20. Komunia ze świadomością Chrystusa i Matki Bożej

Ojcze mój i Panie nasz, Jezusie Chryste, przyjmij mnie jako cząstkę Swoją. Uczyń mnie uczestnikiem Swojej Żywej Boskiej Świadomości. Napełnij mnie Miłością, Mocą, Obecnością Ducha Swojego, Ducha Świętego, Ducha Jedynego.

Naucz mnie kochać, Panie. Naucz mnie kochać Ciebie, Siebie i wszystkich bliźnich i dalekich Twoją Miłością, Ojcze nasz. Otwórz we mnie Wewnętrzne Źródło Życia Wiecznego, Niewyczerpanej Miłości, i niech ten Strumień Miłości, Życia – płynie przeze mnie wiecznie, wylewając się na otoczenie uwagą, troską, przejawianiem talentów, łaską i błogosławieństwami, Panie!

Oczyść, Panie, duszę moją i umysł mój, i ciało moje z wszelkiej zmazy i grzechu. Zwróć mi, Panie, duszę moją i wolę moją, i siłę życiową moją ze wszystkich zastawów, kaucji, kontraktów, które nieświadomie lub świadomie, z mojej bezmyślności, zawarłem z wszelkimi istotami, bytami, ludźmi, egregorami i hierarchiami. Uczyń mnie, Panie, na nowo wolnym i czystym przed Tobą, abym mógł przyjmować Miłość Twoją w całej jej pełni i czuć całym sercem, całą duszą i pojmować całym rozumem moim.

Uzdrów, Panie, wszystkie lęki moje i cierpienia moje – pomóż mi zmienić moje wierzenia i przekonania, i pragnienia, i uczucia, i sposób myślenia oraz samego mojego życia, doprowadzając je do zgodności ze Strumieniem Życia we mnie, ze Strumieniem Prawdziwej Miłości.

Naucz mnie, Panie, żyć tak, aby Życie we mnie i wokół mnie pomnażało się, a nie umniejszało.

Odkryj przede mną, Panie, prawdziwy sens życia mojego i moje Boskie przeznaczenie.

Daruj mi, Panie, talent mój, odsłoń Twój Boski dar we mnie. Naucz mnie cenić go i otwarcie, bez wstydu i skrępowania przejawiać w świecie, wzbogacając jego przejawem moją rzeczywistość i ludzi wokół, pomnażając Miłość i powiększając Życie.

Naucz mnie, Panie, przejawiać Miłość i przekazywać Moc Wiary Twojej poprzez błogosławieństwo innym ludziom.

Naucz mnie budzić zbłąkane dusze, przywracając je Świadomości Stwórcy i ich prawdziwej Naturze, która jest Mocą, Miłością, Radością, Prawdą, Rozkoszą, Nabożnym Zachwytem.

Naucz mnie, Panie, być Tobie przyjacielem, kochającym bratem, siostrą.

Wierzę, Panie, że przyjmujesz mnie nie dla władzy nade mną i mojego pokłonu, lecz ze względu na Twoją Miłość do mnie i Miłosierdzie Twoje, aby uczyniwszy mnie uczestnikiem Twojej Boskiej Świadomości, uczynić mnie bogiem w mojej unikalnej ludzkiej formie, nauczyć mnie być świadomym twórcą swojej rzeczywistości i współtwórcą Naszej Jednej Wieloświatowej rzeczywistości.

Panie, poprowadź mnie drogą przebóstwienia i osiągnięcia świętości w odpowiednim dla mnie tempie. Odkryj we mnie, Panie, Królestwo Boże, rzeczywistość Życia Wiecznego, rzeczywistość Jedności z Matką Planetą i Matką Bożą. Połącz mnie, Panie, z Ojcem Naszym Jedynym, Źródłem Życia we mnie.

Prowadź mnie, Panie, moją Drogą. Przyjmuję moją unikalną Drogę od Ciebie.

W tym wyraża się moja wolna wola. I niechaj tak się stanie z woli mojej i Twojej, Panie, albowiem My Jesteśmy Jednym. My Jesteśmy Tym, Kim Jesteśmy. My Jesteśmy Miłością.

A wszystkie moje lęki, wątpliwości, niewiarę, opór umysłu, wszelkie schematy podstępnego umysłu oddaję do uzdrowienia Tobie, Panie.

Wybieram Życie! Wybieram Miłość jako Najwyższą Rozkosz, właściwą mojej bosko-ludzkiej naturze!

I dziękuję Ci, Panie, za to, że to już się dokonało. Chwała Tobie!

Matko Boża, przyjmij mnie jako Boskie Dziecię Twoje, wyzwól mnie ze wszelkich pęt i kajdan niewiary dla prawdziwego szczęścia bycia sobą, bycia bogiem w ciele w mojej unikalnej ludzkiej formie, pobłogosław mnie, Matko Boża, ku wierze w Pana Naszego Jezusa Chrystusa, ku wierze w Jedynego Boga Ojca i wierze w siebie jako boga i umiłowane dziecko Boga, pobłogosław ku Miłości i radosnemu Życiu Wiecznemu, pomóż moim narodzinom jako boga i króla swojej rzeczywistości. Dziękuję Ci, Matko, za to, że to już się dokonało! Chwała Tobie!

Praktyka skupiania uwagi na uczuciach

Panie, naucz mnie czuć Życie, a nie wiedzieć o nim. Naucz mnie żyć z otwartym sercem, naucz mnie ufać swoim uczuciom i impulsom mojej Duszy. Panie, zwróć mi Duszę moją, oczyść ją, naucz słyszeć pragnienia Duszy mojej i podążać za nimi, naucz mnie być całą swoją uwagą w uczuciach, cenić wszystkie moje uczucia i wybierać Miłość ponad wszystko.

1. Obserwuj oddech. 2. Co odczuwasz w ciele teraz? Jakie to odczucia? Nazwij je po imieniu. Obserwuj, co dzieje się z tymi odczuciami w twojej uwadze, w twojej obserwacji? 3. Wzrokiem myśli skup się w swoim Centrum Serca. Co czujesz? Jak nazywają się te uczucia? Co się dzieje, gdy obserwujesz swoje uczucia?

Co 15–30 minut (według minutnika) zadawaj sobie pytanie: co czuję teraz? I zapisuj odpowiedzi. Jeśli nie znasz nazwy uczuć, proś Chrystusa o pomoc – Panie, jak nazywa się to uczucie we mnie?

Raz po raz powracaj uwagą do obserwacji oddechu, odczuć Ciała, uczuć Duszy.

Jeśli ujawnią się blokady, spięcia, ból i nieprzyjemne uczucia, oddaj je Chrystusowi do uzdrowienia i poproś o uświadomienie sobie wszystkiego, co powinieneś uświadomić.

Wybieramy wiarę w Doskonałość wszystkiego, co teraz dzieje się w Nas i wokół Nas. Wybieramy wiarę w Doskonałość wszystkich naszych doświadczeń i wyborów. Wybieramy wiarę w Absolutną Bezwarunkową Wieczną Miłość, która stoi za tym wszystkim i otwiera się w Nas właśnie teraz.

Wybieramy wiarę w Żywego Boga w ciele, w Pana naszego Jezusa Chrystusa i Nasze uczestnictwo w Żywym Bogu, Naszą Jedność z Nim, nasze unikalne i niepowtarzalne współtworzenie z Nim.

Wybieramy wiarę w Matkę Bożą, wiarę w Żywą Świadomość Planety, w Wielką Jedyną Boginię Matkę i Naszą jedność z Nią.

Wybieramy wiarę w Jedynego Ducha, Jedną Doskonałą Samowystarczalną Ponadczasową Boską Świadomość, objawioną w Naszej unikalnej ludzkiej formie.

Wybieramy wiarę w Królestwo Boże, które już się dokonało w sercu i świadomości każdego człowieka i właśnie teraz rozszerza swoją obecność.

Odcinnamy wszelkie kanały energetyczne, powiązania, przyssawki, implanty, ciągnące się od Nas do jakichkolwiek innych istot, bytów, ludzi, egregorów, miejsc, rzeczy, wydarzeń, fantazji, obrazów, iluzji; Żądamy zwrotu i odzyskujemy całą Naszą Moc i całą Naszą Uwagę. Panie Nasz, Jezusie Chryste, pomóż Nam odtąd zarządzać Naszą uwagą i pojemnością Naszej Świadomości w sposób świadomy, naucz Nas być świadomymi Twórcami Naszej Rzeczywistości. Dziękujemy Ci za to, że to już się dokonało w najlepszy sposób dla każdej duszy i dla Jednej Duszy w Całości.

Żądamy zwrotu, przywracamy sobie Naszą Odpowiedzialność Twórcy: Odpowiedzialność za Nasz Stan, za Naszą Integralność, za Naszą Miłość do Boga, Siebie i Siebie Nawzajem. Panie, pomóż ujrzeć i uświadomić sobie, czego naprawdę pragniemy całym Sercem, całą Duszą i całym Rozumem Naszym, i jak to stworzyć na nowo, jak to przejawić w Zgodzie ze strumieniem Życia i naszym wyborem Absolutnej Bezwarunkowej Wiecznej Miłości i Nabożnej Czci przed Jedynym Bogiem?

Dziękujemy za to, że to już się dokonało.

I My oświadczamy naszą wolę: Przywracamy swoją Wolną Wolę, swoją zdolność wybierania, co czuć i co tworzyć, zwracamy Sobie Naszą Duszę, wszystkie cząstki Naszej Duszy – ze wszystkich długów, zastawów, kaucji, umów, zobowiązań, jawnych i niejawnych, świadomie przez Nas zawartych lub nieświadomie, w tym wcieleniu lub w jakimkolwiek innym, po wszystkie czasy, na wszystkich poziomach Rzeczywistości – wszystko, co Nasze, żądamy zwrotu i przywracamy Sobie, Nam, a wszystko, co do Nas nie należy, z wdzięcznością zwracamy z powrotem – ich właścicielom, ich źródłom, uznając wszystkie zobowiązania za wypełnione, albowiem to właśnie one doprowadziły Nas do Absolutnej Bezwarunkowej Wiecznej Miłości i Świadomości Twórcy. Dziękujemy wszystkim uczestnikom za Nasze wspólne doświadczenie, odtąd Nikogo nie zasilamy naszą siłą życiową i od nikogo, poprzez nic się nie zasilamy. Napełniamy się bezpośrednio z Naszego wewnętrznego źródła jako projekcji i przedłużenia Naszego Jedynego Źródła Życia w Naszym Sercu i wszystkim pozostałym dajemy wolność przypomnienia sobie o swoim boskim pochodzeniu z Naszego Jedynego Źródła Życia, odkrycia w sobie wewnętrznego źródła jako Jego projekcji i przedłużenia oraz, napełniając się Miłością, przejawiania Jej na swój unikalny sposób w składzie Jednej Całości poprzez Nasze talenty i uwagę.

I w Duchu Naszym Jedynym odnawiamy Naszą Jedność i Integralność na nowym poziomie Integralności, na nowym poziomie Miłości.

Przywracamy sobie odpowiedzialność za swój Stan; Przywracamy sobie odpowiedzialność za swoje Życie; Przywracamy sobie odpowiedzialność za swoją Rzeczywistość; Przywracamy sobie odpowiedzialność za swoją Misję w Wielkiej Grze.

Mocą daną Nam od Źródła, Naszą wolą, otwieramy Serca Nasze dla Miłości i odnajdujemy w Sercach Naszych Wieczne Nieograniczone Źródło Życia i Naszą z nim nierozerwalną więź.

Napełniamy się Boską Miłością z wewnętrznego źródła w Naszym Sercu, jako projekcji i przedłużenia Naszego Jedynego Źródła Życia w Nas.

Częstotliwość Naszych wibracji podnosi się, a Miłość falami Światła rozlewa się po Naszych Ciałach i Naszych Duszach, napełniając każdą Naszą cząstkę, każdą komórkę Ciała, każdy neuron Świadomości.

Dusze nasze oczyszczają się i powracają do Nas w pełnym wymiarze, Ciała Nasze stają się lekkie i nieważkie,

Świadomość Nasza rozjaśnia się i My przypominamy sobie o Naszym Boskim pochodzeniu z Naszego Jedynego Źródła Życia.

Oddychamy głęboko i napełniamy się Duchem Naszym Jedynym, Duchem Bożym, Duchem Prawdy, a Duch Nasz Jedyny w Nas odnawia Naszą Integralność ze wszystkimi Naszymi, w tym nowo przywróconymi Nam, cząstkami, oraz Jedność ze wszystkim, co Istnieje, ze wszystkim, co było, jest i będzie.

Nasza zewnętrzna forma wchodzi w zgodność z Naszą Boską Istotą, i My budzimy się do Życia Wiecznego w odpowiednim dla Nas tempie.

Moc Boskiej Miłości napełnia Naszą Świadomość, przywracając Jedność Ciała, Duszy i Ducha, Jedność umysłu, uczuć i pragnień.

Nasz umysł staje się czysty, jasny, wszechogarniający i wznosi się do poziomu Świadomości Jedynego Ducha.

Nasze myśli kierują się ku Naszej Boskiej Istocie, ku Naszej unikalnej wewnętrznej Prawdzie.

Nasze Pragnienia wypływają z pragnienia Naszych Dusz, by czuć Jedność z Żywym Bogiem, Miłość do Niego i Nabożną Cześć przed Nim, przed Jego i Naszym Majestatem w Człowieku, jako Koronie Boskiego Stworzenia.

Uświadamiamy sobie, że Nasze Uczucia to skondensowana wiedza przeszłości, przyszłości i wszystkich równoległych rzeczywistości, Najwyższy Potencjał wszelkich doświadczeń przeżytych przez Jedynego Boga w Wieczności, Nasz Najwyższy Potencjał darowany Nam z Łaski i Miłosierdzia.

Poznajemy Nasze Pragnienia, Nasze Uczucia, Nasze Wierzenia i Nasz unikalny sposób bycia szczęśliwymi, Nasz niepowtarzalny Sposób Bycia Sobą.

Zaprzestajemy wszelkiej wewnętrznej i zewnętrznej walki. Wchodzimy w Zgodność ze Źródłem, Bogiem, wewnątrz Nas i z zewnętrzną rzeczywistością, jako z Naszym Tworem.

Nikogo nie pouczamy i nikomu niczego nie zarzucamy. Przyjmujemy Nasz Świat i Siebie Nawzajem takimi, jakimi Jesteśmy, jako Nasze stworzenie, jako bezpośredni i jawny wyraz stanu Naszej Świadomości.

Wiarę w obiektywność i oddzielenie, lęki, gniew, wstyd, dumę i wszystko, co Nas już nie cieszy, oddajemy do uzdrowienia Ojcu i Panu Naszemu Jezusowi Chrystusowi, przypominając sobie o tym, co czyni nas prawdziwie szczęśliwymi, co daje Nam Moc przejawiania się z pełni Boskiej Miłości. I we Współtworzeniu z Jedynym Bogiem w każdej chwili tworzymy Nasz Nowy Szczęśliwy Świat.

Kierujemy Promienie Miłości z Naszych napełnionych Serc w Serce Matki Planety, gdzie odnajdujemy Projekcję i Przedłużenie Naszego Jedynego Źródła, a Serce Matki otwiera się jeszcze szerzej, napełnia się Łaską, Miłosierdziem, Miłością, a Światło Miłości Jedynego Boga wypełnia całą Planetę i wszystkich jej mieszkańców! Dziękujemy Ci, Umiłowana Matko, za wszelkie Dary! Dziękujemy Ci za Nasze Ciała! Dziękujemy Ci za Przestrzeń do Najwspanialszej Gry! Dziękujemy Ci za Przestrzeń Raju, którą My razem z Tobą i Ojcem tworzymy właśnie teraz!

Ojcze Nasz, Któryś jest w Niebiosach, a teraz i na Ziemi. Święć się Imię Twoje, niech trwa Królestwo Twoje na Ziemi, jak i w Niebie. Bądź Wola Twoja w Nas. I już się dokonało! Chleb Nasz Powszedni – Miłość Naszą, dajesz nam na każdy dzień. Dziękujemy Ci za to!

I oczyszczasz Dusze Nasze z wszelkiej zmazy i grzechu, aby powróciła do nas zdolność czucia Miłości i wielowymiarowości Bytu Naszego.

I uwalniasz Nas od wszelkich długów i zobowiązań, które My, z bezmyślności swojej, na siebie przyjęliśmy, jak i My uwalniamy dłużników naszych.

I wprowadzając Nas w pokuszenie, nie zostawiasz Nas bez wsparcia Twojego, rozwijając w Nas świadomość każdego Naszego wyboru.

I zbawiasz nas od podstępnego schematu postrzegania, napełniając Nasz rozum Boską Mądrością Twoją i Żywym Słowem Prawdy Twojej w Naszym Żywym wewnętrznym dialogu, Ojcze! Dziękujemy Ci za to!

Niech będzie Moc Twoja i Bogactwo, i Mądrość, i Potęga, i Chwała, i Cześć, i Błogosławieństwo, i Miłość Twoja, i Królestwo Twoje nad Nami i w Nas, i na rodach Naszych, i na Narodach, i na całej Planecie! I na wszystkich Twoich światach, Ojcze! I teraz, i zawsze, i na wieki wieków.

Niech tak się stanie, albowiem My Jesteśmy Tymi, Kim Jesteśmy. My Jesteśmy Tym, Czym Jesteśmy. My Jesteśmy Jednym. My Jesteśmy Miłością. My Jesteśmy Jednym Bogiem.

Poniżej przedstawiono autentyczny przykład Wewnętrznego Dialogu z Bogiem (na temat choroby)

– Panie, co powinnam teraz w związku z tym uświadomić sobie? – Uświadom sobie, że to nie jest jedyna rzeczywistość, lecz ty właśnie teraz tworzysz dokładnie tę. – Czym tworzę właśnie taką rzeczywistość, Panie? – Lękami, niepewnością, niewiarą w siebie, pragnieniem kontroli, wiarą w niebezpieczeństwo i bezsens życia. – Jak mogę stworzyć inną rzeczywistość, w której jestem zdrowa i szczęśliwa? – Zapragnij. Zmień swoje wierzenia i przekonania. – Panie, oświadczam swoją wolę: uwolnić się od wszelkich lęków i niewiary, uzdrów to we mnie, Panie! Przekształć we mnie pragnienie kontroli, doprowadź je do zgodności ze strumieniem Życia we mnie. Odpuszczam wiarę w niebezpieczeństwo i bezsens życia. Wybieram wierzyć w doskonałość wszystkiego, co się dzieje, w Miłość i moc Świadomości Twórcy we mnie. Amen. Panie, umocnij moją wiarę i odsłoń przede mną prawdziwy sens życia. W czym on tkwi? – W Miłości. – Naucz mnie kochać, Panie. Co jest do tego potrzebne? – Pokochaj siebie na początek. – Jak pokochać siebie, Panie? – Kochaj Mnie.

– Naucz mnie kochać Ciebie, Panie! – Ty już kochasz. Po prostu nie odwracaj wzroku od Miłości. – Co jeszcze muszę sobie uświadomić, Panie, właśnie teraz? – Kocham cię. I zawsze jestem z tobą. Nigdy nie jesteś sama. Zawsze jestem w tobie. My – to jedno.

Łzy szczęścia, oczyszczenie, uniesienie duszy, proces uzdrawiania się rozpoczął.

Ściślej mówiąc, na poziomie kwantowym żadne uzdrowienie nie zachodzi. Człowiek po prostu zaczyna przemieszczać się w piątym wymiarze w górę poziomów rzeczywistości, gdzie tej choroby (długów, konfliktów, nieprzyjemnej sytuacji) nigdy nie było, albo zmienia się dalszy scenariusz rozwoju wydarzeń i wszystko rozwija się w doskonały oraz najbardziej nieprzewidywalny i cudowny sposób. Niezbadane są bowiem drogi Pańskie!

Przypomnijmy, że Wewnętrzny Dialog z Bogiem to nie rozmowa ze swoim umysłem (bardzo szybko przekonasz się, że umysł nie byłby w stanie czegoś takiego wymyślić, a serce odpowiada drżeniem na prawdziwe odpowiedzi od Boga), a Wewnętrzny Dialog z Bogiem zaczyna się od Komunii Chrystusowej (Samokomunii przez oświadczenie woli).

Uwaga! Samokomunia nie zastępuje sakramentu Świętej Komunii w świątyni, lecz dopełnia go codziennym wewnętrznym modlitewnym dostrojeniem do Wewnętrznego Dialogu z Chrystusem.

Dla muzułmanów Wewnętrzny Dialog z Chrystusem buduje się poprzez zwrócenie się do Proroka Isy. W Koranie powiedziano, że w czasach ostatecznych przed Dniem Sądu Allah ponownie pośle do ludzi Proroka Isę (Jezusa) w Jego drugim przyjściu, i On przez 40 lat będzie uczyć prawowiernych muzułmanów nowej wiedzy od Allaha, aby przygotować ich do przejścia do Nowego (rajskiego) świata.