραγματωθούν κι εκείνοι, και δημιουργώντας από κοινού τη συλλογική μας πραγματικότητα, τον κοινό μας Παράδεισο.

Όλα αυτά όμως – εάν συνειδητοποιήσουμε τον Εαυτό μας ως δημιουργούς και όχι ως μαχητές ενάντια στην «αντικειμενική πραγματικότητα» (διάβαζε: ως θύματά της). Σε αντίθετη περίπτωση, οι σκέψεις μας μετατρέπονται (και από προεπιλογή επιστρέφουν) σε έναν ασυνείδητο «μύλο σκέψεων», που συντηρεί φόβους, αμφιβολίες, έλλειψη πίστης στον Εαυτό μας, νοητικές μορφές πάλης για επιβίωση και άκαρπου ανταγωνισμού. Συνειδητοποίησε ότι εδώ δεν μιλάμε για το ότι «η σκέψη είναι υλική» και επομένως «σκέψου θετικά». Οι σκέψεις Σου, το πρότυπο της σκέψης Σου – είναι συνέπεια της λειτουργίας των κατώτερων επιπέδων: της πίστης, των επιθυμιών και των συνηθισμένων συναισθημάτων. Επομένως, αν θέλεις να αλλάξεις το πρότυπο της σκέψης Σου – θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσεις τα κατώτερα επίπεδα της συνείδησής Σου, ξεκινώντας από το θεμέλιο της Πίστης.

«Η θετική σκέψη λειτουργεί μόνο σε εκείνους που έχουν θετική σκέψη. Δεν μπορεί να αλλάξει χωρίς να ξεκαθαρίσει κανείς τις υποσυνείδητες (μη συνειδητές) πεποιθήσεις, τα πιστεύω, τις επιθυμίες και τα πρότυπα των συναισθημάτων του».

Γι' αυτό ακριβώς η συνειδητότητα, δηλαδή η κριτική κατανόηση του εσωτερικού περιεχομένου της συνείδησής μας (πεποιθήσεων, επιθυμιών, συναισθημάτων) μέσα από τον καθρέφτη της υλικής μας πραγματικότητας και τον αναστοχασμό (την αντανάκλαση στη συνείδηση) των καταστάσεών μας και των αληθινών τους αιτιών – ακριβώς η συνειδητότητα, που αναγνωρίζει και αναζητά την αιτία όλων όσων συμβαίνουν μέσα της, στην ίδια της τη συνείδηση, είναι ικανή να αλλάξει τον χαρακτήρα της σκέψης μας και

να επιβεβαιώσει το καθεστώς μας ως Έμφρονος Ανθρώπου και Στέμματος της Δημιουργίας.

Η μετάβαση στη συνειδητή σκέψη, στην πειθαρχία του νου, η οποία επαναφέρει συνεχώς το επίκεντρο της προσοχής μας στο ουσιώδες, προσανατολίζοντας τον νου στη συνειδητοποίηση της εσωτερικής αλήθειας – της αλήθειας των καταστάσεών μας, των συναισθημάτων σε κάθε χρονική στιγμή, των εξαρτήσεων και της εσωτερικής ανελευθερίας, της έλλειψης αυτοκυριαρχίας, της υποταγής στα ένστικτα, στους φόβους και στις υποσυνείδητες καταστροφικές επιθυμίες – μιας αλήθειας όχι ιδιαίτερα ευχάριστης, αλλά της μόνης ικανής να πυροδοτήσει μέσα μας τη διαδικασία των βαθιών αλλαγών – με τη μετάνοια που προκύπτει φυσικά από αυτή την αλήθεια και τη γέννηση νέων, ήδη συνειδητών, επιθυμιών – και την εξίσου φυσικά επακόλουθη από όλα αυτά συνειδητή επιλογή της Πίστης, και έπειτα – την ανάπτυξη ενός συνεχώς διευρυνόμενου οπλοστασίου δεξιοτήτων και εργαλείων της Συνείδησης του Δημιουργού και της Τεχνολογίας της Αγάπης: την εναρμόνιση των εσωτερικών αντιφάσεων, την αναδόμηση των προτύπων του αισθάνεσθαι, την υγιεινή της συνείδησης, τη συνειδητή επιλογή της οπτικής γωνίας, τη δήλωση της βούλησης του Δημιουργού, τη δημιουργία κατάστασης μέσω του λόγου, τον εσωτερικό διάλογο με τις Ανώτερες μορφές συνείδησης: το Πνεύμα, τους Ανώτερους καθοδηγητές, τη Συνείδηση του Χριστού, τον Θεό-Πατέρα και τη ΘεοΜήτορα· τη συνειδητοποίηση των αληθινών αιτιών των εκάστοτε περιστάσεων, τη λήψη συνειδητών διαχειριστικών αποφάσεων, την ανάλυση της ανατροφοδότησης από την πραγματικότητα, τη διόρθωση της βούλησης, τη θεραπεία και τη διόρθωση των υποσυνείδητων, συμπεριλαμβανομένων των προγονικών, προγραμμάτων, την επαναδημιουργία της πραγματικότητας, την πρόσκληση συν-δημιουργών και τη δημιουργία δημιουργικών ενώσεων και συμμαχιών με άλλους

δημιουργούς στη βάση κοινών αξιών, την επιλογή και την ενεργοποίηση του δικού μας Θεϊκού παιχνιδιού, τη συμμετοχή στο Μεγάλο Παιχνίδι του Ενός Θεού κ.λπ. – αυτό είναι που μας ανοίγει στο Ύψιστο Δυναμικό μας – στην αληθινή θέωση του ανθρώπου, στη διαμόρφωση του Ανθρώπου-δημιουργού.

