8. চিন্তা

চিন্তা হ'ল আমাৰ চেতনাৰূপ অট্টালিকাৰ ছাদ—আৰু ইয়াৰ স্থাপত্যৰ শিখৰ। চিন্তাৰ দ্বাৰাই আমি নিজৰ উচ্চতৰ, দিব্য স্বৰূপৰ সহায় লৈ আমাৰ বাস্তৱত ঘটা সকলো ঘটনাৰ মূল কাৰণ নিজৰ ভিতৰতে উপলব্ধি কৰিব পাৰোঁ; প্ৰয়োজন অনুসৰি তাক বিশ্লেষণ আৰু সংশোধন কৰিব পাৰোঁ, আত্মপ্ৰতিফলন ঘটাই অনুভূতি গভীৰ কৰি তুলিব পাৰোঁ, প্ৰেমৰ প্ৰৱাহ জাগ্ৰত কৰি 'আমাৰ ভিতৰতে থকা' ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্দশা সৃষ্টি কৰিব পাৰোঁ; জীৱন্ত সত্যৰ কাষ চাপি তাৰ কৃতজ্ঞ মাধ্যম আৰু সহ-স্ৰষ্টা হ'ব পাৰোঁ আৰু পৃথিৱীত জীৱন্ত শব্দক প্ৰকাশ কৰাৰ পৰম আনন্দ অনুভৱ কৰিব পাৰোঁ। চিন্তাৰ সহায়তে আমি এনে কিছুমান ক্ষুদ্ৰ ৰূপান্তৰ আৰু সামান্য ঘটনাৰ শৃংখলা আৰম্ভ কৰিব পাৰোঁ, যিয়ে অৱশেষত আমাৰ বিশ্বাস আৰু ধাৰণা, আমাৰ উপলব্ধিৰ সাঁচ আৰু আমাৰ সমগ্ৰ জীৱন আমূল সলনি কৰি পেলাব পাৰে। চিন্তাৰ দ্বাৰা আমি আমাৰ পৰস্পৰবিৰোধী ইচ্ছাবোৰ চিনাক্ত কৰি সমন্বয়লৈ আনিব পাৰোঁ—সকলো বিৰোধ আৰু দ্বন্দ্বক একাত্ম কৰিব পাৰোঁ। চিন্তাৰ সহায়তে আমি নিজৰ বিকাশৰ দিশ নিৰ্বাচন কৰি ভাগ্যনিৰ্ধাৰক সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰোঁ। চিন্তাৰেই আমি আমাৰ আৱেগ আৰু অনুভৱ, আমাৰ অৱস্থা আৰু আমাৰ বাহ্যিক বাস্তৱতাক নিজৰ নিয়ন্ত্ৰণলৈ আনি ঘটনাক্ৰমক আমাৰ প্ৰয়োজনীয় দিশত গতি দিব পাৰোঁ। চিন্তাৰ সহায়তেই আমি আমাৰ প্ৰতিভাসমূহ বিচাৰি উলিয়াওঁ আৰু বিকশিত কৰোঁ, আমাৰ ঐশ্বৰিক দানসমূহ দাবী কৰোঁ, উপলব্ধি কৰোঁ আৰু জগতৰ আগত দাঙি ধৰোঁ; আমাৰ যোগাযোগ সংগঠিত কৰোঁ আৰু আন সহ-স্ৰষ্টাসকলৰ সৈতে এনেদৰে সংলগ্ন হওঁ যাতে নিজকে একোটি মাষ্টাৰপিচ হিচাপে গঢ়ি তুলি আনকো সহায় কৰিব পাৰোঁ, আৰু যৌথভাৱে আমাৰ সমগ্ৰ সামূহিক বাস্তৱতা, আমাৰ উমৈহতীয়া স্বৰ্গ ৰচনা কৰিব পাৰোঁ।

