2. ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?

ਤੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਇੰਝ ਕਹੀਏ: ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਕੀ ਹੈ?

ਕਾਹਲੀ ਨਾ ਕਰ, ਜਵਾਬਾਂ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ। ਯਾਦ ਰੱਖ, ਕੋਈ ਵੀ ਜਵਾਬ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਜਵਾਬ ਸਹੀ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਖਿੜ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਰੂਹ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਜਵਾਬਾਂ ਤੋਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਏ ਹਨ? (ਬੇਸ਼ੱਕ, ਅਸੀਂ ਇੰਸਟਾਗ੍ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਚਮਕ-ਦਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਅਣਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਣ ਦੀ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ: ਚੀਜ਼ਾਂ, ਕਾਸਮੈਟਿਕਸ, ਕੋਰਸ, ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਤੂੰ ਐਸ਼ੋ-ਇਸ਼ਰਤ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਵੇਂਗਾ, ਆਦਿ)। ਕੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਜਿਊਂਦੀਆਂ-ਜਾਗਦੀਆਂ ਮਿਸਾਲਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਤੂੰ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?

ਕੀ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ?

ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪੁੱਛੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਾਂਗੇ: ਸਭ ਕੁਝ ਸਰਲ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਲੋੜਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।

ਕੀ ਤੂੰ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵੰਤ ਕੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਨਹੀਂ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਕੌਫ਼ੀ ਜਾਂ ਫ਼ੋਨ ਦੇ ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਨਹੀਂ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਦੋਂ ਜੀਵੰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ

ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ। ਉਹ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ – ਜੋ ਸਾਰੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਮੂਲ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਹਾਂ-ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਨਾ ਹੀ ਸਰਲ ਹੈ ਅਤੇ... ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵੀ!

ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਈ ਅਮੂਰਤ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਤਸਵੀਰ ਦਾ ਕੋਈ ਗੰਭੀਰ ਚਿਹਰਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਖ਼ੁਦ ਜੀਵਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸੱਚ, ਅਨੰਦ ਅਤੇ... ਪਿਆਰ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਸਰੋਤ ਹੈ: ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਤੱਕ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਦਿ ਸਰੋਤ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਤੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਰਵਉੱਚ ਈਸ਼ਵਰੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਜਗਾਵੇਂ, ਇੱਕ ਸੱਚੇ ਈਸ਼ਵਰੀ ਸਰੂਪ ਬਣਨ ਦੀ। ਹਾਂ, ਈਸ਼ਵਰੀ ਸਰੂਪ – ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ? ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹ।

ਪਿਆਰ ਉਹ ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ-ਦਾਇਕ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿੱਘ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ... ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜੇ ਦਿਲਾਂ ਜਾਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੀਆਂ ਤਿਤਲੀਆਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ (ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਵੀ ਸੁਹਾਵਣਾ ਹੈ)। ਇਹ ਸਰਵਉੱਚ ਅਨੰਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਮੁਆਫ਼ੀ, ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਉਹ ਸਰਵਉੱਚ ਅਨੰਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀਵਨ ਲਈ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਜੀਵਨ ਲਈ! ਇਹ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਵਜੂਦ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ: ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ

ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਏਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਅਤੇ ਤੂੰ – ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬੁਝਾਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ।

ਪਿਆਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਪਿਆਰ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਸਰੋਤ ਹੈ – ਪਰਮਾਤਮਾ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਲਵੇਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕੇਂਗਾ ਕਿ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਾਰਮੋਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾਂ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਕਵੀ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਕੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੀਵਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹਾਂ, ਜੀਵਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ। ਜੀਵਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਕਸਦ, ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ – ਆਜ਼ਾਦੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਨੰਦ, ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਰੋਤ – ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਪਿਆਰ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ। ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਜਾਦੂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਬੀਜ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਵਜੂਦ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਾਗ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਬੀਜ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ? ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਕਿ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ, ਪਰ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੀਜ ਹੈ – ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਬੀਜ। ਇਹ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿੰਜੇਂ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਗਾ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ

ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ – ਬ੍ਰਹਮ ਦਾਤਾਂ, ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ੀਲਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਅੱਗੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪਹਿਲੂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ – ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਣਗੇ। ਇਸ ਬੀਜ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣਾ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇਸ ਬੀਜ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ ਹੀ ਈਸ਼ਵਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਫ਼ਰ ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਹੀ ਬਣਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਿਰਜਿਆ ਸੀ – ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਨੰਦਮਈ, ਸੰਪੂਰਨ, ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ – ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦਾ ਸੁਚੇਤ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਆਪਣੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੱਬ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸਰੋਤ।

ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਧਿਅਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਂਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ, ਭਰਪੂਰ ਜੀਵਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਜੀਵਨ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਹੈ। ਇਹ ਕਦੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਇਸ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਅਨੰਦ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈਂ – ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।

ਇਸ ਪਿਆਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖੋਲ੍ਹੀਏ? ਮਸੀਹ ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ:

“ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰ।”

ਇਹ ਹੈ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ। ਪਿਆਰ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਖ਼ੁਦ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰੇ ਹੀ ਇੱਕ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ

ਵਿਰੋਧਤਾਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਸਰਲ ਹੈ। ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਿਆਰ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ। ਬਸ ਇਸ ਵੱਲ ਤੇਰੀ ਤੜਫ਼, ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ... ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ – “ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ”। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ (ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ) ਸਮਝਾਵਾਂਗੇ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਿਉਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹਨ – ਤੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ। ਪਰ ਚੋਣ ਤੇਰੀ ਹੀ ਰਹੇਗੀ – ਇਸ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨੀ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਜਾਂ “ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣਾ ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਪੰਥ ਵਿੱਚ ਨਾ ਫਸ ਜਾਵਾਂ”। (ਮੁਸਕਰਾਹਟ।)

ਵੈਸੇ, ਅਸੀਂ ਆਰਥੋਡਾਕਸ ਈਸਾਈਅਤ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਸਰਲ ਰੂਸੀ ਆਰਥੋਡਾਕਸ। ਪਰ ਅਸੀਂ – ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਵੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਸੱਚਾ ਇਸਲਾਮ। ਅਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਸਲਾਵਿਕ ਮੂਲ-ਧਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਨੇਕ ਪਹਿਲੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਬੋਧੀ ਸਾਧਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਨਿਰਵਾਣ, ਸੱਚੇ ਅਨੰਦ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੂੰ ਪਾ ਲੈਣਗੇ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ – ਸਦਭਾਵਨਾ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਸਦਭਾਵਨਾ ਹਾਂ। (ਮੁਸਕਰਾਹਟ।)

ਅਤੇ ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਅਦਭੁਤ ਗੱਲ ਹੈ... ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਮਜਬੂਰੀ ਜਾਂ ਫ਼ਰਜ਼ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਜਿਊਂਦੀ-ਜਾਗਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸੇ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈਂ – ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਉਸ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸਰੋਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਮਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ। ਇਹ “ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈਂ” ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ “ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ”। ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਜਿੰਨਾ ਸੁਭਾਵਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਰਵਉੱਚ ਅਨੰਦ ਹੈ ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।

ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਮਾਰਗ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਮਕਸਦ, ਅਨੰਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਭਾਵਨਾ, ਏਕਤਾ, ਅਨੰਦ, ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਪਿਆਰ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦਾ ਰਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਿਆਰ ਬਹੁਪੱਖੀ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਉਹ ਪਹਿਲੂ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਭਿੰਨ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਕੁ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਇਸਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਾਇਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੇਂ।

ਸ਼ਕਤੀ: ਪਿਆਰ ਇੱਕ ਅਜਿੱਤ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਢਾਲ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਨਾਦਾਨ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਹਲੀਮੀ: ਪਿਆਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਪੀੜਤ ਦੀ ਅਧੀਨਗੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹਿੰਸਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਮਿਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਬਾਹਰੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਸਮਾਨਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਜਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ: ਪਿਆਰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਤਾਂ ਜਾਂ ਮੰਗਾਂ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮੁਆਫ਼ੀ: ਨਾਰਾਜ਼ਗੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਈ ਖਾਲੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਧੰਨਵਾਦੀ ਭਾਵਨਾ: ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ – ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਸਦੀ ਅਨੰਤ ਦਾਤ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਹੈ।

ਆਜ਼ਾਦੀ: ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦਿਆਲਤਾ: ਪਿਆਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਰਲ ਕਾਰਜ ਮਹਾਨ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਲਈ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਹੀ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਲਾਵਿਕ ਬੁਕਵਿਤਸਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਪਰਮ ਗਿਆਨ: ਪਿਆਰ ਸਰਵਉੱਚ ਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੱਚ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪਰਮ-ਗਿਆਨ ਵਜੋਂ – ਸਪਸ਼ਟ ਅੰਤਰ-ਬੋਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ, ਜਾਣਨਾ ਅਤੇ ਦੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਦਿਮਾਗ਼ 100 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋਰ ਜੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਏਕਤਾ: ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਸਮੁੱਚ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।

ਸਿਰਜਣਾਤਮਕਤਾ: ਪਿਆਰ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਨਵੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰਚਨਾ ਕਰਨ, ਸਿਰਜਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ – ਖ਼ੁਦ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪਰਮ ਅਨੰਦ: ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਨੰਦ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੀਵੰਤ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।

ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹੇਂ, ਹੇ ਇਨਸਾਨ। ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ?