2. तुम्ही कशासाठी प्रयत्न करत आहात?

तुला जीवनाकडून काय हवे आहे? किंवा असे म्हणा: तुला जीवनाकडून काय हवे आहे? तुझी सर्वोच्च क्षमता काय आहे?

घाई करू नकोस, उत्तरांवर शांतपणे विचार कर. लक्षात ठेव, कोणतीही उत्तरे चुकीची नसतात. तुझी सर्व उत्तरे योग्य आहेत. महत्त्वाचे हे आहे की, ती तुला खरोखर आनंदी बनवतात का. त्यामुळे तुला बरे वाटते का, तुझे हृदय प्रफुल्लित होते का, त्यातून तुझा आत्मा गातो का, तू स्वतःने, तुझ्या उत्तरांनी, तुझ्या इच्छांनी प्रेरित होतोस का? ती कशी पूर्ण करावीत हे तुला ठाऊक आहे का? ज्यांना हे साधले आहे अशा लोकांची उदाहरणे तुझ्यासमोर आहेत का? (अर्थात, आपण चकचकीत इन्स्टाग्रामच्या कथा विचारात घेत नाही आहोत, कारण आपल्याला समजते की हे सर्व केवळ विपणन आहे, आपल्याला नको असलेल्या वस्तू विकण्याचा प्रयत्न: वस्तू, सौंदर्यप्रसाधने, कोर्सेस, दुसऱ्यांचे ज्ञान, जे तुला कथितपणे आनंदी बनवतील, खूप पैसा कमवण्यास मदत करतील आणि तू आरामात जगू लागशील, इत्यादी.) ज्यांच्यावर तू विश्वास ठेवू शकतोस अशी जिवंत उदाहरणे तुझ्यासमोर आहेत का?

तुला खरोखर आनंदी व्हायचे आहे का? आणि तुझ्या आनंदाच्या संकल्पनेत नक्की काय सामावलेले आहे?

जर तू आम्हाला विचारशील, तर आम्ही तुला उत्तर देऊ: सर्व काही सोपे आहे. आमचा आनंद प्रेमामध्ये आहे. प्रेम हे आपल्या सर्व प्रश्नांचे आणि गरजांचे उत्तर आहे. आणि ते का, ते येथे आहे.

तुझे जीवन खऱ्या अर्थाने जिवंत कशामुळे बनते, याचा तू कधी विचार केला आहेस का? नाही, सकाळच्या कॉफीमुळे नाही आणि फोनवरील नोटिफिकेशन्समुळेही नाही. जीवन तेव्हा जिवंत होते, जेव्हा हृदयात

प्रेमाचा उदय होतो. खरे प्रेम. जे देवाकडून – सर्व अस्तित्वाच्या मूळ स्रोताकडून येते. होय, हे सर्व इतके सोपे आणि... त्याच वेळी भव्य आहे!

देव ही केवळ एक अमूर्त कल्पना नाही, किंवा चित्रातील कठोर चेहरा नाही. देव म्हणजे साक्षात जीवन, शक्ती, सत्य, आनंद आणि… प्रेम. जे काही आपल्या सभोवताली आहे त्या सर्वांचा तो मूळ स्रोत आहे: आकाशातील ताऱ्यांपासून ते तुझ्या चेहऱ्यावर उमलणाऱ्या हास्यापर्यंत. देव हा एकाच वेळी जगाचा अनादि आरंभ आणि सर्व गोष्टींची एकत्रित सर्वोच्च क्षमता, स्वतःच्या निर्मितीचा मुकुटमणी आहे. देव म्हणजे ते जे तुला 'तू' बनवते, कारण देव आधीच तुझ्या आत आहे आणि तू स्वतःच्या ईश्वरीकरणाच्या, साक्षात देव होण्याच्या सर्वोच्च क्षमतेचा दावा करण्याची वाट पाहत आहे. होय, देव – तू अगदी बरोबर वाचलेस. आश्चर्य वाटले? मग पुढे वाच.

प्रेम हाच तो अनंत जीवनदायी प्रवाह आहे, जो आपल्याला आतून भरून टाकतो. ते उब देते, प्रेरणा देते, बरे करते आणि... पुनरुज्जीवित करते. प्रेम म्हणजे संदेशांमधील छोटी हृदये किंवा पोटात फुलपाखरे उडणे नव्हे (जरी ते आनंददायी असले तरी). ही सर्वोच्च परमानंद आणि शांतता, शक्ती आणि सर्वसमावेशक क्षमाशीलता, प्रेरणा आणि सत्याच्या सहअनुभूतीची अवस्था आहे. प्रेम हे सर्वोच्च सुख आहे, ज्यामध्ये तू अक्षरशः जीवनासाठी पुनरुज्जीवित होतोस. खऱ्या जीवनासाठी! ही अशी अवस्था आहे जेव्हा तुला केवळ समजतच नाही, तर तुझ्या संपूर्ण अस्तित्वाने जाणवते की: या जगातील सर्व काही

परस्परांशी जोडलेले आहे, एकतेने ओतप्रोत भरलेले आहे. आणि तू – या विशाल कोडीचा एक महत्त्वपूर्ण भाग आहेस.

प्रेम कुठून येते? प्रेमाचा एकच स्रोत आहे – देव. आणि जोपर्यंत तू हे स्वीकारत नाहीस, तोपर्यंत तू इतर काहीही अनुभवशील, परंतु खरे प्रेम काय आहे हे जाणू शकणार नाहीस. हा संप्रेरकांचा खेळ नव्हे. आपण सामान्यतः आपल्या आप्तांवर, मुलांवर जसे प्रेम करतो किंवा पाळीव प्राणी व सुंदर सूर्यास्त पाहून गहिवरतो, हे तसे नाही. कवी ज्याचे गोडवे गातात, हे ते नाही.

देवाशिवाय जगता येईल का? जगता येईल. स्वतःचे छोटेसे आयुष्य. जगता येईल. पण जर तुला जीवनाचा अर्थ, खरे प्रेम – स्वातंत्र्य, शक्ती आणि परमानंद, परिपूर्ण तृप्ती जाणून घ्यायची असेल, तर तुला त्याचा शोध घ्यावाच लागेल. आणि जोपर्यंत तुला हा स्रोत – तुझ्या स्वतःमध्ये – सापडत नाही, तोपर्यंत प्रेम तुला पुनरुज्जीवित करू शकणार नाही. पाण्याविना सुकणाऱ्या फुलासारखे. परंतु तू मन मोकळे कर, देवाला नावाने हाक मार, आणि प्रेम तुझ्यात व तुझ्यामधून या जगात वाहू लागेल. आणि मग चमत्कार सुरू होतो. दिव्य बीज, जे आतापर्यंत तुझ्या अस्तित्वाच्या गाभ्यात निद्रिस्त होते, ते जागे होते आणि जीवनाच्या खऱ्या अर्थात रूपांतरित होऊ लागते, तुझ्या सर्वोच्च क्षमतेला साकार करते.

स्वतःमध्ये प्रेमाचे दिव्य बीज वाढवणे म्हणजे काय? कल्पना कर की तुझ्या आत एक चिमुकले, परंतु असीम शक्तिशाली बी आहे – ईश्वरी बीज. तू त्यावर प्रेमाने सिंचन करण्याची ते वाट पाहत आहे. आणि मग ते वाढू लागेल, जीवनवृक्षात रूपांतरित होईल, ज्याला अनेक

फळे येतील – ईश्वरी देणग्या, प्रतिभा आणि अलौकिक बुद्धिमत्ता, जी जगासमोर प्रेमाचे नवे पैलू उलगडतील आणि – अक्षरशः तुझ्यासमोर, तुझ्या आत, शाश्वत जीवनाची द्वारे सताड उघडी करतील. हे बीज वाढवणे म्हणजे स्वतःला प्रेम करण्याची आणि प्रेमास पात्र होण्याची अनुमती देणे. देवावर प्रेम करणे आणि देवाचे प्रिय असणे. हे बीज स्वतःमध्ये वाढवणे म्हणजेच ईश्वरीकरण होय, अशी प्रक्रिया जिथे तू अधिकाधिक तो बनतोस जसा देवाने तुझा विचार केला होता – प्रकाशमय, बलवान, आनंदी, परिपूर्ण, सर्जनशील – स्वतःच्या वास्तवाचा जागरूक निर्माता, स्वतःच्या जगाचा देव आणि त्या जगासाठी प्रेमाचा स्रोत.

जेव्हा तू प्रेम स्वीकारतोस तेव्हा काय घडते? तू ईश्वरी प्रेमाचा वाहक बनतोस. तू खऱ्या अर्थाने जिवंत होतोस. हे केवळ अस्तित्व टिकवणे उरत नाही, तर एक परिपूर्ण, समृद्ध जीवन बनते. आणि खरे जीवन, प्रेमामधील जीवन हेच शाश्वत जीवन आहे. ते कधीही संपू शकत नाही. तू हे प्रेम इतरांसोबत वाटू लागतोस, त्यांना आणि संपूर्ण जगाला प्रकाश, आनंद आणि कृपेने भरून टाकतोस – स्वतःमध्ये आणि सभोवताली जीवन वृद्धिंगत करतोस.

या प्रेमासाठी स्वतःला कसे खुले करावे? यावर ख्रिस्त उत्तर देतो:

«तू आपल्या प्रभू परमेश्वरावर आपल्या पूर्ण अंतःकरणाने, आपल्या पूर्ण आत्म्याने आणि आपल्या पूर्ण बुद्धीने प्रीती कर».

हा असा विरोधाभास आहे. प्रेम मिळवण्यासाठी आधी स्वतः प्रेम करावे लागते. परंतु हा केवळ वरवर पाहता विरोधाभास आहे. वास्तविक पाहता, येथे कोणताही

विसंगतपणा नाही. देवावर प्रेम करणे अगदी सोपे आहे. तो स्वतःच तुला हे प्रेम देतो. फक्त तुझी त्या दिशेने तळमळ, प्रामाणिक इच्छा आणि… विश्वास हवा – «पूर्ण अंतःकरणाने, पूर्ण आत्म्याने आणि पूर्ण बुद्धीने». आम्ही तुला (थोड्या वेळाने) समजावून सांगू की त्या गोष्टी इतक्या महत्त्वाच्या का आहेत, आणि त्या खरोखर काय आहेत – तुझ्या इच्छा, तुझ्या भावना, तुझे विचार आणि तुझा विश्वास. परंतु निवड तुझ्या हातात राहील – या प्रेमाचा स्वीकार करायचा, त्यासाठी स्वतःला खुले करायचे, की «कोणत्याही पंथात न अडकण्यासाठी शहाणपणाने दूर उभे राहायचे». (स्मितहास्य.)

तसे पाहिले तर, आम्ही ऑर्थोडॉक्स ख्रिस्ती परंपरेच्या बाजूने आहोत. साधी रशियन ऑर्थोडॉक्स. परंतु आम्ही – इस्लामच्याही बाजूने आहोत. खरा इस्लाम. आम्हाला वेद प्रिय आहेत. आम्हाला स्लाव्हिक रॉडनोव्हेरी प्रिय आहेत, जे एकाच परमतत्वाच्या अनेक रूपांचा आदर करतात आणि त्यांचा जयजयकार करतात. आम्हाला निर्वाणाचा, खऱ्या परमानंदाचा शोध घेणारे बौद्ध प्रिय आहेत, आणि ते एक दिवस त्याला शोधून काढतील. जे अंतःकरणापासून शोध घेतात आणि आमच्या प्रेमासाठी स्वतःला खुले करतात, त्या सर्वांवर आमचे प्रेम आहे. कारण आम्ही – ऐक्याच्या बाजूने आहोत. आम्ही स्वतःच ऐक्य आहोत. (स्मितहास्य.)

आणि आश्चर्य म्हणजे काय... जसा तू देवावर प्रेम करायला शिकतोस, खऱ्या अर्थाने, कोणत्याही बंधनातून किंवा कर्तव्यातून नव्हे, तर तुझ्या जिवंत इच्छेने आणि संकल्पाने, जसे तू तुझ्या आत त्याचेच प्रेम खुले करतोस – तुझ्याकडून त्याच्याकडे, त्या मूळ स्रोताकडे, तेव्हा तुला समजते की तू त्याचा अत्यंत प्रिय आहेस. हे केवळ "छान केलेस" याबद्दल नाही, हे याबद्दल आहे की "तू माझा आहेस, मी तुझा आहे, आणि आपण एक आहोत, माझे तुझ्यावर नेहमीच प्रेम होते आणि राहील". आणि मग देवावर प्रेम करणे श्वास घेण्याइतके स्वाभाविक बनते. हे कोणतेही कर्तव्य नाही, हा सर्वोच्च आनंद आहे, जो थेट हृदयातून येतो.

देवावर प्रेम करणे म्हणजे काय? देवावरील प्रेम म्हणजे त्याच्याशी असलेल्या नात्याची जाणीव, त्याला स्वतःमध्ये आणि आपल्या सभोवताली स्वीकारणे. हा असा मार्ग आहे जो आपले जीवन अर्थ, आनंद आणि प्रकाशाने भरून टाकतो. देवावरील प्रेम आपल्याला आपल्या वास्तवाचे जागरूक निर्माते बनण्यास मदत करते, ज्या वास्तवात ऐक्य, एकात्मता, आनंद, प्रेरणा आणि साक्षात प्रेम – स्वर्गीय सम्राज्ञी – राज्य करते.

प्रेम बहुआयामी आहे. प्रेमाचे जे पैलू आपण देवाकडून ग्रहण करतो आणि स्वतःमध्ये साकार करतो, ते अनंत आणि वैविध्यपूर्ण आहेत. तू या व्याप्तीची विशालता जाणावीस म्हणून त्यांपैकी हे काही पैलू.

शक्ती: प्रेम हे अजिंक्य सामर्थ्य आणि कवच आहे. प्रेम माणसाला ईश्वरी आत्म्याने बळकट करते, दुर्बलाला बलवान, भयग्रस्ताला निर्भय आणि अज्ञानाला ज्ञानी बनवते, आणि जीवनाच्या ऊर्जेने भरून टाकते.

लीनता आणि नम्रता: प्रेम स्वतःला इतरांपेक्षा श्रेष्ठ मानत नाही, परंतु ही पीडिताची लाचारी नव्हे. ही त्या शक्तीची लीनता आहे ज्या शक्तीला कोणालाही काहीही सिद्ध करण्याची गरज नसते आणि जिला हिंसेची आवश्यकता नसते, कारण ती जगाशी एकरूप असते, आणि आतील सूक्ष्म बदलही बाह्य जगात बदल घडवून आणतो. तुझ्या जगात. कारण इतरांना तू त्यांचे जग त्यांच्या प्रतिरूपाप्रमाणे घडवण्याचा अधिकार देतोस.

स्वीकार: प्रेम प्रत्येकाला तो जसा आहे तसा स्वीकारते, कोणतीही अट आणि अपेक्षा न ठेवता.

क्षमाशीलता: तक्रारी आणि राग सोडून देऊन आपण आपले हृदय प्रकाशासाठी मोकळे करतो. आणि केवळ प्रेमच खऱ्या अर्थाने क्षमा करू शकते, जुन्या भावनिक जखमाही बऱ्या करू शकते.

कृतज्ञता: प्रत्येक क्षणात – देवाने दिलेल्या त्याच्या अनंत देणगीबद्दल त्याचे आभार मानण्याची संधी असते.

स्वातंत्र्य: खरे प्रेम स्वातंत्र्य देते. स्वतःसारखे असण्याचे स्वातंत्र्य आणि ते इतरांच्या निवडीचा आदर करते.

दयाळूपणा: प्रेमातून केलेल्या साध्या कृती मोठे बदल घडवून आणतात, ज्या आत्म्यांना निष्कपटतेकडे आणि चांगुलपणाकडे जागृत करतात. आणि चांगुलपण म्हणजेच जीवन, जसे स्लाव्हिक बुक्विट्सामध्ये म्हटले आहे.

परमज्ञान: प्रेम हे सर्वोच्च शहाणपण आहे, जे केवळ बुद्धीचे ज्ञान म्हणून नव्हे, तर सत्य म्हणून, अंतर्ज्ञानातील परमज्ञान म्हणून प्रकट होते. तू पूर्ण अंतःकरणाने, पूर्ण आत्म्याने आणि पूर्ण बुद्धीने समजू, जाणू आणि पाहू लागतोस. प्रेमामध्ये तुझा मेंदू १०० टक्के क्षमतेने कार्य करू लागतो आणि देव त्यात आणखी हजार पट भर घालतो.

एकता: देव आपल्याला एका अखंड अस्तित्वात जोडतो, आणि एका विशाल तत्त्वाचा भाग असल्याची अनुभूती देतो.

सर्जनशीलता: प्रेम आपल्यात नवीन प्रतिभा जागृत करते आणि आपल्याला नवनिर्मिती करण्याची, सृजन करण्याची, स्वतःला आणि सभोवतालच्या जगाला बदलण्याची प्रेरणा देते – साक्षात जीवनाचा विस्तार करते.

परमानंद: देवावरील प्रेम हे मानवाला उपलब्ध असलेले सर्वोच्च सुख आहे, हा सर्वात जिवंत आणि खराखुरा आनंद आहे, जो कोणत्याही बाह्य गोष्टीवर अवलंबून नसतो.

पण हे – आमच्याबद्दल आणि आमच्या प्रेमाबद्दल आहे. पण शेवटी तुला काय हवे आहे? कारण आमची इच्छा आहे की तू खऱ्या अर्थाने आनंदी व्हावेस, हे मानवा. तुझ्या मते, तुझा खरा आनंद कशात आहे?