8. Думкі

Думка – гэта дах будынка – і вяршыня Архітэктуры – нашай Свядомасці як такой. Думкай мы можам усвядоміць у сабе Прычыну ўсяго, што адбываецца ў нашай рэчаіснасці, звяртаючыся па дапамогу ва ўсведамленні да сваіх вышэйшых, Боскіх, аспектаў, прааналізаваць і пры неабходнасці выправіць, адрэфлексаваць і ўзмацніць пачуванне, запусціць паток Любові і стварыць унутраны стан Валадарства Божага, што «ўнутры нас ёсць», звярнуцца да Жывой Ісціны і быць Яе ўдзячным каналам і су-творцам, перажываючы Найвышэйшую Насалоду выяўляць Жывое Слова ў свет. Думкай мы можам запусціць ланцужок маленькіх трансфармацый і нязначных падзей, якія ў выніку карэнным чынам зменяць нашы вераванні і перакананні, наш шаблон успрыняцця і ўсё наша жыццё. Думкай мы можам выявіць і прывесці ў згоду нашы супярэчлівыя жаданні – пасябраваўшы ўсіх шчупакоў і ракаў з лебедзямі. З дапамогай думкі мы прымаем лёсавызначальныя рашэнні, выбіраючы вектар свайго развіцця. Думкай мы авалодваем сваімі эмоцыямі і сваімі перажываннямі, сваімі станамі і сваёй знешняй рэчаіснасцю, разгортваючы ход падзей у патрэбным нам кірунку. З дапамогай думкі мы шукаем і раскрываем свае таленты, запатрабуем, усведамляем і выяўляем свету свае Боскія дары, арганізуем свае зносіны і ўступаем ва ўзаемадзеянне з іншымі су-творцамі, ствараючы Сябе як шэдэўр, дапамагаючы адбыцца ім, і супольна творачы нашу агульную калектыўную рэчаіснасць, наш агульны Рай.

Але ўсё гэта – калі мы ўсвядомім сябе творцамі, а не змагарамі з «аб'ектыўнай рэчаіснасцю» (чытай, ахвярамі яе). У адваротным выпадку, нашы думкі ператвараюцца (і па змаўчанні вяртаюцца) у неўсвядомленую "думкамяшалку", якая падтрымлівае страхі, сумневы, нявер'е ў сябе, думкаформы барацьбы за выжыванне і бясплённай канкурэнцыі. Усвядом, мы тут гаворым не пра тое, што «думка матэрыяльная» і таму «мыслі пазітыўна». Твае думкі, твой шаблон мыслення – гэта вынік працы ніжніх паверхаў: веры, жаданняў і звыклых пачуццяў. Таму, хочаш змяніць свой шаблон мыслення – прыйдзецца спачатку разабрацца з ніжнімі паверхамі тваёй свядомасці, пачынаючы з падмурка веры.

«Пазітыўнае мысленне працуе толькі ў тых, у каго пазітыўнае мысленне. Яго нельга памяняць, не разабраўшыся са сваімі падсвядомымі (неўсведамляльнымі) вераваннямі, перакананнямі, жаданнямі і шаблонамі пачуццяў».

Таму менавіта ўсвядомленасць, гэта значыць крытычнае асэнсаванне ўнутранага начыння сваёй свядомасці (вераванняў, жаданняў, пачуццяў) праз люстэрка сваёй матэрыяльнай рэчаіснасці і рэфлексію (адлюстраванне ў свядомасці) сваіх станаў і іх сапраўдных прычын – менавіта ўсвядомленасць, якая прызнае і шукае прычыну ўсяго, што адбываецца, у сабе, у сваёй свядомасці, здольная змяніць характар нашага мыслення і

пацвердзіць наш статус як Чалавека разумнага і Вянца Тварэння.

Пераход да ўсвядомленага мыслення, дысцыпліны розуму, якая пастаянна вяртае фокус нашай увагі на галоўнае, нацэльваючы розум на ўсведамленне ўнутранай праўды – праўды сваіх станаў, пачуццяў у кожны момант часу, залежнасцей і ўнутранай няволі, няўладання сабой, схільнасці да інстынктаў і страхаў і падсвядомых дэструктыўных жаданняў – праўды, не вельмі прыемнай, але адзінай, здольнай запусціць у нас працэс глыбінных змен – з пакаяннем, што натуральна вынікае з гэтай праўды, і нараджэннем новых, ужо ўсвядомленых, жаданняў – і такім жа натуральным усвядомленым выбарам веры, што вынікае з усяго гэтага, а далей – напрацоўка няспынна пашыранага арсенала навыкаў і інструментаў Свядомасці Творцы і Тэхналогіі Любові: узгадненне ўнутраных супярэчнасцей, перабудова шаблонаў пачування, гігіена свядомасці, усвядомлены выбар кропкі агляду, абвяшчэнне волі Творцы, стварэнне стану словам, унутраны дыялог з Вышэйшымі формамі свядомасці: Духам, Старэйшымі настаўнікамі, Свядомасцю Хрыста, Богам-Бацькам і БагаМаці; усведамленне сапраўдных прычын тых ці іншых акалічнасцей, прыняцце ўсвядомленых кіруючых рашэнняў, аналіз зваротнай сувязі ад рэчаіснасці, карэкціроўка волі, ацаленне і выпраўленне падсвядомых, у тым ліку родавых, праграм, перастварэнне рэчаіснасці, запрашэнне су-творцаў і стварэнне творчых саюзаў і аб'яднанняў з іншымі

творцамі на аснове агульных каштоўнасцей, выбар і ўключэнне сваёй Боскай гульні, залучанасць у Вялікую Гульню Адзінага Бога і г.д. – вось што адкрывае нас нашаму Найвышэйшаму Патэнцыялу – сапраўднаму абажэнню чалавека, станаўленню Чалавека-творцы.

Перш чым чытаць далей, зрабі паўзу – прааналізуй: які характар твайго мыслення? Наколькі яно ўсвядомленае, а наколькі падпарадкаванае неўсведамляльнай «думкамяшалцы», «балбатні розуму»?

Ну як? Захацелася вярнуць сабе ўладу над сваім розумам? Заяві сваю волю на гэта. І пачынай практыкаваць – утрыманне фокусу сваёй увагі на пачуццях, усвядомлены выбар веры, гігіену свядомасці, вяртанне сабе Адказнасці Творцы, усвядомленае стварэнне стану словам, шчырая малітва і ўнутраны дыялог з Богам (прыклады прымянення гэтых інструментаў ты знойдзеш у канцы гэтага Кіраўніцтва).

І вось калі ты здабываеш дысцыпліну розуму, навучаешся трымаць фокус увагі на пачуццях (інакш як ты спазнаеш Любоў, Шчасце, Ісціну – што гэта сапраўды Любоў, Шчасце і Ісціна?!), калі ты выяўляеш праўду, непрыемную праўду, што ты глухі да пачуццяў, што ты не ведаеш ні Любові, ні Радасці, ні тым больш Ласкі Божай, але наадварот, поўны запраграмаваных рэакцый – страхаў, віны, крыўд, сумневаў і барацьбы – тады ў табе з'яўляецца жаданне вызваліцца ад гэтага ветхага чалавека ў сабе,

чалавека-ахвяры ўнутры цябе і яго дробных прыстрасцяў і пажадлівасцей зямных, і спазнаць Сапраўдную Насалоду – Насалоду Безумоўнай Любові, Ісціны і Боскай Ласкі, якая раскрываецца ў тваім сапраўдным таленце, у Дары Божым, які стане праз цябе вылівацца Любоўю, Прамудрасцю, Багаццем на навакольных, на блізкіх і далёкіх.

І ў шматлікіх бясплённых спробах вызваліцца ад гэтай унутранай цемры, каб стаць святлом, ты, нарэшце, захочаш, каб Бог быў.

Ты захочаш, каб Бог быў. Не таму што Ён аб'ектыўна ёсць. Не. Бог – гэта таксама прадукт веры і жадання, як і ўсё астатнае, але ты захочаш, каб Бог быў, і ты захочаш гэтага так моцна, таму што табе будзе так дрэнна ад гэтай праўды пра сябе, пра сваю нікчэмнасць, пра сваё няўладанне сабой… Ты захочаш, каб гэтая Ласка, гэтая Вышэйшая Праўда, гэтая Ісціна, гэтая Любоў, Якая і ёсць Бог, адкрылася ў табе, і заззяла ўнутры цябе сапраўдным святлом, «Святлом, якое было ў цемры, і цемра не агарнула яго».

Ты захочаш Ісціны, і Ісціна адкрыецца (ў) табе. Ты ўзмолішся (не ведаючы каму, у пустэчу) – але ўпершыню шчыра, з запалам, з адкрытым сэрцам і накіраваным розумам: