2. আপুনি কিহৰ বাবে চেষ্টা কৰি আছে?

তুমি জীৱনৰ পৰা কি বিচৰা? নে এনেকৈ: তুমি ‘জীৱন’ৰ পৰা কি বিচৰা? তোমাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনা কি?

খৰখেদা নকৰিবা, উত্তৰবোৰৰ বিষয়ে ভালদৰে চিন্তা কৰা। মনত ৰাখিবা, কোনো উত্তৰেই ভুল নহয়। তোমাৰ সকলো উত্তৰেই শুদ্ধ। মূল কথাটো হ'ল, সেইবোৰে তোমাক সুখী কৰে নে নকৰে। সেইবোৰে তোমাক শান্তি দিয়ে নে, তোমাৰ হৃদয় আনন্দিত হয় নে, তোমাৰ আত্মাই গান গাই উঠে নে, তুমি নিজে নিজক লৈ, তোমাৰ উত্তৰবোৰক লৈ, তোমাৰ ইচ্ছাবোৰক লৈ অনুপ্ৰাণিত হৈছা নে? তুমি জানানে সেইবোৰ কেনেকৈ পূৰণ কৰিব লাগে? তোমাৰ সন্মুখত এনে কোনো মানুহৰ উদাহৰণ আছেনে যিয়ে এইয়া সম্ভৱ কৰি তুলিছে? (অৱশ্যে, আমি ইনষ্টাগ্ৰামৰ সেই চমকপ্ৰদ কাহিনীবোৰ গণনা নকৰোঁ, কিয়নো আমি বুজি পাওঁ যে এই সকলোবোৰ কেৱল মাৰ্কেটিং বা ব্যৱসায়ৰ বাহিৰে আন একো নহয়—আমাক অপ্ৰয়োজনীয় বস্তু, প্ৰসাধন, পাঠ্যক্ৰম বা আনৰ জ্ঞান বিক্ৰী কৰাৰ এক প্ৰয়াস, যিবোৰে হেনো তোমাক সুখী কৰিব, বহুত ধন উপাৰ্জন কৰাত সহায় কৰিব আৰু তুমি বিলাসী জীৱন কটাব পাৰিবা, ইত্যাদি ইত্যাদি।) তোমাৰ সন্মুখত এনে কোনো জীৱন্ত উদাহৰণ আছেনে যাক তুমি বিশ্বাস কৰিব পাৰা?

তুমি প্ৰকৃততে সুখী হ'ব বিচাৰানে? আৰু সুখ সম্পৰ্কে তোমাৰ ধাৰণা কি?

যদি তুমি আমাক সোধা, আমি তোমাক উত্তৰ দিম: সকলো অতি সহজ। আমাৰ সুখ প্ৰেমতেই নিহিত। প্ৰেমেই হ'ল আমাৰ সকলো প্ৰশ্ন আৰু প্ৰয়োজনৰ উত্তৰ। আৰু ইয়াৰ কাৰণ হ'ল—

তুমি কেতিয়াবা ভাবিছানে, তোমাৰ জীৱনক প্ৰকৃততে কিহে জীৱন্ত কৰি তোলে? নহয়, ৰাতিপুৱাৰ কফি বা ফোনৰ জাননীবোৰ নহয়। জীৱন তেতিয়াহে সজীৱ হৈ উঠে, যেতিয়া হৃদয়ত

প্ৰেমৰ উন্মেষ ঘটে। প্ৰকৃত প্ৰেম। যি সৰ্বস্বৰ আদি উৎস—ঈশ্বৰৰ পৰা নিগৰি আহে। হয়, সকলো ইমানেই সহজ আৰু... একে সময়তে ইমানেই মহৎ!

ঈশ্বৰ কেৱল এটা বিমূৰ্ত ধাৰণা নহয়, কোনো প্ৰতিচ্ছবিৰ কঠোৰ মুখাৱয়ব নহয়। ঈশ্বৰ হ'ল স্বয়ং জীৱন, শক্তি, সত্য, আনন্দ আৰু... প্ৰেম। আমাৰ চৌপাশৰ সকলোৰে আদি উৎস তেৱেঁই: আকাশৰ তৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তোমাৰ মুখত ফুটি উঠা হাঁহিটিলৈকে। ঈশ্বৰ একে সময়তে জগতৰ সনাতন আৰম্ভণি আৰু সকলোৰে সৰ্বমুঠ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনা, নিজৰ সৃষ্টিৰেই মুকুটমণি। ঈশ্বৰেই তোমাক তোমাৰ স্বৰূপ দিয়ে, কিয়নো ঈশ্বৰ ইতিমধ্যে তোমাৰ অন্তৰতে আছে আৰু অপেক্ষা কৰিছে যে তুমি তোমাৰ দৈৱত্বপ্ৰাপ্তিৰ, এজন প্ৰকৃত ঈশ্বৰ হৈ উঠাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাক জাগ্ৰত কৰা। হয়, ঈশ্বৰ—তুমি ঠিকেই পঢ়িছা। আচৰিত হৈছা? তেন্তে আগলৈ পঢ়া।

প্ৰেম হ'ল সেই অনন্ত সঞ্জীৱনী ধাৰা, যিয়ে আমাক ভিতৰৰ পৰা পৰিপূৰ্ণ কৰি তোলে। ই উত্তাপ দিয়ে, অনুপ্ৰাণিত কৰে, আৰোগ্য কৰে আৰু... পুনৰ্জীৱিত কৰে। প্ৰেম বাৰ্তাৰ হৃদয়-চিহ্ন বা পেটৰ ভিতৰত পখিলা উৰি থকাৰ অনুভূতি নহয় (যদিও এইবোৰো সুখকৰ)। ই হ'ল পৰম আনন্দ আৰু প্ৰশান্তি, শক্তি আৰু সৰ্বক্ষমা, অনুপ্ৰেৰণা আৰু সত্যৰ সহমৰ্মিতাৰ এক অৱস্থা। প্ৰেম হ'ল এক পৰম আস্বাদ, য'ত তুমি আক্ষৰিক অৰ্থতেই জীৱনলৈ পুনৰ্জীৱিত হৈ উঠা। জীৱনলৈ! এইটো এনে এক অনুভূতি যেতিয়া তুমি কেৱল বুজি পোৱাই নহয়, তোমাৰ সমগ্ৰ সত্তাৰে অনুভৱ কৰা: এই পৃথিৱীৰ সকলো বস্তুৱেই

পৰস্পৰ সংযুক্ত, একাত্মতাৰে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত। আৰু তুমি—এই বিশাল সাঁথৰৰ এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ।

প্ৰেম ক'ৰ পৰা আহে? প্ৰেমৰ উৎস কেৱল এটাই—ঈশ্বৰ। আৰু যেতিয়ালৈকে তুমি ইয়াক গ্ৰহণ নকৰা, তুমি হয়তো বহু কিবাকিবি অনুভৱ কৰি জীয়াই থাকিবা, কিন্তু প্ৰকৃত প্ৰেম কি সেয়া জানিব নোৱাৰিবা। ই হৰমোনৰ খেল নহয়। আমি সাধাৰণতে আমাৰ আপোনজন বা সন্তানক যিদৰে ভাল পাওঁ, অথবা পোহনীয়া জীৱ-জন্তু আৰু সূৰ্যাস্তৰ সৌন্দৰ্য্য দেখি যিদৰে আপ্লুত হওঁ, ই তেনে নহয়। কবিসকলে যি গুণগান গায়, ই সেয়াও নহয়।

ঈশ্বৰৰ অবিহনে জীয়াই থকা সম্ভৱনে? সম্ভৱ। তোমাৰ এই চুটি জীৱনটো এনেকৈ কটাব পাৰি। সম্ভৱ। কিন্তু যদি তুমি জীৱনৰ অৰ্থ, প্ৰকৃত প্ৰেম—মুক্তি, শক্তি আৰু পৰম তৃপ্তি, সন্তুষ্টিৰ পূৰ্ণতা উপলব্ধি কৰিব বিচাৰা, তেন্তে তুমি তেওঁক বিচাৰিবই লাগিব। আৰু যেতিয়ালৈকে তুমি এই উৎসক নিজৰ ভিতৰত বিচাৰি নোপোৱা, প্ৰেমে তোমাক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিব নোৱাৰে। যেনেকৈ পানীৰ অবিহনে এটা ফুল শুকাই যায়। কিন্তু এবাৰ হৃদয়খন খুলি দিয়া আৰু ঈশ্বৰক তেওঁৰ নামেৰে মাতা, লগে লগে প্ৰেম তোমাৰ ভিতৰলৈ আৰু তোমাৰ জৰিয়তে এই পৃথিৱীলৈ প্ৰবাহিত হ'বলৈ ধৰিব। আৰু ইয়াতেই আৰম্ভ হয় অলৌকিকতা। ইমান দিনে তোমাৰ সত্তাৰ গভীৰতাত সুপ্ত হৈ থকা দৈৱিক বীজটো জাগ্ৰত হৈ উঠে আৰু জীৱনৰ প্ৰকৃত অৰ্থলৈ ৰূপান্তৰিত হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে, যিয়ে তোমাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাক মূৰ্ত কৰি তোলে।

নিজৰ ভিতৰত প্ৰেমৰ দৈৱিক বীজ লালন-পালন কৰাৰ অৰ্থ কি? কল্পনা কৰা, তোমাৰ ভিতৰত এটা অতি ক্ষুদ্ৰ কিন্তু অপৰিসীম শক্তিশালী বীজ আছে—দৈৱিক বীজ। ই অপেক্ষা কৰিছে তুমি ইয়াক প্ৰেমেৰে সিঞ্চন কৰালৈ। আৰু তেতিয়া ই বাঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিব, জীৱন-বৃক্ষলৈ ৰূপান্তৰিত হ'ব, যিয়ে বহু

ফল ধাৰণ কৰিব—দৈৱিক উপহাৰ, প্ৰতিভা আৰু মেধা, যিয়ে পৃথিৱীৰ আগত প্ৰেমৰ নতুন দিশ উন্মোচিত কৰিব আৰু—আক্ষৰিক অৰ্থতে তোমাৰ সন্মুখত, তোমাৰ অন্তৰত অনন্ত জীৱনৰ দুৱাৰ খুলি দিব। এই বীজক লালন-পালন কৰা মানেই হ'ল নিজকে ভাল পাবলৈ আৰু ভালপোৱা গ্ৰহণ কৰিবলৈ দিয়া। ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰা আৰু ঈশ্বৰৰ দ্বাৰা প্ৰেমপ্ৰাপ্ত হোৱা। নিজৰ ভিতৰত এই বীজক লালন-পালন কৰাটোৱেই হৈছে দৈৱত্বপ্ৰাপ্তি—এনে এক প্ৰক্ৰিয়া য'ত তুমি ক্ৰমান্বয়ে ঈশ্বৰে তোমাক যিদৰে গঢ়িব বিচাৰিছিল তেনে হৈ পৰা: জ্যোতিৰ্ময়, শক্তিশালী, আনন্দময়, পৰিপূৰ্ণ, সৃষ্টিশীল—তোমাৰ বাস্তৱৰ এজন সচেতন স্ৰষ্টা, তোমাৰ জগতৰ ঈশ্বৰ আৰু তাৰ বাবে প্ৰেমৰ উৎস।

যেতিয়া তুমি প্ৰেমক গ্ৰহণ কৰা, তেতিয়া কি ঘটে? তুমি দৈৱিক প্ৰেমৰ এক বাহক হৈ পৰা। তুমি প্ৰকৃত অৰ্থত সজীৱ হৈ উঠা। ই কেৱল অস্তিত্ব ৰক্ষা নহয়, বৰঞ্চ এক পূৰ্ণ, অৰ্থপূৰ্ণ জীৱন। আৰু প্ৰকৃত জীৱন, প্ৰেমৰ মাজৰ জীৱনেই হ'ল অনন্ত জীৱন। ইয়াৰ কেতিয়াও সমাপ্তি ঘটিব নোৱাৰে। তুমি এই প্ৰেম আনৰ সৈতে ভগাই ল'বলৈ আৰম্ভ কৰা, তেওঁলোকক আৰু সমগ্ৰ পৃথিৱীক পোহৰ, আনন্দ আৰু কৃপাৰে পৰিপূৰ্ণ কৰি তোলা—তোমাৰ ভিতৰত আৰু চৌপাশে জীৱনক সম্প্ৰসাৰিত কৰা।

এই প্ৰেমৰ প্ৰতি কেনেকৈ নিজকে মুকলি কৰিবা? খ্ৰীষ্টই ইয়াৰ উত্তৰত কৈছে:

«তোমাৰ সকলো হৃদয়, তোমাৰ সকলো আত্মা আৰু তোমাৰ সকলো বোধশক্তিৰে তোমাৰ প্ৰভু ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰা।»

ই এক বিৰোধাভাসৰ দৰে। প্ৰেম পাবলৈ হ'লে প্ৰথমে নিজেই ভাল পাব লাগিব। কিন্তু ই কেৱল বাহ্যিক দৃষ্টিতহে এক বিৰোধাভাস। প্ৰকৃততে ইয়াত কোনো

অসঙ্গতি নাই। আচলতে ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰাটো অতি সহজ। তেৱেঁই তোমাক এই প্ৰেম দান কৰে। কেৱল প্ৰয়োজন তোমাৰ আন্তৰিক হেঁপাহ, অকপট ইচ্ছা আৰু... বিশ্বাস—“সকলো হৃদয়, সকলো আত্মা আৰু সকলো বোধশক্তিৰে”। আমি তোমাক (অলপ পিছত) বুজাই কম যে এইবোৰ কিয় ইমান গুৰুত্বপূৰ্ণ, আৰু প্ৰকৃততে এইবোৰ কি—তোমাৰ ইচ্ছা, তোমাৰ অনুভূতি, তোমাৰ চিন্তা আৰু তোমাৰ বিশ্বাস। কিন্তু সিদ্ধান্ত সদায় তোমাৰেই থাকিব—এই প্ৰেমক আকোৱালি লোৱা, ইয়াৰ প্ৰতি নিজকে সমৰ্পণ কৰা, নে “কোনো ধৰ্মীয় গোটৰ কবলত নপৰিবলৈ সতৰ্ক হৈ আঁতৰি থকা”। (হাঁহি।)

প্ৰসংগক্ৰমে কওঁ, আমি অৰ্থডক্স খ্ৰীষ্টধৰ্মৰ সপক্ষে। সৰল ৰাছিয়ান অৰ্থডক্স। কিন্তু আমি ইছলামৰো সপক্ষে। প্ৰকৃত ইছলাম। আমি বেদক ভাল পাওঁ। আমি স্লাভিক পৌত্তলিকসকলক ভাল পাওঁ, যিসকলে একমেৱদ্বিতীয়ম্ সত্তাৰ বিভিন্ন ৰূপক শ্ৰদ্ধা আৰু মহিমান্বিত কৰে। আমি নিৰ্বাণ আৰু পৰম সুখৰ সন্ধান কৰা বৌদ্ধসকলক ভাল পাওঁ, আৰু তেওঁলোকে এদিন তেওঁক লাভ কৰিব। আমি সেই সকলোকে ভাল পাওঁ যিসকলে আন্তৰিকতাৰে সন্ধান কৰে আৰু আমাৰ প্ৰেমৰ বাবে নিজৰ হৃদয় মুকলি কৰে। কাৰণ আমি একতা আৰু সম্প্ৰীতিৰ সপক্ষে। আমি নিজেই সম্প্ৰীতি। (হাঁহি।)

আৰু আটাইতকৈ আচৰিত কথাটো হ'ল... যেতিয়াই তুমি ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰিবলৈ শিকা, প্ৰকৃত অৰ্থত, কোনো বাধ্যবাধকতা বা কৰ্তব্যৰ খাতিৰত নহয়, বৰঞ্চ তোমাৰ জীৱন্ত ইচ্ছা আৰু সংকল্পৰে, যেতিয়াই তুমি তোমাৰ ভিতৰত তেওঁৰেই প্ৰেমক জাগ্ৰত কৰা—তোমাৰ পৰা উৎসস্বৰূপ তেওঁৰ দিশে, তেতিয়াই তুমি বুজি পোৱা যে তুমি তেওঁৰ অত্যন্ত প্ৰিয়। ই কোনো "তুমি বৰ ভাল কাম কৰিলা" ধৰণৰ কথা নহয়, ই হ'ল "তুমি মোৰ, মই তোমাৰ, আৰু আমি এক; মই তোমাক সদায় ভাল পাই আহিছোঁ আৰু সদায় ভাল পাই থাকিম"। আৰু তেতিয়া ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰাটো উশাহ লোৱাৰ দৰেই স্বাভাৱিক হৈ পৰে। ই কোনো দায়িত্ব নহয়, ই হ'ল পৰম আনন্দ, যি হৃদয়ৰ অন্তস্থলৰ পৰা প্ৰবাহিত হয়।

ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰা মানে কি? ঈশ্বৰৰ প্ৰতি প্ৰেম হ'ল তেওঁৰ সৈতে থকা সম্পৰ্কৰ উপলব্ধি, নিজৰ ভিতৰত আৰু চৌপাশে তেওঁক গ্ৰহণ কৰা। ই এনে এক পথ, যিয়ে আমাৰ জীৱনক অৰ্থ, আনন্দ আৰু পোহৰেৰে ভৰাই তোলে। ঈশ্বৰৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমে আমাক নিজৰ বাস্তৱৰ সচেতন স্ৰষ্টা হ'বলৈ সহায় কৰে, য'ত সম্প্ৰীতি, একতা, আনন্দ, অনুপ্ৰেৰণা আৰু স্বয়ং স্বৰ্গীয় ৰাণী প্ৰেমে ৰাজত্ব কৰে।

প্ৰেম বহুমুখী। প্ৰেমৰ যিবোৰ দিশ আমি ঈশ্বৰৰ পৰা অনুভৱ কৰোঁ আৰু নিজৰ মাজত মূৰ্ত কৰি তোলোঁ, সেইবোৰ অনন্তভাৱে বৈচিত্ৰ্যময়। তাৰে মাত্ৰ কেইটামান দিশ ইয়াত উল্লেখ কৰা হ'ল, যাতে তুমি ইয়াৰ বিশাল পৰিসৰ উপলব্ধি কৰিব পাৰা।

শক্তি: প্ৰেম হ'ল এক অপৰাজেয় শক্তি আৰু সুৰক্ষা-কবচ। প্ৰেমে মানুহক ঈশ্বৰৰ পবিত্ৰ আত্মাৰে বলীয়ান কৰে, দুৰ্বলক শক্তিশালী, ভয়াতুৰক নিৰ্ভীক আৰু অজ্ঞক জ্ঞানী কৰি তোলে, আৰু জীৱনৰ শক্তিৰে পৰিপূৰ্ণ কৰে।

নম্ৰতা আৰু বিনম্ৰতা: প্ৰেমে নিজকে কেতিয়াও আনতকৈ শ্ৰেষ্ঠ বুলি গৌৰৱ নকৰে, কিন্তু ই কোনো বলিদানৰ অধীনতা নহয়। ই হ'ল শক্তিৰ সেই নম্ৰতা, যিয়ে কাৰো আগত একো প্ৰমাণ কৰাৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ নকৰে, আৰু যাৰ কোনো হিংসাৰ প্ৰয়োজন নাই, কিয়নো ই জগতৰ সৈতে একাত্ম, আৰু ভিতৰৰ সামান্যতম পৰিৱৰ্তনেও বাহ্যিক জগতত পৰিৱৰ্তন আনে। তোমাৰ জগতত। কাৰণ তুমি আনক তেওঁলোকৰ নিজৰ ভাব আৰু ৰূপ অনুসৰি নিজৰ জগত সৃষ্টি কৰাৰ অধিকাৰ দিয়া।

গ্ৰহণযোগ্যতা: প্ৰেমে প্ৰতিজন ব্যক্তিকে কোনো চৰ্ত বা দাবী নোহোৱাকৈ, তেওঁ যেনেকুৱা ঠিক তেনেকৈয়ে গ্ৰহণ কৰে।

ক্ষমা: মনৰ ক্ষোভ আৰু আঘাতবোৰ ত্যাগ কৰি আমি পোহৰৰ বাবে আমাৰ হৃদয় মুকলি কৰি দিওঁ। আৰু কেৱল প্ৰেমেই প্ৰকৃত অৰ্থত ক্ষমা কৰিব পাৰে, যিয়ে পুৰণি আৱেগিক ক্ষতবোৰকো আৰোগ্য কৰে।

কৃতজ্ঞতা: প্ৰতিটো মুহূৰ্ততেই ঈশ্বৰৰ অনন্ত উপহাৰৰ বাবে তেওঁক ধন্যবাদ জনোৱাৰ সুযোগ নিহিত হৈ থাকে।

স্বাধীনতা: প্ৰকৃত প্ৰেমে স্বাধীনতা প্ৰদান কৰে। নিজৰ স্বৰূপত থকাৰ স্বাধীনতা আৰু ই আনৰ পচন্দক সন্মান কৰে।

দয়া: প্ৰেমৰ সৰল কাৰ্য্যই বিশাল পৰিৱৰ্তন আনে, যিয়ে আত্মাক আন্তৰিকতা আৰু শুভচিন্তাৰ প্ৰতি জাগ্ৰত কৰে। আৰু শুভ বা কল্যাণেই হ'ল জীৱন, যেনেকৈ প্ৰাচীন স্লাভিক বৰ্ণমালাত কোৱা হৈছে।

পৰম প্ৰজ্ঞা: প্ৰেম হ'ল সৰ্বোচ্চ প্ৰজ্ঞা, যি কেৱল মগজুৰ জ্ঞান হিচাপে নহয়, বৰঞ্চ সত্য হিচাপে, দিব্য অনুভূতিৰ জৰিয়তে পৰমজ্ঞান হিচাপে প্ৰকাশ পায়। তুমি সকলো হৃদয়, সকলো আত্মা আৰু সকলো বোধশক্তিৰে বুজিবলৈ, জানিবলৈ আৰু দেখিবলৈ আৰম্ভ কৰা। প্ৰেমত তোমাৰ মগজুৱে ১০০ শতাংশ কাৰ্যক্ষম হৈ কাম কৰিবলৈ লয়, আৰু ঈশ্বৰে তাৰ লগত আৰু হাজাৰ গুণ যোগ কৰে।

একতা: ঈশ্বৰে আমাক এটা পূৰ্ণ সত্তাত একত্ৰিত কৰে, এক বিশাল অস্তিত্বৰ অংশ হোৱাৰ অনুভূতি প্ৰদান কৰে।

সৃষ্টিশীলতা: প্ৰেমে আমাৰ ভিতৰত নতুন প্ৰতিভা উন্মোচিত কৰে আৰু আমাক সৃষ্টি কৰিবলৈ, গঠন কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে, যাৰ দ্বাৰা আমি নিজক আৰু আমাৰ চৌপাশৰ পৃথিৱীক ৰূপান্তৰিত কৰোঁ—স্বয়ং জীৱনক সম্প্ৰসাৰিত কৰি তোলোঁ।

পৰম তৃপ্তি: ঈশ্বৰৰ প্ৰতি প্ৰেম হ'ল মানুহৰ বাবে উপলব্ধ সৰ্বোচ্চ পৰম আনন্দ, ই হ'ল আটাইতকৈ সজীৱ আৰু আন্তৰিক আনন্দ, যি কোনো বাহ্যিক বস্তুৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে।

কিন্তু এইয়া আমাৰ আৰু আমাৰ প্ৰেমৰ কথা। কিন্তু প্ৰকৃততে তুমি কি বিচৰা? কাৰণ আমি বিচাৰোঁ তুমি প্ৰকৃততে সুখী হোৱা, হে মানৱ। তোমাৰ প্ৰকৃত সুখ কিহৰ মাজত নিহিত, তুমি কি ভাবা?