1. Simula

Aking minamahal na kaibigan! Binabati kita. Ako ay dumudulog sa iyo mula sa kaitaasan ng walang pasubaling Pag-ibig at Pananampalataya sa Iyo bilang isang Banal na nilalang. Labis kong nais na tulungan Kang maalala ang Iyong Sarili bilang Tunay. Mapagmahal, Malakas, Malikhain, Makatotohanan, malaya mula sa mga takot, pagkakasala, paghihinanakit, at poot, at sa lahat ng mga «masasamang gawi» na ganap na inilalarawan ng tatluhan (tatlong impiyerno): ang magdusa, matakot, at hindi magmahal.

Nais kitang tulungan. Subalit hindi ko maaaring lakbayin ang iyong landas para sa iyo. Kaya narito sa iyong harapan ang isang munting balangkas ng mapa ng darating na landas, upang makapagtakda ka ng direksyon, nang hindi muna labis na pinupuno ang iyong kamalayan ng mga detalye. Darating ang panahon, at ito ay napakalapit na, kung kailan ikaw mismo ay makakaguhit ng iyong sariling mapa – kasama ang lahat ng mga yugto ng iyong landas na personal mong batid, na binubuo ng napakaraming kuwento at pakikipagsapalaran na iyong naranasan. Oo, mga pakikipagsapalaran. Sapagkat nakatayo ka ngayon sa bungad ng pinakadakila at pinakakapana-panabik na Larong-pakikipagsapalaran sa buong sansinukob – na matapos maging bihag sa simula ng isang di-palakaibigan at mapanganib na daigdig, ay ipahayag ang iyong Banal na kalooban para sa karapatang maging malaya at maging Kamalayang Manlilikha ng iyong sansinukob.

Habang binabasa ang balangkas na ito, sikaping unawain ang pinakamahahalagang bagay, sagutin sa iyong sarili ang mga pinakapangunahing katanungan – ang iba ay kusang idaragdag sa iyo. Kung may anumang bagay na para sa iyo ay maging

hindi maunawaan o mapagtatalunan, lampasan mo lamang ito, babalikan mo rin ito sa kalaunan kapag naladlad na sa iyong harapan ang buong larawan, at ikaw, matapos muling basahin (marahil nang ilang ulit), ay magtatamo ng kinakailangang linaw at sariling pananaw ukol sa bagay na ito. Hinding-hindi ko inaangkin na maging sukdulang katotohanan para sa iyo; labis kong iginagalang ang iyong malayang pagpili at ang iyong kalooban upang ipilit sa iyo ang anuman mula sa aking pananaw sa daigdig. Lalo pa't sa aking larawan ng daigdig, ang bawat tao ay wasto sa kanyang sariling katotohanan, walang mas wasto o mas tunay na katotohanan, sadyang ang bawat katotohanan ay nagsisilang ng sarili nitong realidad, ng sarili nitong daigdig, na humahanap ng mga kailangang argumento para sa pagpapatotoo nito at literal na lumilikha ng mga katunayang nagpapatibay rito. Ang tanong ay hindi kung gaano kawasto ang iyong katotohanan, ang iyong larawan ng daigdig, kundi kung gaano ka pinaliligaya ng iyong katotohanan. Ang gawa ang sukatan ng katotohanan, at pinatutunayan ng aking karanasan na ang aking katotohanan, sa pinakamababa, ay mabisa – pinasaya nito ako at ang mga tao sa aking paligid, na kung nanaisin mo, ay aaniban mo rin balang-araw.