2. Am beth ydych chi'n ymdrechu?

Beth wyt Ti ei eisiau o fywyd? Neu fel hyn: beth wyt Ti ei eisiau o Fywyd? Beth yw dy Botensial Goruchaf?

Paid â brysio, meddylia'n dda am yr atebion. Cofia, nid oes atebion anghywir. Mae dy holl atebion yn gywir. Y prif beth yw, a ydyn nhw'n dy wneud Ti'n hapus? A wyt Ti'n teimlo'n dda ohonynt, a yw dy galon yn llawenhau, a yw dy enaid yn canu ohonynt, a wyt Ti wedi dy ysbrydoli gan Dy Hun, gan dy atebion, gan dy ddymuniadau? A wyddost Ti sut i'w cyflawni? A oes gennyt Ti esiamplau o bobl a lwyddodd i wneud hynny? (Wrth gwrs, nid ydym yn ystyried straeon hudolus Instagram, oherwydd deallwn nad yw hyn i gyd yn ddim mwy na marchnata, ymgais i werthu rhywbeth diangen i ni: pethau, colur, cyrsiau, gwybodaeth pobl eraill a fyddai, yn ôl pob sôn, yn dy wneud Ti'n hapus, yn dy helpu i ennill llawer o arian ac y byddi'n byw'n dda, ac ati). A oes esiamplau byw o'th flaen y gelli ymddiried ynddynt?

A wyt Ti eisiau bod yn wirioneddol hapus? A beth sydd wedi'i gynnwys yn dy ddealltwriaeth o hapusrwydd?

Os gofynni i Ni, fe atebwn Ni Di: Mae popeth yn syml. Ein hapusrwydd Ni sydd mewn Cariad. Cariad yw'r ateb i'n holl gwestiynau ac anghenion. A dyma pam.

A wyt Ti erioed wedi meddwl beth sy'n gwneud dy fywyd yn wirioneddol fyw? Na, nid y coffi boreol ac nid yr hysbysiadau ar y ffôn. Mae bywyd yn dod yn fyw pan yn y galon

y mae Cariad yn ymddangos. Gwirioneddol. Yr hwn sy'n deillio oddi wrth Dduw – Tarddle Cyntaf popeth sy'n bodoli. Ie, ie, mor syml â hynny a... mor fawreddog ar yr un pryd!

Nid syniad haniaethol yn unig yw Duw, nid wyneb llym o eicon. Duw yw Bywyd ei Hun, Nerth, Gwirionedd, Llawenydd a... Chariad. Ef yw Tarddle Cyntaf popeth sy'n ein hamgylchynu: o'r sêr yn yr awyr i'r wên sy'n ymddangos ar dy wyneb. Mae Duw ar yr un pryd yn Ddechreuad Tragwyddol y Byd ac yn Botensial Goruchaf Cyfunol Popeth, Coron Ei Greadigaeth Ei Hun. Duw yw'r hyn sy'n dy wneud Ti'n Dy Hun, oherwydd mae Duw eisoes o'th fewn ac yn aros i Ti hawlio dy Botensial Goruchaf o dduwioli, o ddod yn dduw go iawn. Ie, yn dduw – darllenaist yn gywir. Synnu? Yna darllena ymhellach.

Cariad yw'r llif bywiol, diddiwedd hwnnw sy'n ein llenwi o'r tu mewn. Mae'n cynhesu, yn ysbrydoli, yn iacháu ac... yn atgyfodi. Nid am galonnau mewn negeseuon nac am ieir bach yr haf yn y bol y mae Cariad (er bod hynny hefyd yn ddymunol). Mae'n ymwneud â chyflwr o Fendith a Heddwch Goruchaf, Nerth a Hollfaddeuant, Ysbrydoliaeth a Chydymdeimlad â'r Gwirionedd. Cariad yw'r Mwynhad Goruchaf lle'r wyt Ti'n llythrennol yn atgyfodi i fywyd. I Fywyd! Dyma pryd nad wyt Ti'n deall yn unig, ond yn teimlo â'th holl fod: bod popeth yn y byd hwn

yn gydberthynol, wedi'i drywanu ag Undod. Ac yr wyt Ti – yn rhan bwysig o'r pos enfawr hwn.

O ble y daw Cariad? Un ffynhonnell sydd i Gariad – Duw. A hyd nes y derbynni hyn, byddi'n byw trwy unrhyw beth, ond ni chei wybod beth yw Gwir Gariad. Nid chwarae hormonau mohono. Nid am sut yr ydym fel arfer yn caru perthnasau, ein plant neu'n mwynhau anifeiliaid anwes a machlud hardd yr haul y mae. Nid dyna a ganmolir gan feirdd.

A ellir byw heb Dduw? Gellir. Dy fywyd byr dy hun. Gellir. Ond os wyt Ti eisiau gwybod Ystyr Bywyd, Gwirioneddol Gariad – Rhyddid, Nerth a Mwynhad, llawnrwydd Bodlonrwydd, bydd rhaid i Ti Ei geisio Ef. A hyd nes y dilyni'r Ffynhonnell hon – ynot Dy Hun, ni all Cariad dy adfywio. Gwyddost, fel blodyn sy'n gwywo heb ddŵr. Ond cyn gynted ag y byddi'n agor dy galon, yn galw Duw wrth Ei enw, bydd Cariad yn dechrau arllwys i'th fewn a thrwot Ti i'r byd hwn. Ac yma y mae'r hud yn dechrau. Mae'r hedyn dwyfol, a fu'n cysgu cyn hynny yn nyfnderoedd dy fodolaeth, yn effro ac yn dechrau tyfu i Wir Ystyr Bywyd, gan ymgorffori Dy Botensial Goruchaf.

Beth mae'n ei olygu i feithrin hedyn dwyfol Cariad ynot Dy Hun? Dychmyga fod ynot Ti hedyn bychan bach, ond anfeidrol bwerus – hedyn dwyfol. Mae'n aros i Ti ei ddyfrio â Chariad. Ac yna bydd yn dechrau tyfu, gan drawsnewid yn Bren Bywyd, a fydd yn dwyn llawer

o ffrwythau – Doniau dwyfol, doniau a dawn athrylith, a fydd yn amlygu i'r byd agweddau newydd ar Gariad ac – yn llythrennol yn agor o'th flaen, ynot Ti, y pyrth i Fywyd Tragwyddol. Mae meithrin yr hedyn hwn yn golygu caniatáu i Ti dy hun garu a chael dy garu. Caru Duw a chael dy garu gan Dduw. Meithrin yr hedyn hwn ynot Dy Hun yw duwioli, proses lle'r wyt Ti'n dod fwyfwy yr hyn a fwriadodd Duw i Ti fod – yn oleuol, yn gryf, yn llawen, yn llawn, yn greadigol – yn greawdwr ymwybodol o'th realiti dy hun, yn dduw i'th fyd ac yn ffynhonnell Cariad iddo.

Beth sy'n digwydd pan wyt Ti'n derbyn Cariad? Yr wyt Ti'n dod yn sianel i Gariad Dwyfol. Yr wyt Ti'n dod yn fyw go iawn. Nid bodolaeth yn unig ydyw bellach, ond Bywyd cyflawn, llawn. A'r Bywyd go iawn, bywyd mewn Cariad yw Bywyd Tragwyddol. Ni all ddod i ben. Yr wyt Ti'n dechrau rhannu'r Cariad hwn ag eraill, gan eu llenwi hwy a'r holl fyd â Goleuni, Llawenydd a Gras – gan gynyddu Bywyd ynot Dy Hun ac o'th gwmpas.

Sut i agor i'r Cariad hwn? Mae Crist yn ateb hyn:

«Câr yr Arglwydd dy Dduw â'th holl galon, ac â'th holl enaid, ac â'th holl feddwl».

Dyma baradocs o'r fath. Er mwyn derbyn Cariad, mae'n rhaid caru dy hun. Ond ar yr olwg gyntaf yn unig y mae'n baradocs. Mewn gwirionedd, nid oes yma unrhyw

wrth-ddywediad. Mae'n syml caru Duw. Mae Ef Ei Hun yn rhoi'r Cariad hwn i Ti. Y cyfan sydd ei angen yw dy ddyhead tuag at hyn, dymuniad diffuant a... Ffydd – «â'th holl galon, ac â'th holl enaid, ac â'th holl feddwl». Byddwn yn egluro i Ti (ychydig yn ddiweddarach) pam eu bod mor bwysig, a beth ydyn nhw mewn gwirionedd – dy ddymuniadau, dy deimladau, dy feddyliau a'th Ffydd. Ond yr eiddot Ti fydd y dewis – hawlio'r Cariad hwn, agor Iddo neu «sefyll o'r neilltu'n ddoeth er mwyn peidio â mynd i mewn i unrhyw sect». (Gwên.)

Rydym Ni, gyda llaw, dros Uniongrededd. Uniongrededd Rwsiaidd syml. Ond yr ydym Ni – hefyd dros Islam. Gwir Islam. Rydym yn caru'r Fedâu. Rydym yn caru brodor-gredinwyr Slafaidd gyda'u parchedig ofn a'u mawl i agweddau lluosog yr Unig Un. Rydym yn caru Bwdistiaid sy'n chwilio am Nirfana, Gwir Fwynhad, ac fe gânt hyd Iddo – un diwrnod. Rydym yn caru pawb sy'n chwilio'n ddiffuant ac yn agor i'n Cariad Ni. Oherwydd yr ydym Ni – dros Gytgord. Ni yw Cytgord. (Gwên.)

A dyma beth sy'n rhyfeddol... Cyn gynted ag y dysgi garu Duw, yn wirioneddol, nid o rwymedigaeth a dyletswydd, ond trwy dy ddymuniad byw a'th ewyllys dy hun, cyn gynted ag y byddi'n agor ynot Dy Hun Ei Gariad Ef – oddi wrthyt Ti tuag ato Ef fel Ffynhonnell, deelli dy fod Ti – yn anwylyd Ganddo. Nid yw hyn am "da iawn ti", mae hyn am "ti yw Fy Un i, Myfi yw dy un di, ac Un ydym Ni, Yr wyf wastad wedi dy garu a charaf di byth". Ac yna daw caru Duw mor naturiol ag anadlu. Nid dyletswydd mohono, ond Llawenydd Goruchaf sy'n dod o'r galon ei hun.

Beth mae'n ei olygu i garu Duw? Mae Cariad at Dduw yn ymwybyddiaeth o'r cysylltiad ag Ef, yn Ei dderbyn Ef ynom ein hunain ac o'n cwmpas. Llwybr ydyw sy'n llenwi ein bywyd ag ystyr, llawenydd a goleuni. Mae Cariad at Dduw yn ein helpu i ddod yn grewyr ymwybodol o'n realiti, lle mae Cytgord, Undod, Llawenydd, Ysbrydoliaeth a Chariad Ei Hun, Brenhines y Nefoedd, yn teyrnasu.

Mae Cariad yn amlochrog. Mae agweddau cariad a dderbyniwn oddi wrth Dduw ac a ymgorfforwn yn ddiderfyn amrywiol. Dyma rai ohonynt yn unig, er mwyn i Ti sylweddoli ehangder y sbectrwm.

Nerth: Mae Cariad yn rym ac yn arfwisg anorchfygol. Mae Cariad yn cryfhau dyn ag Ysbryd Duw, yn gwneud y gwan yn gryf, yr ofnus yn ddi-ofn a'r annoeth yn ddoeth, gan lenwi ag egni Bywyd.

Addurn addfwyn ac ufudd-dod: Nid yw Cariad yn dyrchafu ei hun uwchlaw eraill, ond nid ymostyngiad aberth mohono. Addfwynder Nerth ydyw, nad oes angen iddo brofi dim i neb, ac nad oes angen trais arno, oherwydd mae Hi'n un â'r byd, ac mae'r newid lleiaf o fewn yn arwain at newidiadau yn y byd allanol. Dy fyd Di. Oherwydd i eraill yr wyt Ti'n rhoi'r hawl i greu eu byd eu hunain, ar eu delw a'u hagwedd eu hunain.

Derbyniad: Mae Cariad yn derbyn pawb fel ag y maent, heb amodau a gofynion.

Maddeuant: Trwy ollwng gafael ar ddigofaint, rhyddhawn ein calon ar gyfer Goleuni. A dim ond Cariad sy'n gwybod sut i faddau'n wirioneddol, gan iacháu hyd yn oed hen glwyfau emosiynol.

Diolchgarwch: Ym mhob eiliad – cyfle i ddiolch i Dduw am Ei rodd ddiddiwedd.

Rhyddid: Mae Gwir Gariad yn rhoi rhyddid. Rhyddid i fod yn Dy Hun ac yn parchu dewis eraill.

Caredigrwydd: Mae gweithredoedd syml allan o Gariad yn creu newidiadau mawr, gan ddeffro eneidiau i ddidwylledd a daioni. A Daioni Yw Bywyd, fel y dywedir yn y Bukvitsa Slafaidd.

Doethineb Goruchaf: Cariad yw'r Doethineb Goruchaf, sy'n cael ei ddatgelu nid fel gwybodaeth y meddwl, ond fel Gwirionedd, fel Uwch-wybodaeth – mewn Eglur-deimlad. Yr wyt Ti'n dechrau deall, gwybod a gweld â'th holl galon, â'th holl enaid ac â'th holl feddwl. Mewn Cariad mae dy ymennydd yn dechrau gweithio 100 y cant, ac mae Duw yn ychwanegu mil arall ato.

Undod: Mae Duw yn ein cysylltu'n un Cyfanwaith, gan roi ymdeimlad o berthyn i rywbeth mwy.

Creadigrwydd: Mae Cariad yn datgloi doniau newydd ynom ac yn ein hysbrydoli i greu, i adeiladu, gan drawsnewid ein hunain a'r byd o'n cwmpas – gan gynyddu Bywyd Ei Hun.

Mwynhad: Cariad at Dduw yw'r Mwynhad Goruchaf sydd ar gael i ddyn, dyma'r Llawenydd mwyaf byw a diffuant, nad yw'n dibynnu ar ddim allanol.

Ond mae hyn – amdanom Ni ac Ein Cariad Ni. Ond beth, wedi'r cwbl, wyt Ti ei eisiau? Wedi'r cyfan, rydym Ni am i Ti fod yn wirioneddol hapus, O Ddyn. Ym mha beth y mae dy wir hapusrwydd, beth wyt Ti'n ei feddwl?