কিন্তু এই সকলোবোৰ কেৱল তেতিয়াহে সম্ভৱ, যদিহে আমি নিজক স্ৰষ্টা বুলি উপলব্ধি কৰোঁ, «বস্তুনিষ্ঠ বাস্তৱতাৰ» সৈতে যুঁজ দিয়া সংগ্ৰামী (অৰ্থাৎ তাৰ বলি হোৱা ভুক্তভোগী) বুলি নহয়। অন্যথা, আমাৰ চিন্তাবোৰ এক অচেতন "চিন্তাৰ ঘূৰ্ণীবতাহ"লৈ ৰূপান্তৰিত হয় (আৰু স্বাভাৱিকতেই তালৈকে ঘূৰি যায়), যিয়ে ভয়, সংশয়, আত্মবিশ্বাসহীনতা, অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ সংগ্ৰাম আৰু নিষ্ফল প্ৰতিযোগিতাৰ চিন্তাধাৰাক ধৰি ৰাখে। উপলব্ধি কৰা, আমি ইয়াত «চিন্তা বাস্তৱায়িত হয়» আৰু সেয়ে «ইতিবাচক চিন্তা কৰা»ৰ কথা কোৱা নাই। তোমাৰ চিন্তা, তোমাৰ চিন্তাৰ সাঁচ হ'ল তলৰ স্তৰসমূহৰ কৰ্মফল: বিশ্বাস, ইচ্ছা আৰু অভ্যাসগত অনুভূতিৰ। গতিকে, যদি তুমি তোমাৰ চিন্তাৰ সাঁচ সলনি কৰিব বিচাৰা—তেন্তে প্ৰথমে বিশ্বাসৰ ভেটিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তোমাৰ চেতনাৰ নিম্নস্তৰসমূহ পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰিব লাগিব।

«ইতিবাচক চিন্তা কেৱল তেওঁলোকৰ বাবেই কাম কৰে, যাৰ ইতিবাচক চিন্তা ইতিমধ্যে আছে। নিজৰ অৱচেতন (অজ্ঞাত) বিশ্বাস, ধাৰণা, ইচ্ছা আৰু অনুভৱৰ সাঁচবোৰ সমাধান নকৰাকৈ ইয়াক সলনি কৰিব নোৱাৰি»।

সেয়েহে, সচেতনতাই—অৰ্থাৎ নিজৰ বাস্তৱ জগতৰ দাপোণৰ জৰিয়তে নিজৰ চেতনাৰ ভিতৰৰ উপাদানসমূহ (বিশ্বাস, ইচ্ছা, অনুভূতি) আৰু নিজৰ অৱস্থা তথা তাৰ প্ৰকৃত কাৰণসমূহৰ আত্মসমীক্ষাৰ (চেতনাৰ প্ৰতিফলন) যোগেৰে সংকটপূৰ্ণ পুনৰ্মূল্যায়ন—যি সচেতনতাই ঘটি থকা সকলোৰে কাৰণ নিজৰ ভিতৰত, নিজৰ চেতনাত স্বীকাৰ কৰে আৰু বিচাৰি উলিয়ায়, সেই সচেতনতাইহে আমাৰ চিন্তাৰ স্বৰূপ সলনি কৰিব পাৰে আৰু

