2. تاسو د څه لپاره هڅه کوئ؟

ته له ژوند څخه څه غواړې؟ یا داسې: ته له ژوند څخه څه غواړې؟ ستا تر ټولو لوړ پټ ظرفیت څه دی؟

بیړه مه کوه، پر ځوابونو ښه فکر وکړه. په یاد لره، هېڅ ناسم ځواب شتون نه لري. ستا ټول ځوابونه سم دي. مهمه دا ده چې ایا هغوی تا نېکمرغه کوي. ایا ته ورسره هوسا یې، ایا ستا زړه ورسره خوښېږي، ایا ستا روح ورسره سندرې بولي، ایا ته پخپله له ځانه، له خپلو ځوابونو، له خپلو غوښتنو څخه الهام اخلې؟ ایا پوهېږې چې دا څنګه پوره کړې؟ ایا ستا په وړاندې د داسې خلکو بېلګې شته چې په دې بریالي شوي وي؟ (البته، موږ د انستاګرام ځلېدونکې کیسې په پام کې نه نیسو، ځکه موږ پوهېږو چې دا ټول له بازارموندنې او پر موږ د بې‌ګټې شیانو لکه جامو، سينګار توکو، کورسونو، د نورو د پوهې د پلورلو له هڅې پرته نور څه نه دي، چې ګواکې تا نېکمرغه کوي، له ډېرو پیسو ګټلو سره مرسته کوي او ته به په خوښۍ ژوند تېر کړې، او داسې نور.) ایا ستا په مخکې ژوندۍ بېلګې شته چې ته پرې باور کولی شې؟

ایا ته غواړې چې په رښتینې توګه نېکمرغه اوسې؟ او ستا په پوهه کې نېکمرغي څه ده؟

که ته له موږ څخه وپوښتې، موږ به تاته ځواب درکړو: هر څه ساده دي. زموږ نېکمرغي په مینه کې ده. مینه زموږ ټولو پوښتنو او اړتیاوو ته ځواب دی. او لامل یې دا دی.

ایا کله دې فکر کړی چې څه شی ستا ژوند په رښتینې توګه ژوندی کوي؟ نه، د سهار قهوه او په ټیلیفون کې خبرتیاوې نه. ژوند هغه وخت ژوندی کېږي کله چې په زړه کې

مینه راپیدا شي. رښتینې مینه. هغه چې له خدای څخه سرچینه اخلي – د ټولو موجوداتو له اصلي سرچینې څخه. هو، هو، هر څه په ورته وخت کې دومره ساده او... پرتمین دي!

خدای یوازې یوه تجریدي مفکوره نه ده، او نه د کوم انځور یو توند مخ دی. خدای پخپله ژوند، ځواک، حقیقت، خوښي او... مینه ده. هغه د هر هغه څه اصلي سرچینه ده چې زموږ شاوخوا دي: په اسمان کې له ستورو نیولې تر هغې موسکا پورې چې ستا پر مخ څرګندېږي. خدای په ورته وخت کې د نړۍ ازلي پیل او د هر څه ګډ تر ټولو لوړ پټ ظرفیت دی، د خپل پیدایښت تاج دی. خدای هغه څه دی چې تا په خپل ځان بدلوي، ځکه خدای لا دمخه ستا دننه دی او انتظار باسي چې ته د خدای‌ګونۍ او په یو رښتیني الهي وجود د بدلېدو خپل تر ټولو لوړ پټ ظرفیت راویښ کړې. هو، الهي وجود – تا سم ولوستل. حیران شوې؟ نو نور ولوله.

مینه هماغه بې‌پايه ژوندبخښونکی بهیر دی چې موږ له دننه څخه ډکوي. دا ګرموي، الهام بښي، شفا ورکوي او... بیا ژوندی کوي. مینه په پیغامونو کې زړونه او په خېټه کې د تیتلیانو احساس نه دی (که څه هم دا هم خوندور دی). دا د تر ټولو لوړې خوښۍ او ارامۍ، ځواک او بشپړې بښنې، د حقیقت د الهام او درک یو حالت دی. مینه تر ټولو لوړ خوند دی، چې پکې ته په بشپړه توګه د ژوند لور ته بیا راژوندی کېږې. د ژوند لور ته! دا هغه وخت دی کله چې ته نه یوازې پوهېږې، بلکې په خپل ټول وجود دا احساس کوې: پدې نړۍ کې هر څه

یو له بل سره تړلي دي، او په یووالي کې نغښتي دي. او ته – د دې لوی پزل یوه مهمه برخه یې.

مینه له کومه ځایه راځي؟ د مینې یوازې یوه سرچینه ده – خدای. او تر څو چې دا ونه منې، ته به هر څه تجربه کړې، خو دا به ونه پېژنې چې رښتینې مینه څه ده. دا د هورمونونو لوبه نه ده. دا د هغه څه په څېر نه ده چې موږ معمولاً خپلو نږدې کسانو یا خپلو ماشومانو سره مینه لرو، یا پر کورنیو څارویو او د لمر پر ښکلي ډوبېدو خوښېږو. دا هغه څه نه دي چې شاعران یې ستاینه کوي.

ایا بې له خدایه ژوند کېدای شي؟ کېدای شي. خپل لنډ ژوند. کېدای شي. خو که ته غواړې د ژوند مانا، رښتینې مینه – ازادي، ځواک او خوند، او د پوره رضایت خوند وپېژنې، نو باید د هغه لټون وکړې. او تر څو چې دا سرچینه – په خپل ځان کې – ونه مومې، مینه نشي کولی تا راژوندی کړي. لکه یو ګل چې بې اوبو وچېږي. خو کله چې ته خپل زړه پرانیزې، او خدای په خپل نوم وبولې، مینه به ستا دننه او ستا له لارې دې نړۍ ته راوبهېږي. او دلته معجزه پیلېږي. هغه الهي زړی چې تر دې وړاندې ستا د وجود په ژورو کې ویده و، راویښېږي او د ژوند په رښتینې مانا کې په وده پیل کوي، او ستا تر ټولو لوړ پټ ظرفیت مجسم کوي.

په خپل ځان کې د مینې د الهي زړي پالنه څه مانا لري؟ تصور وکړه چې ستا دننه یو کوچنی، خو بې‌کچې ځواکمن تخم شتون لري – یو الهي زړی. دا انتظار باسي چې ته یې په مینې خړوب کړې. او بیا به دا وده پیل کړي، او د ژوند په یوه داسې ونه به بدل شي چې ډېرې

مېوې راوړي – الهي ډالۍ، وړتیاوې او نبوغ، چې نړۍ ته به د مینې نوي اړخونه وښيي او – ستا په مخکې، او ستا دننه به، تلپاتې ژوند ته دروازې پرانیزي. د دې زړي پالنه – پدې مانا ده چې خپل ځان ته د مینې کولو او د مینې وړ ګرځېدو اجازه ورکړې. له خدای سره مینه وکړې او د خدای محبوب شې. په خپل ځان کې د دې زړي پالنه هماغه خدای‌ګوني ده، یوه پروسه چې پکې ته په بشپړه توګه هماغه څوک کېږې چې خدای ستا لپاره اراده کړې وه – روښانه، پیاوړی، خوشاله، بډایه، تخلیق کوونکی – د خپل حقیقت یو باخبره پنځوونکی، د خپلې نړۍ خدای او د هغې لپاره د مینې سرچینه.

څه پېښېږي کله چې ته مینه منې؟ ته د الهي مینې یو لېږدوونکی ګرځې. ته په رښتینې توګه راژوندی کېږې. دا نور یوازې یو شتون نه دی، بلکې یو بشپړ، له معنې ډک ژوند دی. او رښتینی ژوند، په مینه کې ژوند، هماغه تلپاتې ژوند دی. دا پای ته نشي رسېدای. ته دا مینه له نورو سره شریکول پیل کوې، هغوی او ټوله نړۍ په رڼا، خوښۍ او فضل ډکوې – او په خپل ځان او چاپېریال کې ژوند زیاتووې.

دې مینې ته څنګه غېږ پرانیزو؟ مسیح دې ته داسې ځواب ورکوي:

«له خپل څښتن خدای سره په خپل ټول زړه، خپل ټول روح او خپل ټول عقل مینه وکړه».

دا یو داسې تناقض دی. د مینې د ترلاسه کولو لپاره، باید پخپله مینه وکړې. خو دا یوازې په لومړي نظر کې یو تناقض دی. په حقیقت کې، دلته هېڅ کوم

تضاد نشته. له خدای سره مینه کول خورا اسانه دي. هغه پخپله تاته دا مینه درکوي. یوازې دې ته ستا اراده، ستا صادقانه هیله او... باور پکار دی – «په ټول زړه، په ټول روح او په ټول عقل». موږ به تاته (لږ وروسته) تشریح کړو چې ولې دا دومره مهم دي، او دا په حقیقت کې څه دي – ستا هیلې، ستا احساسات، ستا فکرونه او ستا باور. خو انتخاب ستا په لاس کې پاتې کېږي – چې دا مینه وغواړې، هغې ته پرانیستی شې او که «په هوښیارۍ یوې خوا ته ودرېږې، ترڅو په کومې فرقې کې ونه لوېږې». (موسکا.)

موږ، په ضمن کې، د ارتدوکس ملاتړي یو. د ساده روسي ارتدوکس. خو موږ – د اسلام هم ملاتړي یو. د رښتیني اسلام. موږ وېداګانې خوښوو. موږ د سلاویکي لرغوني دین پیروان د دوی د درناوي او د واحد ذات د بې‌شمېره اړخونو د ستاینې له امله خوښوو. موږ بودایان خوښوو، چې د نروانا، یعنې د رښتیني خوند په لټه کې دي، او دوی به بالاخره یوه ورځ هغه ومومي. موږ هر هغه څوک خوښوو چې په اخلاص سره لټون کوي او زموږ مینې ته غېږ پرانیزي. ځکه چې موږ – د همغږۍ پلوي یو. موږ پخپله همغږي یو. (موسکا.)

او دا ډېره حیرانوونکې ده... هرکله چې ته له خدای سره په رښتینې توګه مینه کول زده کوې، نه د مجبورۍ او مکلفیت له مخې، بلکې په خپلې ژوندۍ هیلې او ارادې سره، هرکله چې ته په خپل ځان کې د هغه خپله مینه راڅرګندوې – له تا څخه د هغې سرچینې په توګه د هغه په لور، ته پوهېږې چې ته د هغه محبوب یې. دا د «شاباش» په مانا نه ده، دا د دې په مانا ده چې «ته زما یې، زه ستا یم، او موږ یو یو، ما تل له تا سره مینه کړې او تل به درسره مینه لرم». او بیا له خدای سره مینه کول د ساه اخیستلو په څېر طبیعي ګرځي. دا کوم مکلفیت نه دی، دا تر ټولو لوړه خوښي ده چې له زړه څخه سرچینه اخلي.

له خدای سره مینه کول څه مانا لري؟ له خدای سره مینه – له هغه سره د اړیکې درک کول دي، په خپل ځان کې او د ځان شاوخوا د هغه منل دي. دا هغه لاره ده چې زموږ ژوند له معنې، خوښۍ او رڼا څخه ډکوي. له خدای سره مینه له موږ سره مرسته کوي چې د خپل حقیقت باخبره پنځوونکي شو، چې پکې همغږي، یووالی، خوښي، الهام او پخپله مینه، د اسمان ملکه، واکمني کوي.

مینه ډېر اړخونه لري. د مینې هغه اړخونه چې موږ یې له خدای څخه ترلاسه کوو او پخپله یې مجسم کوو، بې‌شمېره او بې‌کچې دي. دلته یوازې ځینې یې بیانیږي، ترڅو ته د دې پراخوالي کچه درک کړې.

ځواک: مینه یو نه ماتېدونکی ځواک او زغره ده. مینه انسان د خدای په روح قوي کوي، کمزوری پیاوړی، وېرېدونکی بې‌باکه او ناپوهه هوښیار کوي، او په ژوندۍ انرژۍ یې ډکوي.

حلم او عاجزي: مینه خپل ځان پر نورو لوړ نه ګڼي، خو دا د مظلومیت د تسلیمۍ په مانا نه ده. دا د ځواک هغه نرمي ده چې اړتیا نلري چا ته څه ثابت کړي، او تاوتریخوالي ته اړتیا نلري، ځکه چې دا له نړۍ سره یو ده، او په دننه کې کوچنی بدلون هم په بهرنۍ نړۍ کې د بدلون لامل ګرځي. ستا په نړۍ کې. ځکه چې نورو ته ته حق ورکوې چې خپله نړۍ په خپل شکل او بڼه وپنځوي.

قبلول: مینه هر څوک لکه څنګه چې دی، بې له کوم شرط او غوښتنې مني.

بښنه: د خپګانونو په پرېښودلو سره، موږ خپل زړه د رڼا لپاره خلاصوو. او یوازې مینه کولی شي په رښتینې توګه وبښي، او حتی زاړه احساساتي ټپونه هم روغ کړي.

مننه: په هره شیبه کې – د هغه د بې‌پايه ډالۍ لپاره د خدای د شکر کولو فرصت شتون لري.

ازادي: رښتینې مینه ازادي ورکوي. د خپل ځان پاتې کېدو ازادي او د نورو انتخاب ته درناوی کوي.

مهرباني: د مینې له مخې ساده کړنې لوی بدلونونه رامنځته کوي، چې روحونه اخلاص او نېکۍ ته راویښوي. او نېکي پخپله ژوند دی، لکه څنګه چې په سلاویکي بوکویتسا کې ویل شوي.

پوهه او حکمت: مینه تر ټولو لوړ حکمت دی، چې د عقل د پوهې په توګه نه، بلکې د حقیقت په توګه، د فوق‌العاده پوهې په توګه – په روښانه احساس کې څرګندېږي. ته په ټول زړه، په ټول روح او په ټول عقل پوهېدل، پېژندل او لیدل پیل کوې. په مینه کې ستا ذهن سل سلنه کار پیل کوي، او خدای پر هغې زر نور ورزیاتوي.

یووالی: خدای موږ په یوه بشپړ وجود کې سره نښلوي، او له یو لوی کل سره د تړاو احساس راکوي.

تخلیق: مینه زموږ دننه نوې وړتیاوې رابرسېره کوي او موږ ته الهام راکوي چې نوښت او پنځونه وکړو، خپل ځان او چاپېریال بدل کړو – او پخپله ژوند زیات کړو.

خوند: له خدای سره مینه – تر ټولو لوړ خوند دی چې د انسان لپاره شتون لري، دا تر ټولو ژوندۍ او صادقانه خوښي ده، چې په هېڅ بهرني شي پورې تړلې نه ده.

خو دا – زموږ او زموږ د مینې په اړه ده. خو ته بالاخره څه غواړې؟ ځکه موږ غواړو چې ته په رښتینې توګه نېکمرغه اوسې، اې انسانه. ستا په اند ستا رښتینې نېکمرغي په څه کې ده؟