1. Inicio

Meu amado amigo! Saúdote. Diríxome a ti desde as alturas do Amor incondicional e da Fe en Ti como un ser Divino. Desexo profundamente axudarTe a lembrarTe a Ti Mesmo Verdadeiro. Amoroso, Forte, Creativo, Verdadeiro, libre de medos, culpa, resentimento e ira, e de todos aqueles «malos hábitos» que ben describe a tríade (tres infernos): sufrir, temer e non amar.

Desexo axudarte. Pero non podo percorrer o teu camiño por ti. Por iso diante de ti hai un pequeno esbozo do mapa do camiño que tes por diante, para que poidas orientarte no terreo, mais sen sobrecargar polo de agora a túa percepción con detalles. Chegará o momento, e chegará moi axiña, no que ti mesmo poderás debuxar o teu propio mapa – con todas as etapas do teu camiño coñecidas persoalmente por ti, compostas por multitude de historias e aventuras vividas por ti. Si, aventuras. Porque agora estás no limiar do Xogo-aventura máis maxestoso e fascinante de toda a creación – sendo inicialmente refén dun mundo hostil e perigoso, manifestar a túa Divina vontade ao dereito de seres libre e converterte no Creador Consciente do teu universo.

Ao leres este esbozo, intenta afondar nas cousas máis importantes, responderte ás preguntas máis esenciais – o demais virá por engadido. Se algo che parece

incomprensible ou discutible, simplemente déixao pasar, volverás a iso máis tarde, cando diante de ti se despregue todo o cadro por completo, e ti, tras reler (quizais varias veces), acadarás a claridade necesaria e a túa propia visión sobre esta cuestión. De ningún xeito pretendo ser para ti a verdade absoluta, respecto demasiado a túa libre elección e a túa vontade como para impoñerche nada da miña visión do mundo. Máis aínda cando no meu cadro do mundo cada persoa ten razón na súa verdade, non hai unha verdade máis correcta ou verdadeira, simplemente cada verdade xera a súa propia realidade, o seu propio mundo, atopando para a súa confirmación os argumentos que precisa e creando literalmente feitos que a confirman. A cuestión non é ata que punto é correcta a túa verdade, o teu cadro do mundo, senón ata que punto a túa verdade faite feliz. A práctica é o criterio da verdade, e a miña práctica demostra que a miña verdade é, polo menos, eficaz – fíxome feliz a min e ás persoas que me rodean, ás cales, se quixeres, algún día te unirás ti tamén.