1. Upphaf

Elskaði vinur minn! Ég heilsa þér. Ég ávarpa þig frá hæðum skilyrðislauss Kærleika og Trúar á Þig sem Guðlega veru. Mig langar innilega að hjálpa Þér að muna Sjálfan Þig Sannan. Elskandi, Sterkan, Skapandi, Sannorðan, frjálsan undan ótta, sektarkennd, móðgunargirni og reiði og öllum þeim „ósiðum“ sem þríeykið (helvíturnar þrjár) lýsir svo vel: að þjást, að óttast og að elska ekki.

Mig langar að hjálpa þér. En ég get ekki gengið þína leið fyrir þig. Þess vegna birtist þér hér lítill uppdráttur af korti yfir veginn framundan, svo þú getir áttað þig á landslaginu, án þess þó að ofhlaða skynjun þína smáatriðum að svo stöddu. Sá tími mun koma, og hann rennur upp mjög fljótlega, þegar þú getur sjálfur teiknað þitt eigið kort – með öllum þeim áföngum leiðar þinnar sem þú þekkir persónulega, samsettum úr ótal sögum og ævintýrum sem þú hefur upplifað. Já, ævintýrum. Því þú stendur nú á þröskuldi hins tignarlegasta og mest heillandi Ævintýraleiks í allri sköpuninni – að lýsa yfir, þótt þú hafir í upphafi verið gísl í óvingjarnlegum og hættulegum heimi, þínum Guðlega vilja til réttarins að vera frjáls og verða Meðvitaður Skapari þíns eigin alheims.

Þegar þú lest þennan uppdrátt, reyndu þá að sökkva þér í það mikilvægasta, svara fyrir sjálfan þig mikilvægustu spurningunum – annað mun bætast við. Ef eitthvað virðist þér

óskiljanlegt eða umdeilanlegt, slepptu því þá einfaldlega, þú getur snúið aftur að því síðar, þegar öll myndin blasir við þér í heild sinni og þú, eftir að hafa lesið aftur (kannski nokkrum sinnum), öðlast nauðsynlegan skýrleika og þína eigin sýn á málið. Ég geri alls ekki tilkall til þess að vera fyrir þér endanlegur sannleikur; ég ber of mikla virðingu fyrir þínu frjálsa vali og þínum vilja til að þröngva upp á þig nokkru af minni heimsmynd. Því fremur sem í minni heimsmynd hefur sérhver manneskja rétt fyrir sér í sínum sannleika, það er enginn réttari eða sannari sannleikur til, sérhver sannleikur getur einfaldlega af sér sinn eigin veruleika, sinn eigin heim, finnur rök sér til staðfestingar og skapar bókstaflega staðreyndir sem styðja hann. Spurningin snýst ekki um hversu réttur sannleikur þinn eða heimsmynd þín er, heldur hversu hamingjusaman sannleikur þinn gerir þig. Iðkunin er mælikvarði sannleikans, og mín iðkun sýnir að minn sannleikur er að minnsta kosti árangursríkur – hann hefur gert mig og fólkið í kringum mig hamingjusamt, og í þeirra hóp munt þú, ef þú vilt, bætast einn daginn.