1. ที่: จุดเริ่มต้น

มิตรสหายผู้เป็นที่รักยิ่งของฉัน! ข้าขอทักทายเธอ ข้าเอ่ยคำต่อเธอจากฟากฟ้าอันสูงสุดแห่งความรักอันไร้เงื่อนไขและความศรัทธาในตัวเธอในฐานะสิ่งมีชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ ข้าปรารถนาเหลือเกินที่จะช่วยให้เธอได้จดจำตัวตนที่แท้จริงของเธอ ตัวตนผู้เปี่ยมด้วยความรัก ทรงพลัง เปี่ยมด้วยการสร้างสรรค์ เที่ยงแท้ เป็นอิสระจากความกลัว ความรู้สึกผิด ความขุ่นเคืองใจ และความโกรธเกรี้ยว ตลอดจน “นิสัยอันเป็นพิษ” ทั้งมวลเหล่านั้น ซึ่งอธิบายได้อย่างชัดเจนด้วยตรีขุมนรก (นรกทั้งสาม): การทนทุกข์ ความหวาดกลัว และการไร้ซึ่งความรัก

ข้าปรารถนาที่จะช่วยเหลือเธอ แต่ข้ามิอาจก้าวเดินบนเส้นทางของเธอแทนเธอได้ ด้วยเหตุนี้ ตรงหน้าเธอจึงเป็นเพียงโครงร่างแผนที่ขนาดย่อมสำหรับเส้นทางเบื้องหน้า เพื่อให้เธอสามารถกำหนดทิศทางในพื้นที่ได้ โดยยังมิต้องแบกรับภาระการรับรู้ด้วยรายละเอียดที่มากเกินไป เวลานั้นจะมาถึง และจะมาถึงในไม่ช้า เมื่อเธอเองจะสามารถวาดแผนที่ของเธอเองขึ้นมาได้ – พร้อมด้วยทุกช่วงตอนบนเส้นทางของเธอที่เธอคุ้นเคยเป็นการส่วนตัว ซึ่งประกอบขึ้นจากเรื่องราวและการผจญภัยมากมายที่เธอได้ประสบมา ใช่แล้ว การผจญภัย เพราะในยามนี้เธอกำลังยืนอยู่ตรงธรณีประตูแห่งเกมผจญภัยอันยิ่งใหญ่และน่าตื่นเต้นที่สุดในสากลจักรวาล – จากการที่แต่เดิมตกเป็นตัวประกันของโลกอันมุ่งร้ายและอันตราย สู่การประกาศเจตจำนงอันศักดิ์สิทธิ์ของเธอเพื่อสิทธิ์ในการเป็นอิสระ และกลายเป็นผู้สร้างสรรค์ที่ตื่นรู้แห่งจักรวาลของตนเอง

ขณะอ่านโครงร่างนี้ จงพยายามเข้าถึงแก่นแท้ของสิ่งสำคัญที่สุด ตอบคำถามที่สำคัญที่สุดให้กับตนเอง – แล้วสิ่งอื่น ๆ จะตามมาเอง หากมีสิ่งใดที่ดูเหมือนว่า

ไม่เข้าใจหรือยังเป็นที่กังขาสำหรับเธอ ก็จงปล่อยผ่านมันไปก่อน เธอค่อยย้อนกลับมาหามันในภายหลัง เมื่อภาพรวมทั้งหมดคลี่ออกตรงหน้าเธออย่างครบถ้วนบริบูรณ์ และเมื่อเธอได้อ่านซ้ำ (อาจจะหลายครั้ง) เธอก็จะได้รับความกระจ่างที่จำเป็นและมีวิสัยทัศน์ของตนเองในเรื่องนี้ ข้ามิได้อ้างตนเลยแม้แต่น้อยว่าตนเองคือความจริงสูงสุดขั้นเด็ดขาดสำหรับเธอ ข้าเคารพในทางเลือกเสรีและเจตจำนงของเธอมากเกินกว่าจะยัดเยียดสิ่งใดจากมุมมองโลกของข้าให้แก่เธอ ยิ่งไปกว่านั้น ในภาพสะท้อนโลกของข้า มนุษย์ทุกคนล้วนถูกต้องในความจริงของตนเอง ไม่มีสัจธรรมใดที่ถูกต้องหรือเที่ยงแท้ไปกว่ากัน เพียงแต่ความจริงแต่ละอย่างได้ให้กำเนิดความเป็นจริงของมันเอง โลกของมันเอง โดยค้นหาข้อโต้แย้งที่จำเป็นเพื่อยืนยันตนเอง และสร้างสรรค์ข้อเท็จจริงขึ้นมาเพื่อรับรองตัวมันอย่างแท้จริง คำถามจึงมิใช่อยู่ที่ว่าความจริงของเธอ ภาพสะท้อนโลกของเธอนั้นถูกต้องเพียงใด แต่อยู่ที่ว่าความจริงของเธอนั้นทำให้เธอมีความสุขเพียงใดต่างหาก การปฏิบัติคือเกณฑ์ตัดสินแห่งความจริง และการปฏิบัติของข้าได้แสดงให้เห็นแล้วว่า ความจริงของข้า อย่างน้อยที่สุดก็ทรงประสิทธิผล – มันได้ทำให้ตัวข้าและผู้คนรอบกายข้ามีความสุข ซึ่งหากเธอปรารถนา วันหนึ่งเธอก็จะได้มาร่วมเป็นหนึ่งในหมู่คนเหล่านั้นด้วยเช่นกัน