বিবেকী মানুহ আৰু সৃষ্টিৰ মুকুটমণি হিচাপে আমাৰ মৰ্যাদা প্ৰতিপন্ন কৰিব পাৰে।

সচেতন চিন্তা আৰু মনৰ অনুশাসনলৈ উত্তৰণ, যিয়ে আমাৰ মনোযোগৰ কেন্দ্ৰবিন্দুক সঘনে মূল কথালৈ ওভতাই আনে, মনক অন্তৰ্দৰ্শনৰ সত্যক উপলব্ধি কৰাত কেন্দ্ৰীভূত কৰে—প্ৰতিটো মুহূৰ্তত নিজৰ অৱস্থা, অনুভূতি, নিৰ্ভৰশীলতা আৰু অন্তৰ্নিহিত পরাধীনতা, আত্মসংযমহীনতা, আদিম প্ৰবৃত্তি, ভয় আৰু অৱচেতন ধ্বংসাত্মক কামনাৰ সত্য—যি সত্য হয়তো বৰ সুখকৰ নহয়, কিন্তু যিয়ে আমাৰ ভিতৰত গভীৰ পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা কৰিবলৈ একমাত্ৰ সক্ষম—এই সত্যৰ পৰা স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে উদ্ভৱ হোৱা অনুতাপ আৰু নতুন, সচেতন ইচ্ছাৰ জন্ম—আৰু এই সকলোৰে পৰা সমানে স্বাভাৱিকভাৱে গঢ় লৈ উঠা বিশ্বাসৰ সচেতন নিৰ্বাচন, আৰু তাৰ পিছত—স্ৰষ্টাৰ চেতনা আৰু প্ৰেমৰ প্ৰযুক্তিৰ ক্ৰমবৰ্ধমান দক্ষতা আৰু আহিলাসমূহ আহৰণ কৰা: আভ্যন্তৰীণ দ্বন্দ্বসমূহৰ সমন্বয়, অনুভূতিৰ সাঁচৰ পুনৰ্গঠন, চেতনাৰ শুচিতা, দৃষ্টিভংগীৰ সচেতন নিৰ্বাচন, স্ৰষ্টাৰ ইচ্ছাৰ ঘোষণা, শব্দৰ দ্বাৰা অৱস্থাৰ সৃষ্টি, চেতনাৰ উচ্চতৰ ৰূপসমূহৰ সৈতে অন্তৰ্দ্বন্দ্বহীন বাৰ্তালাপ: আত্মা, জ্যেষ্ঠ পথপ্ৰদৰ্শক, খ্ৰীষ্ট চেতনা, পৰমপিতা ঈশ্বৰ আৰু জগজ্জননী ঈশ্বৰ; বিভিন্ন পৰিস্থিতিৰ প্ৰকৃত কাৰণ উপলব্ধি কৰা, সচেতন নিয়ন্ত্ৰণকাৰী সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ, বাস্তৱৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বিশ্লেষণ, ইচ্ছাৰ সংশোধন, অৱচেতন তথা বংশানুগত কাৰ্যসূচীসমূহৰ নিৰাময় আৰু শুধৰণি, বাস্তৱৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ, সহ-স্ৰষ্টাসকলক আমন্ত্ৰণ আৰু আন

স্ৰষ্টাসকলৰ সৈতে উমৈহতীয়া মূল্যবোধৰ ভিত্তিত সৃষ্টিশীল ঐক্য আৰু সংগঠন গঢ়ি তোলা, নিজৰ দিব্য লীলা বাছনি আৰু আৰম্ভ কৰা, একমাত্ৰ ঈশ্বৰৰ মহান লীলাত অংশগ্ৰহণ কৰা ইত্যাদি—এইবোৰেই আমাক আমাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ কাষ চপাই নিয়ে—মানুহৰ প্ৰকৃত দিব্যত্বপ্ৰাপ্তি, স্ৰষ্টা-মানুহ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা।

আগলৈ পঢ়াৰ আগতে ক্ষন্তেক ৰোৱা—বিশ্লেষণ কৰা: তোমাৰ চিন্তাৰ প্ৰকৃতি কেনেকুৱা? ই কিমানদূৰ সচেতন, আৰু কিমানদূৰ অজ্ঞাতে চলা «চিন্তাৰ ঘূৰ্ণীবতাহ» বা «মনৰ অনৰ্গল বকবকনি»ৰ অধীন?

কোৱাচোন বাৰু? নিজৰ মনৰ ওপৰত নিজৰ অধিকাৰ ঘূৰাই পাবলৈ মন গৈছেনে? ইয়াৰ বাবে তোমাৰ ইচ্ছা ঘোষণা কৰা। আৰু অভ্যাস আৰম্ভ কৰা—অনুভূতিৰ ওপৰত মনোযোগ ধৰি ৰখা, বিশ্বাসৰ সচেতন নিৰ্বাচন, চেতনাৰ শুচিতা, স্ৰষ্টাৰ দায়িত্ব ঘূৰাই লোৱা, শব্দৰ দ্বাৰা সচেতনভাৱে অৱস্থা সৃষ্টি কৰা, আন্তৰিক প্ৰাৰ্থনা আৰু ঈশ্বৰৰ সৈতে অন্তৰ্দৰ্শনমূলক বাৰ্তালাপ (এই আহিলাসমূহৰ প্ৰয়োগৰ উদাহৰণ তুমি এই নিৰ্দেশিকাৰ শেষত পাবা)।

আৰু যেতিয়া তুমি মনৰ অনুশাসন লাভ কৰা, অনুভূতিৰ ওপৰত মনোযোগ নিৱিষ্ট কৰিবলৈ শিকা (অন্যথা তুমি প্ৰেম, সুখ, সত্যক কেনেকৈ জানিব পাৰিবা—যে ই সঁচাকৈয়ে প্ৰেম, সুখ আৰু সত্য?!), যেতিয়া তুমি সেই সত্য আৱিষ্কাৰ কৰা, সেই অপ্ৰিয় সত্য যে তুমি অনুভূতিৰ প্ৰতি অন্ধ আৰু বধিৰ, যে তুমি প্ৰেম, আনন্দ অথবা ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহ একোৱেই নাজানা, বৰঞ্চ পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত প্ৰতিক্ৰিয়াৰে ভৰি আছা—ভয়, অপৰাধবোধ, ক্ষোভ, সন্দেহ আৰু সংগ্ৰাম—তেতিয়া তোমাৰ ভিতৰত এই পুৰণি মানুহজনৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ ইচ্ছা জাগ্ৰত হয়,

তোমাৰ ভিতৰত থকা বলি হোৱা ভুক্তভোগী মানুহজন আৰু তাৰ পাৰ্থিৱ ক্ষুদ্ৰ আৱেগ-কামনাৰ পৰা মুক্ত হৈ প্ৰকৃত পৰম আনন্দ উপলব্ধি কৰাৰ—নিঃচৰ্ত প্ৰেম, সত্য আৰু দিব্য অনুগ্ৰহৰ সেই আনন্দ, যি তোমাৰ প্ৰকৃত প্ৰতিভাত, ঈশ্বৰৰ সেই দানত প্ৰকাশিত হয়, যিয়ে তোমাৰ মাধ্যমেৰে ওচৰৰ আৰু দূৰৈৰ সকলোৰে ওপৰত প্ৰেম, পৰম প্ৰজ্ঞা আৰু ঐশ্বৰ্য হৈ নিগৰি পৰিব।

আৰু পোহৰ হৈ উঠিবলৈ এই অন্তৰ্নিহিত অন্ধকাৰৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ অসংখ্য নিষ্ফল প্ৰচেষ্টাৰ অন্তত, তুমি অৱশেষত ইচ্ছা কৰিবা যেন ঈশ্বৰ থাকে।

তুমি বিচাৰিবা যাতে ঈশ্বৰ থাকে। তেওঁ বস্তুনিষ্ঠভাৱে আছে বাবে নহয়। নহয়। আন সকলোবোৰৰ দৰে ঈশ্বৰো বিশ্বাস আৰু ইচ্ছাৰেই ফল, কিন্তু তুমি বিচাৰিবা যেন ঈশ্বৰ থাকে, আৰু তুমি ইয়াক ইমানেই তীব্ৰভাৱে বিচাৰিবা কাৰণ নিজৰ বিষয়ে, নিজৰ তুচ্ছতাৰ বিষয়ে, নিজৰ ওপৰত আত্মনিয়ন্ত্ৰণ নথকাৰ এই সত্যত তোমাৰ বৰ যন্ত্ৰণা হ'ব... তুমি বিচাৰিবা যাতে এই অনুগ্ৰহ, এই পৰম সত্য, এই সত্য, এই প্ৰেম, যিজনেই স্বয়ং ঈশ্বৰ, তোমাৰ ভিতৰত উন্মোচিত হওক আৰু তোমাৰ অন্তৰত প্ৰকৃত পোহৰ হৈ জ্বলি উঠক, «সেই পোহৰ যি অন্ধকাৰৰ মাজত জ্বলে, আৰু অন্ধকাৰে যাক গ্ৰাস কৰিব নোৱাৰে»।

তুমি সত্যক বিচাৰিবা, আৰু সত্য তোমাৰ (ভিতৰত) প্ৰকাশিত হ'ব। তুমি প্ৰাৰ্থনা কৰিবা (কাৰ ওচৰত নাজানাকৈ, শূন্যতালৈ চাই)—কিন্তু প্ৰথমবাৰৰ বাবে আন্তৰিকভাৱে, গভীৰ ব্যাকুলতাৰে, মুক্ত হৃদয়েৰে আৰু একাগ্ৰ মনেৰে: