1. آغاز

ای دوستِ محبوب من! بر تو درود باد. من از فرازهای عشقِ بی‌قیدوشرط و ایمان به تو، به عنوان موجودی الهی، با تو سخن می‌گویم. بسیار آرزو دارم که به تو کمک کنم تا خودِ حقیقی‌ات را به یاد آوری: عاشق، نیرومند، آفرینش‌گر، راستین، رها از ترس‌ها، احساس گناه، رنجش‌پذیری، خشم و همهٔ آن «عادت‌های زیان‌بار»ی که سه‌گانه (سه دوزخ) به‌خوبی توصیفشان می‌کند: رنج کشیدن، ترسیدن و عشق نورزیدن.

می‌خواهم به تو کمک کنم؛ اما نمی‌توانم راهت را به‌جای تو بپیمایم. ازاین‌رو، در برابرت طرحی کوچک از نقشهٔ راهِ پیش‌رو قرار دارد، تا بتوانی موقعیت خود را در این پهنه بازیابی، بی‌آنکه ادراکت را از جزئیات انباشته سازی. زمانی خواهد رسید، و آن زمان بسیار زود فرا خواهد رسید، که خود بتوانی نقشهٔ ویژهٔ خویش را ترسیم کنی – با تمام مراحلی از راهت که شخصاً با آن‌ها آشنایی و از انبوهی از داستان‌ها و ماجراهای زیسته‌ات ساخته شده‌اند. آری، ماجراها. چرا که تو اکنون بر آستانهٔ باشکوه‌ترین و هیجان‌انگیزترین بازی-ماجراجوییِ سراسرِ آفرینش ایستاده‌ای – اینکه با وجود آنکه در آغاز در بندِ جهانی نامهربان و خطرناک بوده‌ای، ارادهٔ الهی خویش را برای حقِّ آزاد زیستن اعلام داری و آفرینش‌گری آگاه برای جهانِ خویش شوی.

هنگام خواندن این طرح، بکوش تا به ژرفای مهم‌ترین چیزها راه یابی و به اساسی‌ترین پرسش‌هایت پاسخ دهی – باقی خود افزوده خواهد شد. اگر چیزی به نظرت

نامفهوم یا بحث‌برانگیز آمد، به‌سادگی از آن بگذر؛ بعداً بدان بازخواهی گشت، هنگامی که سراسرِ تصویر پیش رویت آشکار شود و تو با بازخوانی (شاید چندین باره) به وضوحِ لازم و دیدگاهِ ویژهٔ خود در این باره دست یابی. من هرگز ادعا نمی‌کنم که برای تو حقیقتِ نهایی‌ام؛ من برای انتخابِ آزاد و ارادهٔ تو احترامی بسیار قائلم و چیزی از جهان‌بینیِ خویش را به تو تحمیل نمی‌کنم. به‌ویژه آنکه در تصویرِ من از جهان، هر انسانی در حقیقتِ خویش بر حق است و حقیقتی درست‌تر یا راستین‌تر وجود ندارد؛ صرفاً هر حقیقتی واقعیتِ خویش و جهانِ خویش را پدید می‌آورد، استدلال‌های لازم برای اثباتِ خویش را می‌یابد و به معنای واقعی کلمه واقعیت‌هایی را برای تأییدِ خود خلق می‌کند. پرسش در این نیست که حقیقتِ تو یا تصویرِ تو از جهان چقدر درست است، بلکه در این است که حقیقتِ تو تا چه اندازه تو را سعادتمند می‌سازد. عمل، محکِ حقیقت است و عملِ من نشان می‌دهد که حقیقتِ من دست‌کم اثربخش است – مرا و انسان‌های پیرامونم را سعادتمند ساخته است، کسانی که اگر بخواهی، روزی تو نیز به جمعِ آنان خواهی پیوست.