Πριν διαβάσεις παρακάτω, κάνε μια παύση – ανάλυσε: ποιος είναι ο χαρακτήρας της σκέψης Σου; Πόσο συνειδητή είναι και πόσο εκτεθειμένη στον ασυνείδητο «μύλο σκέψεων», στη «φλυαρία του νου»;

Λοιπόν; Θέλησες να ανακτήσεις την εξουσία πάνω στον νου Σου; Δήλωσε τη βούλησή Σου για αυτό. Και άρχισε να εξασκείσαι – στη διατήρηση του επίκεντρου της προσοχής Σου στα συναισθήματα, στη συνειδητή επιλογή της Πίστης, στην υγιεινή της συνείδησης, στην επανάκτηση της Ευθύνης του Δημιουργού, στη συνειδητή δημιουργία κατάστασης μέσω του λόγου, στην ειλικρινή προσευχή και στον εσωτερικό διάλογο με τον Θεό (παραδείγματα εφαρμογής αυτών των εργαλείων θα βρεις στο τέλος αυτού του Οδηγού).

Και τότε, όταν αποκτάς την πειθαρχία του νου, όταν μαθαίνεις να κρατάς το επίκεντρο της προσοχής στα συναισθήματα (διαφορετικά πώς θα γνωρίσεις την Αγάπη, την Ευτυχία, την Αλήθεια – ότι είναι πράγματι Αγάπη, Ευτυχία και Αλήθεια;!), όταν ανακαλύπτεις την αλήθεια, τη δυσάρεστη αλήθεια, ότι είσαι κωφός στα συναισθήματα, ότι δεν γνωρίζεις ούτε την Αγάπη, ούτε τη Χαρά, ούτε πολύ περισσότερο τη Χάρη του Θεού, αλλά αντιθέτως, είσαι γεμάτος προγραμματισμένες αντιδράσεις – φόβους, ενοχές, πικρίες, αμφιβολίες και πάλη – τότε γεννιέται μέσα Σου η επιθυμία να απελευθερωθείς από αυτόν τον παλαιό άνθρωπο μέσα Σου,

από τον άνθρωπο-θύμα μέσα Σου και τα μικροπρεπή πάθη και τις γήινες επιθυμίες του, και να γνωρίσεις την Αληθινή Απόλαυση – την Απόλαυση της Ανιδιοτελούς Αγάπης, της Αλήθειας και της Θεϊκής Χάρης, που αποκαλύπτεται στο αληθινό Σου ταλέντο, στο Δώρο του Θεού, το οποίο θα αρχίσει να ξεχύνεται μέσα από Εσένα ως Αγάπη, Σοφία, Πλούτος στους γύρω Σου, στους πλησίον και στους μακρινούς.

Και μέσα στις πολυάριθμες άκαρπες προσπάθειες να απελευθερωθείς από αυτό το εσωτερικό σκοτάδι για να γίνεις φως, θα θελήσεις επιτέλους να υπάρχει Θεός.

Θα θελήσεις να υπάρχει Θεός. Όχι επειδή Εκείνος υπάρχει αντικειμενικά. Όχι. Ο Θεός είναι επίσης προϊόν πίστης και επιθυμίας, όπως και καθετί άλλο, αλλά Εσύ θα θελήσεις να υπάρχει Θεός, και θα το θελήσεις τόσο έντονα, επειδή θα νιώθεις τόσο άσχημα από αυτή την αλήθεια για τον Εαυτό Σου, για τη μηδαμινότητά Σου, για την έλλειψη αυτοκυριαρχίας Σου… Θα θελήσεις αυτή η Χάρη, αυτή η Ύψιστη Αλήθεια, αυτή η Αλήθεια, αυτή η Αγάπη, που είναι ο ίδιος ο Θεός, να αποκαλυφθεί μέσα Σου και να λάμψει μέσα Σου με αληθινό φως, «το Φως που έλαμψε στο σκοτάδι, και το σκοτάδι δεν το κατέλαβε».

Θα θελήσεις την Αλήθεια, και η Αλήθεια θα αποκαλυφθεί (μέσα) σε Εσένα. Θα προσευχηθείς ικετευτικά (χωρίς να γνωρίζεις σε ποιον, στο κενό) – αλλά για πρώτη φορά ειλικρινά, με θέρμη, με ανοιχτή καρδιά και προσηλωμένο νου: