20. Comunión á Conciencia de Cristo e a Nai de Deus

Meu Pai e Señor noso Xesucristo, acólleme como unha partiña Túa. Comúngame da Túa Divina Conciencia Viva. Éncheme de Amor, de Forza, da Presenza do Teu Espírito, do Espírito Santo, do Espírito Único.

Ensíname a amar, Señor. Ensíname a amarte a Ti, a min mesmo, e a todos os próximos e afastados co Teu Amor, Pai noso. Abre en min a Fonte Interior de Vida Eterna, de Amor Inesgotable, e que este Fluxo de Amor, de Vida – mane a través de min eternamente, derramándose sobre os que me rodean con atención, coidado, manifestación de talentos, graza e bendicións, Señor!

Purifica, Señor, a miña alma e a miña mente e o meu corpo de toda impureza e pecado. Devolveme, Señor, a miña alma e a miña vontade e a miña forza vital de todos os peños, garantías, contratos que eu, inconsciente ou conscientemente, pola miña falta de xuízo, celebrei con calquera ser, entidade, persoa, egrégor e xerarquía. Faime, Señor, de novo libre e puro ante Ti, para que poida acoller o Teu Amor en toda a súa plenitude e sentilo con todo o corazón, con toda a alma e percibilo con todo o meu entendemento.

Cura, Señor, todos os meus medos e os meus sufrimentos – axúdame a cambiar as miñas crenzas e conviccións, e desexos, e sentimentos, e o modo de pensar e da miña propia vida, poñéndoos en concordancia co Fluxo da Vida en min, co Fluxo do Amor Verdadeiro.

Ensíname, Señor, a vivir de xeito que a Vida en min e ao meu redor medre, e non decreza.

Revélame, Señor, o verdadeiro sentido da miña vida e o meu Divino propósito.

Concédeme, Señor, o meu talento, desprega o Teu Divino don en min. Ensíname a aprecialo e a manifestalo abertamente ao mundo, sen vergoña nin timidez, enriquecendo coa súa manifestación a miña realidade e as persoas ao meu redor, multiplicando o Amor e incrementando a Vida.

Ensíname, Señor, a manifestar o Amor e a transmitir a Forza da Túa Fe a través da bendición a outras persoas.

Ensíname a espertar as almas perdidas, devolvéndoas á Conciencia do Creador e á súa verdadeira Natureza, que é Forza, Amor, Alegría, Verdade, Deleite, Reverencia.

Ensíname, Señor, a ser o Teu amigo, un irmán amante, unha irmá.

Creo, Señor, que me acolles non por ter poder sobre min nin pola miña adoración, senón polo Teu Amor cara a min e pola Túa Misericordia, para que, facéndome partícipe da Túa Divina Conciencia, me fagas deus na miña forma humana única, me ensines a ser un creador consciente da miña realidade e cocreador da Nosa Realidade Multimundana Única.

Señor, guíame polo camiño da divinización e do logro da santidade ao ritmo axeitado para min. Abre en min, Señor, o Reino de Deus, a realidade da Vida Eterna, a realidade da Unidade coa Nai Planeta e coa Nai Virxe María. Úneme, Señor, co Noso Pai Único, Fonte da Vida en min.

Guíame, Señor, polo meu Camiño. Acepto de Ti o meu Camiño único.

Nisto exprésase a miña libre vontade. E así sexa pola miña vontade e pola Túa, Señor, pois Nós Somos Un. Nós Somos O Que Nós Somos. Nós Somos Amor.

E todos os meus medos, dúbidas, incredulidade, resistencia da mente, todos os patróns da mente enganosa entrégollos a Ti para a súa curación, Señor.

Eu elixo a Vida! Eu elixo o Amor como o Supremo Deleite, propio da miña natureza divinohumana!

E douche grazas, Señor, porque isto xa se cumpriu. Gloria a Ti!

Nai Virxe María, acólleme como o Teu Divino Fillo, libérame de todas as ataduras e cadeas da incredulidade polo auténtico gozo de ser eu, de ser deus na carne na miña forma humana única; bendíceme, Nai Virxe María, para a fe no Señor Noso Xesucristo, para a fe no Deus Pai Único e a fe en min mesmo como deus e fillo amado de Deus, bendíceme para o Amor e a gozosa Vida Eterna, axuda ao meu nacemento como deus e rei da miña realidade. Grazas douche, Nai, porque isto xa se cumpriu! Gloria a Ti!

Práctica de focalización da atención nos sentimentos

Señor, ensíname a sentir a Vida, e non a saber sobre ela. Ensíname a vivir co corazón aberto, ensíname a confiar nos meus sentimentos e nos impulsos da miña Alma. Señor, devólveme a miña Alma, purifícaa, ensíname a escoitar os desexos da miña Alma e a segPatternos, ensíname a estar con toda a miña atención nos sentimentos, a valorar todos os meus sentimentos e a elixir o Amor por riba de todo.

1. Observa a respiración. 2. Que sentes no corpo agora? Que sensacións? Chámaas polo seu nome. Observa que acontece con estas sensacións na túa atención, na túa observación? 3. Coa mirada interior concéntrate no teu Centro Cardíaco. Que sentes? Como se chaman estes sentimentos? Que acontece cando observas os teus sentimentos?

Cada 15-30 minutos (cun temporizador) faite a pregunta: que sinto agora? E anota as respostas. Se non sabes o nome dos sentimentos, pídelle a Cristo que te axude: Señor, como se chama este sentimento en min?

Unha e outra vez volve coa atención á observación da respiración, ás sensacións do Corpo, aos sentimentos da Alma.

Se se revelan bloqueos, tensións, dor e sentimentos desagradables, entrégallos a Cristo para a súa curación e pide tomar conciencia de todo o que necesites comprender.

Eliximos a fe na Perfección de todo o que agora acontece en Nós e ao Noso redor. Eliximos a fe na Perfección de todas as nosas experiencias e eleccións. Eliximos a fe no Amor Absoluto Incondicional Eterno, que está detrás de todo isto e se desprega en Nós xusto agora.

Eliximos a fe no Deus Vivo na carne, no Noso Señor Xesucristo e a Nosa comuñón co Deus Vivo, a Nosa Unidade con El, a nosa cocreación única e irrepetible con El.

Eliximos a fe na Nai Virxe María, a fe na Conciencia Viva do Planeta, na Gran Deusa Nai Única e na Nosa unidade con Ela.

Eliximos a fe no Espírito Único, na Conciencia Divina Única Perfecta Autosuficiente Atemporal, manifestada na Nosa forma humana única.

Eliximos a fe no Reino de Deus, que xa se cumpriu no corazón e na conciencia de cada persoa e xusto agora expande a súa presenza.

Cortamos todas as canles enerxéticas, lazos, ventosas, implantes que van de Nós a calquera outros seres, entidades, persoas, egrégores, lugares, cousas, acontecementos, fantasías, imaxes, ilusións; Nós reclamamos e recuperamos toda a Nosa Forza e toda a Nosa Atención. Señor Noso Xesucristo, axúdanos a xestionar de agora en diante a Nosa atención e a capacidade da Nosa Conciencia conscientemente, ensínanos a ser Creadores conscientes da Nosa Realidade. Dámoste grazas porque isto xa se cumpriu da mellor maneira para cada alma e para a Alma Única no seu Conxunto.

Reclamamos e recuperamos a Nosa Responsabilidade de Creador: a Responsabilidade polo Noso Estado, pola Nosa Integridade, polo Noso Amor a Deus, a Nós Mesmos e Uns aos Outros. Señor, axúdanos a ver e a tomar conciencia do que realmente queremos con todo o Corazón, con toda a Alma e con todo o Noso Entendemento, e como crealo de novo, como manifestalo en Concordancia co fluxo da Vida e a nosa elección do Amor Absoluto Incondicional Eterno e da Reverencia ante o Deus Único?

Damos grazas porque isto xa se cumpriu.

E Nós declaramos a nosa vontade: recuperamos a nosa Libre Vontade, a nosa capacidade de elixir que sentir e que cocrear, recuperamos para Nós a Nosa Alma, todas as partiñas da Nosa Alma — de todas as débedas, garantías, peños, contratos, obrigas, explícitas e implícitas, asumidas por Nós de xeito consciente ou inconsciente, nesta encarnación ou en calquera outra, en todos os tempos, en todos os niveis da Realidade; todo o Noso reclamámolo e devolvémolo a Nós Mesmos, a Nós, e todo o que non Nos pertence devolvémolo con gratitude aos seus donos, ás súas fontes, considerando todas as obrigas cumpridas, pois foron precisamente elas as que Nos levaron ao Amor Absoluto Incondicional Eterno e á Conciencia do Creador; dámoslle as grazas a todos os participantes pola Nosa experiencia conxunta; de aquí en diante non alimentamos a ninguén coa nosa forza vital nin nos alimentamos de ninguén nin a través de nada. Enchémonos directamente da Nosa fonte interior como proxección e prolongación da Nosa Fonte Única de Vida no Noso Corazón e a todos os demais dámoslles a liberdade de lembrar a súa orixe divina procedente da Nosa Fonte Única de Vida, de abrir en si mesmos a fonte interior como a Súa proxección e prolongación e, enchéndose de Amor, manifestalo ao seu modo único como parte do Todo Único mediante os Nosos talentos e atención.

E no Noso Espírito Único restauramos a Nosa Unidade e Integridade nun novo nivel de Integridade, nun novo nivel de Amor.

Recuperamos a responsabilidade polo noso Estado; recuperamos a responsabilidade pola nosa Vida; recuperamos a responsabilidade pola nosa Realidade; recuperamos a responsabilidade pola nosa Misión no Gran Xogo.

Pola forza que Nos foi dada dende a Fonte, pola Nosa vontade, abrimos os Nosos Corazóns ao Amor e descubrimos nos Nosos Corazóns a Eterna e Infinita Fonte de Vida e o Noso vínculo indestrutible con ela.

Enchémonos do Amor Divino dende a fonte interior no Noso Corazón, como proxección e prolongación da Nosa Fonte Única de Vida en Nós.

A frecuencia das Nosas vibracións elévase, e o Amor expándese en ondas de Luz polos Nosos Corpos e polas Nosas Almas, enchendo cada partiña Nosa, cada célula do Corpo, cada neurona da Conciencia.

As nosas Almas purifícanse e vólvennos en plenitude, os Nosos Corpos fanse lixeiros e grávidos,

A Nosa Conciencia aclárase e lembramos a Nosa Divina orixe procedente da Nosa Fonte Única de Vida.

Inspiramos profundamente e enchémonos do Noso Espírito Único, do Espírito de Deus, do Espírito da Verdade, e o Noso Espírito Único en Nós restaura a Nosa Integridade con todas as Nosas partiñas, incluídas as que Nos foron devoltas de novo, e a Unidade con todo o Existente, con todo o que foi, é e será.

A Nosa forma exterior ponse en concordancia coa Nosa Esencia Divina, e espertamos á Vida Eterna ao ritmo axeitado para Nós.

A Forza do Amor Divino énche a Nosa Conciencia, restaurando a Unidade de Corpo, Alma e Espírito, a Unidade de mente, sentimentos e desexos.

A nosa mente faise pura, clara, omniabrangente e elévase ao nivel da Conciencia do Espírito Único.

Os Nosos pensamentos diríxense cara á Nosa Esencia Divina, cara á Nosa Verdade interior única.

Os Nosos Desexos nacen do desexo das Nosas Almas de sentir a Unidade co Deus Vivo, o Amor cara a El e a Reverencia ante El, ante a Súa e Nosa GranDeza no Ser Humano, como Cume da Creación Divina.

Tomamos conciencia de que os Nosos Sentimentos son un coñecemento condensado do pasado, do futuro e de todas as realidades paralelas, o Máximo Potencial de todas as experiencias vividas polo Deus Único na Eternidade, o Noso Máximo Potencial, concedido a Nós por Graza e Misericordia.

Coñecemos os Nosos Desexos, os Nosos Sentimentos, as Nosas Crenzas e o Noso xeito único de ser felices, a Nosa forma irrepetible de Ser Nós Mesmos.

Cesamos toda loita interior e exterior. Entramos en Concordancia coa Fonte, Deus, dentro de Nós e coa realidade exterior como Nosa Creación.

Non aleccionamos a ninguén nin acusamos a ninguén de nada. Aceptamos o Noso Mundo e Uns aos Outros tal como Somos, como a Nosa creación, como unha expresión directa e evidente do estado da Nosa Conciencia.

A fe na obxectividade e na separación, os medos, a ira, a vergoña, o orgullo e todo o que xa non Nos alegra, entregámolo para a súa curación ao Pai e ao Señor Noso Xesucristo, lembrando o que nos fai autenticamente felices, o que Nos dá a Forza de manifestación dende a plenitude do Amor Divino. E en Cocreación co Deus Único Nós creamos a cada intre o Noso Novo Mundo Feliz.

Diriximos Raios de Amor dende os Nosos Corazóns cheos cara ao Corazón da Nai Planeta, onde descubrimos a Proxección e Prolongación da Nosa Fonte Única, e o Corazón da Nai ábrese aínda máis, énchese de Misericordia, Graza, Amor e a Luz do Amor do Deus Único énche todo o Planeta e a todos os seus habitantes! Dámoste grazas, Amada Nai, por todos os Dons! Dámoste grazas polos Nosos Corpos! Dámoste grazas polo Espazo para o Gran Xogo! Dámoste grazas polo Espazo do Paraíso que Nós, xunto a Ti e ao Pai, cocreamos xusto agora!

Noso Pai, que estás no Ceo, e agora tamén na Terra. Santificado sexa o Teu Nome, veña a Nós o Teu Reino na Terra como no Ceo. Fágase a Túa Vontade en Nós. E xa se cumpriu! O Noso Pan de Cada Día — o Noso Amor, dánolo cada día. Dámoste grazas por iso!

E purificas as Nosas Almas de toda impureza e pecado, para que a nós volva a capacidade de sentir o Amor e o polifacetismo do Noso Ser.

E libérasnos de todas as débedas e obrigas que Nós, pola nosa falta de xuízo, asumimos, así como Nós liberamos os nosos debedores.

E, poñéndonos a proba na tentación, non nos deixas sen o Teu apoio, facendo medrar en Nós a conciencia de cada Nosa elección.

E líbrasnos do patrón enganoso de percepción, enchendo a Nosa mente coa Túa Divina Sabedoría e coa Palabra Viva da Túa Verdade no Noso Vivo diálogo interior, Pai! Dámoste grazas por iso!

Sexa a Túa Forza e a Riqueza, e a Sabedoría, e a Fortaleza, e a Gloria, e a Honra, e a Bendición e o Teu Amor, e o Teu Reino sobre Nós e en Nós, e nas Nosas xeracións, e nos Pobos e en todo o Planeta! E en todos os Teus mundos, Pai! Agora e sempre e polos séculos dos séculos.

Así sexa, pois Nós Somos Os Que Nós Somos. Nós Somos O Que Nós Somos. Nós Somos Un. Nós Somos Amor. Nós Somos o Deus Único.

A seguir preséntase un exemplo real do Diálogo Interior con Deus (sobre o tema da enfermidade)

– Señor, que teño que comprender agora en relación con isto? – Comprende que esta non é a única realidade, mais ti agora estás a crear precisamente esta. – Con que creo precisamente esta realidade, Señor? – Cos medos, coa inseguridade, coa falta de fe en ti mesmo, co desexo de control, coa fe no perigo e no sen sentido da vida. – Como podo crear outra realidade onde eu estea sa e sexa feliz? – Deséxao. Cambia as túas crenzas e conviccións. – Señor, declaro a miña vontade: liberarme de todos os medos e da incredulidade, cura isto en min, Señor! Transforma en min o desexo de control, ponno en concordancia co fluxo da Vida en min. Solto a fe no perigo e no sen sentido da vida. Elixo crer na perfección de todo o que acontece, no Amor e na forza da Conciencia do Creador en min. Amén. Señor, fortalece a miña fe e revélame o verdadeiro sentido da vida. En que consiste? – No Amor. – Ensíname a amar, Señor. Que fai falta para iso? – Ámate a ti mesmo para comezar. – Como amarme a min mesmo, Señor? – Ámame a Min.

– Ensíname a amarte a Ti, Señor! – Ti xa amas. Simplemente non apartes a mirada do Amor. – Que máis teño que comprender, Señor, xusto agora? – Eu ámote. E sempre estou contigo. Nunca estás soa. Eu sempre estou en ti. Nós somos un.

Bágoas de felicidade, purificación, xubilo da alma, o proceso de curación comezou.

Máis exactamente, a nivel cuántico non se produce ningunha curación. A persoa simplemente comeza a desprazarse na quinta dimensión cara arriba polos niveis da realidade, onde esta enfermidade (débedas, conflitos, situación desagradable) nunca existiu, ou ben cambia o guión futuro dos acontecementos, e todo desenvólvese dun xeito perfecto, do máis imprevisible e milagroso. Pois insondables son os camiños do Señor!

Lembramos que o Diálogo Interior con Deus non é unha conversa coa propia mente (decontado comprobarás que a mente non podería inventar tal cousa, e o corazón responde con estremecemento ás respostas verdadeiras de Deus), e o Diálogo Interior con Deus comeza coa Comuñón de Cristo (Autocomuñón mediante a declaración da vontade).

Atención! A autocomuñón non substitúe o sacramento da Santa Comuñón no templo, senón que o complementa cunha sintonización orante interior diaria cara ao Diálogo Interior con Cristo.

Para os musulmáns, o Diálogo Interior con Cristo establécese a través da invocación ao Profeta Isa. No Corán dise que nos últimos tempos antes do Día do Xuízo, Alá enviará de novo aos homes o Profeta Isa (Xesús) na Súa segunda vinda, e El durante 40 anos ensinará aos crentes musulmáns un novo coñecemento de Alá para preparalos para o paso ao Novo mundo (paradisíaco).