19. د مینې ملګرتیا (د یو بل سره ملګرتیا)

زه تا ته مخ اړوم، اې یو او ژوند بخښونکی تثلیثه: پلار-خدایه، مور-خدایه، زما دننه او زموږ په هر یوه کې د روح القدس خدایه.

زه له تا غواړم، اې زما سپېڅلی تثلیثه، په ما کې په بشپړ ډول د مسیح شعور، د مینې شعور، د هغه پنځوونکي شعور راڅرګند کړه چې پر خپل واقعیت واکمن دی، په هر وخت او شېبه کې خپل واقعیت او خپله نړۍ په اګاهانه ډول په مینه، له مینې او د مینې لپاره پنځوي.

ماته، اې زما ژوند بخښونکی تثلیثه، د تر ټولو لوړ خوند په توګه د مینې تجربه راکړه. زما د بدن هره حجره، زما د روح هر تار، زما د شعور هر نیورون د فضل، بې‌ساري سعادت او خورا لوړې خوښۍ په دې الهي سیند ډک کړه، چې تر دې وړاندې مې کله هم نه وو پېژندلي.

زما عقل، زما بدن او زما روح د حقیقت د درک کولو لپاره راویښ کړه – د هغه څه لپاره چې په هره شېبه کې زما دننه او زما شاوخوا مینه زیاتوي، خپله ژوند د مینې د یو څرګندښت په توګه په خپلو ټولو اړخونو کې پراخوي.

زما روح د مینې خورا نازکو، د لوړې فریکونسۍ لروونکو څپو ته راویښ کړه، او د یو داسې سیند په توګه د مینې په اړه زما درک او حسي تجربه پیاوړې کړه چې

د خوښۍ، لذت، برکت او فضل، وجد، ښادۍ، د زړه د رپېدا، الوت، معراج، الهام، بدلون، شفا او د مینې د نورو ډېرو مخونو او رنګونو سیند دی، چې د ژوند د جشن په دې ابدي تجربه کې زما روح ته ورپه برخه کېږي، هغه جشن چې مطلقه، بې‌شرطه او ابدي مینه ده. هغه مینه چې زما خپله فطرت او طبیعت دی.

زما بدن له ټولو زهرجنو موادو، ککړتیاوو او پردیو ذرو څخه پاک کړه چې زما دننه د مینې د تجربې مخه نیسي؛ زما بدن زما دننه د روح القدس لپاره، زموږ د یو واحد روح لپاره، د ځواک، مینې او پاکلمنۍ د روح لپاره یو سپېڅلی ظرف او لوښی وگرځوه.

زما د شعور یووالی او بشپړتیا د ناڅیزۍ او عظمت له بېلو بېلو قطبونو څخه بېرته راژوندۍ کړه، او هغوی د مینې، خوښۍ، همکارۍ او ګډ پېدایښت په یوه واحد طیف او واحده رنګ‌بندۍ کې سره یوځای کړه.

په ما کې، او په موږ ټولو کې هغه الهي ډالۍ او استعدادونه راښکاره کړه چې په مادي نړۍ کې څرګندېږي، د داسې یوې لارې په توګه چې دا مینه پر شاوخوا خلکو وشیندي، د نورو انسانانو، هم‌پنځوونکو، حیواناتو، نباتاتو، خپله ژوندي سیارې، نویو تمدنونو او د ژوند له ټولو هغو بڼو سره د تعامل لار وګرځي چې پخوا وې، اوس شته او تل به وي.

اې زما ژوند بخښونکی تثلیثه، زما دننه یووالی او زما دننه او بهر له ټول هستۍ سره بشپړتیا بېرته رامنځته کړه.

ماته وښایه چې په هر څه او هر وخت کې د ټولو شیانو لامل یوازې په خپل ځان کې ومنم او ووینم، او پړه پر بل هېڅ چا وانچوم.

اې زما پلاره، زما مورې، زما روحه، ماته راپه یاد کړئ چې د خدای، د پلار-خدای، د مور-خدای او د روح-خدای ګران او نازولی ماشوم اوسېدل څه مانا لري، چې زما په بې‌سارې او بې‌مثاله انساني بڼه او انساني ژوند کې څرګند شوی دی.

اې زما څښتنه، ماته راپه یاد کړه چې ما د ژوند په ستره پچه اچونه کې یو نه هیریدونکی چانس ګټلی دی – هغه چانس چې خپل خپله وي، خپل ځان واوسي!

چې د مینې هغه بڼه چې ماته شتون لري، زما له لارې غوړېږي او یوازې زما په وسیله تجربه کېدای شي، او د یو خدای او یو واحد ژوند خزانې بډایه کوي، په سمه توګه زما مجسمېدو او د دې مینې څرګندېدو ته په تمه ده.

او دا چې زه دا مینه د خپلو وړتیاوو او وړتوب له مخې نه، بلکې ستا د فضل او د یو خدای د رحم له امله، او د یو ژوند بخښونکي تثلیث د مهربانۍ له لارې ترلاسه کوم. او له همدې امله دا مینه لا نوره خوږه ده. او له همدې امله د مینې دا معجزه زما لخوا لا ډېره روښانه تجربه کېږي.

زه پوهېږم چې زما انفرادي هڅې کافي نه دي، هېڅکله کافي نه وې او نه به کله هم د دې مینې د ترلاسه کولو لپاره کافي وي، خو زه

د دې لپاره هومره هڅه کوم څومره چې کولای شم، او په خپل ځان کې د خدای پاچاهي ښکاره کوم.

په پوره ډول زما دننه د خدای د مینې – د پلار، مور او یو روح – ټول لوړ پوټانسیل د فضل او رحمت له لارې ترلاسه کوم، او د هغو خړو او هدیره وزمه ورځنیو چارو له منځه چې زه یې د طبیعي پایلې په توګه مرګ ته بیولم، د یوې معجزې په بڼه ابدي ژوند ته راژوندی کېږم. د یوې معجزې په بڼه د ژوند جشن ته راژوندی کېږم، چې پکې هره شېبه بې‌مثاله ده او له اوس څخه تر اوسه پورې دوام مومي، او بیا وروسته – یوازې اوس – ابدي اوس!

د یوې معجزې په څېر زموږ د هر یوه د ژوند اصلي او رښتینې مانا ته راژوندی کېږم – چې مینه ده.

زه د مینې پر وړاندې ځان پرانیزم او د فضل د سیند له لارې هغې ته په خپل ټول زړه، په خپل ټول روح، په خپل ټول عقل، په خپل ټول بدن، په خپل ټول اراده، په خپلو ټولو احساساتو او د خپل روح په ټولو رګونو او تارونو غوږ ږدم او قبلوم یې.

ستا شکر ادا کوم، اې زما پلاره، زما مورې، زما روحه، چې همدا اوس ما زما په بې‌سارې انساني بڼه کې د خدای-مسیح په توګه زېږوئ، زما په ځانګړي واقعیت کې د خدای د پاچاهۍ لپاره غوره شوی او مسحه شوی کس جوړوئ، د ژوند په هغه واحد رنګین کمان کې چې موږ ټول یې یوه برخه یو. ځکه چې موږ یو یو. موږ مینه یو.

د دې مینې لپاره ستا شکر ادا کوم. جلال او ستاینه دې تا ته وي، اې خدایه!

جلال او ستاینه دې تا ته وي، اې زموږ یو او ژوند بخښونکی تثلیثه، یو پلار-خدایه، یوه مور-خدایې، او زما دننه د تقدس، بشپړ حکمت، مینې، حقیقت او ځواک یو روحه!

جلال او ستاینه دې تا ته وي، اې سپېڅلی روحه، اې یو روحه، چې همدا اوس ما ډکوې او ټولې وېرې، اندېښنې او اضطرابونه شړې، زما د بدن هره حجره، زما د شعور هر نیورون، زما د روح هره رېښه او زما هر داخلي تار ابدي ژوند ته راویښوې!

جلال او ستاینه دې تا ته وي، اې زموږ وروره، عیسی مسیحه! جلال او ستاینه دې تا ته وي، اې زموږ څښتنه!

جلال او ستاینه دې پر موږ ټولو وي، چې د تر ټولو لوړ ارزښت په توګه مو د مینې لاره، د روح ازادي، یووالی او بشپړتیا غوره کړه او لامل مو په خپل ځان کې ومانه، په هره شېبه کې د خپل واقعیت مسؤلیت پر غاړه اخلو او پر خپل ځان د واکمنۍ، پر نړۍ د واکمنۍ، د نړۍ د پنځولو او په هره شېبه کې د مینې د راپیدا کولو مهارتونه د ژوند د تر ټولو لوړې او رښتینې مانا په توګه زده کوو!

امین. همداسې دې وي او دا لا دمخه ترسره شوی دی. ستاینه دې وي مینې ته!

د مینې دا راز او دعا په لوړ غږ ووایه، یا یې څو ځله په زړه کې ولوله. ځکه چې دا د تا په اړه ده، اې زما ځوانه خدایه، اې زما وروره، اې زما خورې، اې زما ګرانه ملګرې او ملګریه.

۱۳. خپله بشپړتیا بېرته رامنځته کړه (پاکلمني). «زه خپله اراده اعلانوم: زه په روح کې خپله بشپړتیا بېرته ژوندۍ کوم: زه په خپل ځان کې د روح خدای، د پلار خدای، د مور خدای، د خدای سپېڅلی ماشوم او د ژوند بخښونکې سرچینه منم. زه د دوه‌ګوني شعور قطبونه – د انسان ناڅیزي او د خدای عظمت، کمزوري او ځواک، بېلوالی او یووالی، جګړه او همغږي، درواغ او حقیقت، وېره او مینه، مړینه او ژوند – د ژوند په یو واحد رنګین کمان کې سره یوځای کوم – او د خدای له وجود څخه د انسان د بېلېدو لومړنۍ ګناه رغوم، د ناڅیزۍ شرم او هغه غرور چې زما د کوچني 'زه' لخوا پرې پرده اچول شوې وه پرېږدم، او له 'زه' څخه 'یو واحد موږ' ته راژوندی کېږم. هر څه په ما کې دي. هر څه لا دمخه شته. او موږ یو یو. موږ مینه یو. موږ ژوند یو. امین».

پام کوه! د مینې د ژوندۍ ټکنالوژۍ هر ګام یو خپلواک مهارت دی، چې په یو ځانګړي حالت کې – حتی یوازې هم – کولای شي ته په مینه ډک کړي!

له همدې امله دا مانا لري چې دا ټول د نوي شعور، د پنځوونکي د شعور د مهارتونو په توګه زده کړې، او د وضعیت سره سم یې د الهي مینې د استاد په توګه له خپلې پراخې خزانې څخه د خپلواکو وسیلو په توګه وکاروې.

څنګه؟ وغواړه او د دې لپاره خپله اراده څرګنده کړه. او بیا وګوره چې څنګه به هر څه د دې ارادې د پوره کېدو لپاره پیل او برابر شي.....

ابدي ژوند راغلی دی، او اوس دا ستا پرېکړه ده چې ته به دا ژوند څنګه کوې او ژوند پرې کوې.